Απαγορεύουν κάθε πολιτική συζήτηση στα σχολεία!

 Γιώτα Ιωαννίδου, Κώστας  Τουλγαρίδης

Μπορεί το Υπουργείο Παιδείας να μην φρόντισε έγκαιρα για την διανομή βιβλίων στους μαθητές, κάνοντας πρόβα για την κατάργηση τους, έχει φροντίσει όμως να κηρύξει τον στρατιωτικό νόμο έναντι οποιωνδήποτε αντιδράσεων.

Ξεθάβοντας εγύκλιο του ΥΠΕΠΘ απο το 1985 (πάλι επί ΠΑΣΟΚ), ενημερώνονται οι Διευθυντές των σχολείων ότι »απαγορεύεται κάθε ομιλία πολιτικού περιεχομένου προς τους μαθητές ή εκπαιδευτικούς  μέσα στο χώρο του σχολείου από εκπροσώπους κομμάτων, φορείς συλλογικών οργάνων ή άλλα πρόσωπα»!!

Με λίγα λόγια ακόμη και η συνδικαλιστική ενημέρωση από μια ΕΛΜΕ ή ένα Διδασκαλικό Σύλλογο προς τα μέλη του σε ένα σχολείο κηρύσσεται παράνομη.

Ας θυμάται καλά η κ. Διαμαντοπούλου και το ΠΑΣΟΚ με τι θα συνδεθεί το όνομά τους: ΧΟΥΝΤΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΑΠΗΚΕ…

το επίμαχο έγγραφο…

αναδημοσίευση από το Αριστερό Blog

OΛΜΕ: Τραγικές ελλείψεις βιβλίων. Μια ακόμα επίπτωση της πολιτικής του Μνημονίου στην εκπαίδευση

Παρά τις πομπώδεις διακηρύξεις της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας για μεγαλεπήβολες μεταρρυθμίσεις και την συνεχή αναφορά στο σύνθημα «πρώτα ο μαθητής», όχι μόνο δεν κατάφερε να λύσει τα στοιχειώδη προβλήματα της ελληνικής δημόσιας εκπαίδευσης, αλλά δημιούργησε με την ανεπάρκειά της το μεγαλύτερο σκάνδαλο μετά την απελευθέρωση:

Τα σχολεία ανοίγουν, αλλά οι μαθητές δεν θα έχουν βιβλία!! Continue reading

Πολιτική επιλογή η καθυστέρηση των αποσπάσεων.

Δήλωση των εκπροσώπων των Παρεμβάσεων – Κινήσεων – Συσπειρώσεων στο Δ.Σ της ΔΟΕ

Πολιτική επιλογή η καθυστέρηση των αποσπάσεων

Να γίνουν τώρα οι αποσπάσεις

 Μετά τις ελάχιστες μεταθέσεις, τους  σχεδόν μηδενικούς διορισμούς, οι αποσπάσεις  είναι το επόμενο θύμα της πολιτικής του υπουργείου, που αφορά τις υπηρεσιακές μεταβολές των εκπαιδευτικών. Εφαρμόζοντας πλήρως τις επιταγές του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, του κεφαλαίου, της Ε.Ε., του ΔΝΤ, του ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΥ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και το υπουργείο της κ. Διαμαντοπούλου, κάνει πράξη  την πολιτική των περικοπών, της λιτότητας, της απαξίωσης και της υποβάθμισης τόσο της δημόσιας εκπαίδευσης όσο κα της ζωής των εκπαιδευτικών,  κρατώντας σε ομηρία χιλιάδες συναδέλφους  που βρίσκονται αυτή τη στιγμή υπ’ ατμόν.. Δεν αισθάνεται ούτε ίχνος ντροπής για την καθυστέρηση των αποσπάσεων, δείχνοντας για άλλη μια φορά πως προτεραιότητα για την κυβέρνηση δεν είναι η εκπαίδευση, η μόρφωση, η ενίσχυση της δημόσιας δωρεάν παιδείας. Είμαστε στο τέλος Αυγούστου και πρώτη φορά το υπουργείο δεν έχει ανακοινώσει ακόμη τις αποσπάσεις από ΠΥΣΠΕ σε ΠΥΣΠΕ. Αυτό που συμβαίνει φέτος είναι αδιανόητο: Οι εκπαιδευτικοί θα ψάχνουν σπίτι μαζί με τους φοιτητές! Continue reading

Για τις κρίσεις των διευθυντών στην Ηλεία

Ανακοίνωση της Ενιαίας Αγωνιστικής Κίνησης ΕΛΜΕ Ηλείας
Η διαδικασία επιλογής των διευθυντών των σχολικών μονάδων ολοκληρώθηκε, με διαμαρτυρίες εκ μέρους πολλών υποψηφίων κυρίως για τη βαθμολόγηση των συνεντεύξεων Απόδειξη οι 12 ενστάσεις για επανεξέταση. Η πλειοψηφία του ΠΥΣΔΕ δε δέχτηκε να συζητηθούν αυτές οι ενστάσεις προφασιζόμενη ότι δεν προβλέπεται από το νόμο! Δηλαδή επιτρέπεται η υποβολή ενστάσεων αλλά όχι η συζήτησή τους;! Οι ενστάσεις πρέπει να συζητηθούν πριν την τοποθέτηση Διευθυντών και κάθε συνάδελφος να έχει δικαίωμα να παρευρίσκεται για να στηρίξει την ένστασή του.

Από την αρχή της διαδικασίας των κρίσεων διευθυντών Β/θμιας Εκπ/σης επισημάναμε ότι Περιφερειακός  Διευθυντής συγκροτεί και επανασυγκροτεί το Συμβούλιο επιλογής στο Νομό μας με στόχο τον έλεγχό του. Στην προσπάθειά του αυτή  επανειλημμένα έχει παραβιάσει τη νομοθεσία με βάση την οποία έπρεπε να προχωρήσει στη σύνθεση και στη συγκρότηση του συμβουλίου. Συγκεκριμένα παράτυπα όρισε ως αντιπρόεδρο την προϊσταμένη εκπαιδευτικών θεμάτων  αντί άλλου συναδέλφου που αυτός είχε τα προσόντα που  πρόβλεπε ο νόμος και ήταν στο συμβούλιο. Continue reading

Η έκθεση του ΟΟΣΑ για την Ελλάδα (αγγλικά)

Κατεβάστε την έκθεση του ΟΟΣΑ για την Ελλάδα. Το κείμενο παρέδωσε στην ελληνική κυβέρνηση ο Ανχέλ Γκουριά, αρχιτέκτονας της κοινωνικής καταστροφής του Μεξικού διά της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους (βλ. χαρακτηριστικά όσα καταγράφονται στη σειρά ντοκιμαντέρ «Εξάντας» του Γιώργου Αυγερόπουλου και των συνεργατών του). Αυτό που χρειάζεται σύμφωνα με την έκθεση η ελληνική εκπαίδευση είναι μεταξύ άλλων οι αρχές του «νέου δημόσιου μάνατζμεντ» (βλ. κρίσεις διευθυντών…), το κλείσιμο των μη «αποδοτικών» (!) μικρών σχολικών μονάδων και η  γενικευμένη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, μαζί με  ισχυρούς μηχανισμούς αξιολόγησης και ανταγωνισμού: το σχολείο της αγοράς για την εκπαίδευση της αμάθειας…

Άνεργοι εκπαιδευτικοί βαφτίζονται εθελοντές και προσλαμβάνονται μέσω ΜΚΟ!

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ «ΚΟΙΝΩΦΕΛΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ»:

ΑΝΕΡΓΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΒΑΦΤΙΖΟΝΤΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΜΕΣΩ ΜΚΟ!!!

Οι Παρεμβάσεις ΔΕ καταγγέλλουν την ενεργοποίηση του προγράμματος «κοινωφελούς εργασίας», σε συνεργασία με τους Δήμους και τις Περιφέρειες και χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ μέσω του οποίου Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις αναλαμβάνουν να νοικιάζουν εργαζόμενους για 5 μήνες στο Δήμο κι αυτός να τους τοποθετεί στα σχολεία για να καλύψουν την πρόσθετη διδακτική στήριξη. Continue reading

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ Π.Ε. KAI
Δ.Ε.

18-3-2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΤΤΙΚΗΣ

Με μια μαζική κινητοποίηση μαθητών, γονιών και εκπαιδευτικών απάντησε το εκπαιδευτικό κίνημα στην αντιεκπαιδευτική και αντιπαιδαγωγική πολιτική της κυβέρνησης να προχωρήσει στην κατάργηση – συγχώνευση – υποβιβασμό 1500 περίπου σχολείων σε όλη την χώρα.

Στην Αθήνα, σε μια γεμάτη παλμό συγκέντρωση, μαζική αντιπροσωπεία διαδηλωτών από μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς και φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης απαίτησε συνάντηση με τον περιφερειακό διευθυντή Αττικής κ. Κουμέντο. Ο περιφερειακός διευθυντής, αφού αρχικά αρνήθηκε να συναντηθεί με τους συγκεντρωμένους, επιδιώκοντας μια τυπική συνάντηση με ολιγομελή αντιπροσωπεία, αναγκάστηκε, κάτω από το βάρος των αποδοκιμασιών και της επιμονής των συγκεντρωμένων να αποδεχτεί τη συνάντηση.

Η στάση του κ Περιφερειακού Διευθυντή ήταν εξαρχής στάση απαξίωσης των δίκαιων αιτημάτων των μαθητών, ιδιαίτερα μαθητών υπό κατάργηση νυχτερινών σχολείων που απαιτούσαν να μην κλείσουν το σχολεία τους. Υπεραμύνθηκε μιας πολιτικής που σπρώχνει τα παιδιά μας στη μνημονιακή αμάθεια, εμφανιζόμενος ως λογιστής της τρόικας, του ΔΝΤ και της Ε.Ε., όχι όμως ως άνθρωπος της εκπαίδευσης. Με τον τρόπο αυτό φανέρωσε ακόμα μια φορά τον αυταρχικό, βαθιά αντιπαιδαγωγικό του ρόλο, αναγκαίο για την πολιτική που προωθεί. Αναλώθηκε σε ψευδείς αναπαραστάσεις της πραγματικότητας λέγοντας, ανάμεσα στα άλλα, ότι υπήρχε από τις 4 Νοέμβρη σύμφωνη γνώμη των αντιδημάρχων παιδείας των Δήμων για τις καταργήσεις – συγχωνεύσεις σχολείων, ενώ οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές έγιναν στις 7 και 14 Νοέμβρη. Οι συγκεντρωμένοι απαίτησαν την ανάκληση όλων των συγχωνεύσεων – καταργήσεων σχολείων, ζήτησαν να απαντήσει θετικά ο περιφερειακός στο αίτημά τους και παρέμειναν ως τις 4 και 15΄ μ.μ. στην Περιφέρεια διεκδικώντας τα αυτονόητα. ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΟΥΣ.

Το εκπαιδευτικό κίνημα καταδικάζει απερίφραστα το διοικητικό αυταρχισμό, την συνολική στάση του Περιφερειακού Διευθυντή Αττικής αλλά και τη συνολικότερη αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης.

Καταδικάζουμε τη στοχοποίηση μαθητών και εκπαιδευτικών, τόσο από τον κ. Κουμέντο, όσο και από την πρωτοφανή ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του Υπουργείου Παιδείας που αναφέρεται  ψευδέστατα σε δήθεν προπηλακισμούς και καταστροφές στην περιφέρεια (όχι μόνο δεν υπήρξε καμιά καταστροφή, αλλά δεν κόπηκε ούτε φυλλαράκι από τις γλάστρες των γραφείων του περιφερειακού διευθυντή!), ενώ εκτοξεύει απειλές απέναντι σε εκπαιδευτικούς των Παρεμβάσεων Συσπειρώσεων Κινήσεων (ως Αριστερές Συσπειρώσεις). Θυμόμαστε ότι μόλις προχθές η ίδια η υπουργός του (κατ’ όνομα) υπ. Παιδείας απειλούσε όλους τους εκπαιδευτικούς των σχολείων που βρίσκονται σε κατάληψη-αποχή-κινητοποίηση… Η τρομοκρατία δε θα περάσει!

Η κυβέρνηση και το διορισμένο προσωπικό της είναι οι μόνοι υπεύθυνοι της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής που κλείνει σχολεία, είναι αυτοί που στηρίζονται πλέον στον ανοιχτό αυταρχισμό, την τρομοκρατία και την καταστολή για να επιβληθούν.

Οι αγώνες δεν τρομοκρατούνται, δεν ποινικοποιούνται, δε μηνύονται, δε διώκονται! Δε σας φοβόμαστε, γιατί εμείς θα είμαστε εδώ, υπηρετώντας το δημόσιο σχολείο, όταν εσείς -διωγμένοι απ’ το λαό- δε θα ‘χετε πού να κρυφτείτε!

Στους δρόμους του αγώνα θα ανατραπεί η πολιτική κυβέρνησης – Ε.Ε. ΔΝΤ.

ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤAΡΓΗΘΕΙ, ΝΑ ΜΗ ΣΥΓΧΩΝΕΥΘΕΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΒΙΒΑΣΘΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ

Για τις συγχωνεύσεις και την τακτική του Υπουργείου Παιδείας

Οι επιχειρούμενες συγχωνεύσεις – καταργήσεις σχολικών μονάδων εξελίσσονται σε ένα κακόγουστο σήριαλ και μάλιστα ερήμην της εκπαιδευτικής κοινότητας. Πέρα από το μύθο περί «παιδαγωγικών συγχωνεύσεων» που λανσάρισε έντεχνα το Υπουργείο Παιδείας, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Συγχωνεύσεις με κύριο στόχο τη μείωση των δαπανών για τα σχολεία και με μαθητές στοιβαγμένους σε 30άρια τμήματα, μαθητές (ιδίως των απομακρυσμένων περιοχών) σε όλο και μεγαλύτερη καθημερινή ταλαιπωρία και εκπαιδευτικούς σε όλο και μεγαλύτερη εργασιακή ανασφάλεια, είναι συγχωνεύσεις που υποβαθμίζουν τη δημόσια εκπαίδευση.

Κι ως προς την διαδικασία τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Την απόκρυψη των προτάσεων των Διευθυντών Εκπαίδευσης (με κύρια ευθύνη των περιφερειακών Διευθυντών); Τη διαρροή τους στον Τύπο και μάλιστα με αναλυτικά στοιχεία (με ευθύνη του Υπουργείου); Την αναγόρευση κάποιων δημάρχων (και μάλιστα χωρίς αποφάσεις δημοτικών συμβουλίων) σε ντελάληδες της κυβερνητικής πολιτικής και τιμητές πάντων και πασών;

Η ΟΛΜΕ περιμένει να τηρηθεί η δέσμευση του Υπουργείου Παιδείας (από τις 28/2) και να δοθούν οι προτάσεις για τις συγχωνεύσεις. Δεν υπάρχει όμως εμπιστοσύνη. Όταν σύμφωνα με εξακριβωμένα στοιχεία οι προτάσεις των Διευθυντών Εκπαίδευσης που δεν πρότειναν (καθόλου) ή πρότειναν ελάχιστες συγχωνεύσεις παρακάμπτονται από την ηγεσία του Υπουργείου (με βάση ποιο νομικό πλαίσιο άραγε;), τι μπορεί να περιμένει κανείς; Μήπως νέες Γκράβες ή απλώς κλείσιμο σχολείων ανάλογα με τις χιλιομετρικές αποστάσεις μεταξύ τους και μάλιστα με αποφάσεις ανθρώπων που δε γνωρίζουν ούτε εξ όψεως τις αντίστοιχες περιοχές;

Καλούμε τις ΕΛΜΕ μαζί με τους συλλόγους των καθηγητών, τους συλλόγους γονέων και τους μαθητές να συνεχίσουν με ένταση αλλά και με επιχειρήματα τον αγώνα για τη διάσωση των σχολείων. Ο αγώνας αυτός είναι αγώνας όλης της κοινωνίας. Η Παιδεία κι η Ελλάδα του ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος.

ΥΓ. Αν εκεί στο Υπουργείο υπάρχουν κάποιοι από όσους παίρνουν τις αποφάσεις που έχουν μπει σε τάξη τα τελευταία χρόνια, να σκεφτούν αν θα άντεχαν να διδάξουν σε 30 παιδιά.

Αγωνιστικές Παρεμβάσεις – Συσπειρώσεις – Κινήσεις Δ.Ε.

Για τις καταργήσεις – συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων

Για τις καταργήσεις – συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων

Στις 20/1/2011 το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε την έναρξη διαβούλευσης για τα κριτήρια συνένωσης και ίδρυσης σχολικών μονάδων. Για μια ακόμη φορά η διαβούλευση διαρκεί ελάχιστα (μόλις 4 μέρες, συμπεριλαμβανομένου του σαββατοκύριακου), ενώ το κείμενό της είναι αόριστο, δε δεσμεύει το Υπουργείο, αφήνοντας ανοικτό το πεδίο των επικοινωνιακών ελιγμών. Με τον όρο «διαβούλευση», η Κυβέρνηση εννοεί αστραπιαίες διαδικασίες που δεν αφήνουν περιθώρια τεκμηριωμένου διαλόγου, ασαφή κείμενα που δεν τη δεσμεύουν, περιορισμό της συζήτησης σε ασφυκτικό τεχνοκρατικό πλαίσιο, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του ΔΝΤ, της ΕΕ και του κεφαλαίου και όχι των εργαζόμενων.

Όσα σχολεία συστεγάζονται θα συνενωθούν και τα υπόλοιπα θα εξεταστούν με το ερώτημα του κλεισίματος ή της συγχώνευσης. Το Υπουργείο υπόσχεται ότι κανένας μαθητής δε θα ταξιδεύει πέρα από 45 λεπτά για να πάει στο σχολείο, ενώ στις νησιωτικές και ορεινές περιοχές που δε μπορεί να υπάρξει ασφαλής μεταφορά, θα δημιουργηθούν «μικρές οργανωτικές δομές, ωσότου γίνουν τα κατάλληλα δημοτικά έργα». Μα υπάρχουν μαθητικοί πληθυσμοί που ήδη θέλουν πάνω από 45 λεπτά για να πάνε σχολείο. Πώς θα πηγαίνουν γρηγορότερα στα νέα, μακρινότερα σχολεία; Ψέματα, ψέματα, ψέματα…

Κατά το Υπουργείο, οι συγχωνεύσεις θα γίνουν με «παιδαγωγικά κριτήρια». Σπεύδει όμως να υπενθυμίσει το όριο των 30 μαθητών ανά τμήμα (25 στην πρωτοβάθμια). Είναι φανερό πως τα πολυάριθμα πλέον τμήματα θα λειτουργούν στο όριο της χωρητικότητας. Απορεί κανείς για την υπουργική υποκρισία, με την οποία βαπτίζεται ως «παιδαγωγικό κριτήριο» η απαίτηση να στοιβαχτούν οι μαθητές στις αίθουσες προκειμένου το «νέο σχολείο» να κοστίζει φτηνότερα.

Τα υπόλοιπα μέτρα που περιέχονται στο κείμενο είναι τεχνοκρατικά και δεν περιλαμβάνουν καμία εγγύηση για την παιδαγωγική ή διδακτική αρτιότητα των νέων συγχωνευμένων μονάδων. Το κείμενο διαβούλευσης δεν είναι παρά μια δήλωση προθέσεων της Κυβέρνησης για ακόμη περισσότερες περικοπές στη χρηματοδότηση των σχολείων, όπως υπαγορεύει το Μνημόνιο 3 (σελ. 43), το οποίο μάλιστα συστήνει «τρόικα για την εκπαίδευση», δηλαδή «ανεξάρτητη ειδική ομάδα εκπαιδευτικής πολιτικής με στόχο την αύξηση της αποτελεσματικότητας του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος (πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση) και την αποτελεσματικότερη χρήση πόρων». «Πακετάροντας» μαθητές και εκπαιδευτικούς στις αίθουσες και δημιουργώντας σχολεία-μαμούθ, επιδιώκουν να μειώσουν τις οργανικές θέσεις και τη χρηματοδότηση των σχολείων, αδιαφορώντας για τις ήδη ακραία επιβαρυμένες συνθήκες λειτουργίας των σχολικών μονάδων.

Διαρκής δαμόκλειος σπάθη πάνω από σχολεία, μαθητές, εκπαιδευτικούς

Το κείμενο αποκαλύπτει ακόμη την πρόθεση του Υπουργείου να φτιάξει ένα διαρκή μηχανισμό κλεισίματος και συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων που θα λειτουργεί και τα επόμενα χρόνια. Έχει ήδη εγκαταστήσει το αναγκαίο μηχανογραφικό σύστημα με το οποίο θα αξιολογούνται οι υποψήφιες για συγχώνευση ή κατάργηση σχολικές μονάδες. Τα κριτήρια μάλιστα σχετίζονται με τη διαδικασία αυτοαξιολόγησης που ήδη επιχειρεί το Υπουργείο να εφαρμόσει πιλοτικά, αναγκάζοντας τα ίδια τα σχολεία να «σκάβουν το λάκκο τους». Οι συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολικών μονάδων θα είναι μια διαρκής και αυτοματοποιημένη διαδικασία, στην υπηρεσία της «τρόικας της εκπαίδευσης».

Οι συνέπειες θα είναι βαριές για πολλά σχολεία, μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς. Δημιουργείται ένα μοντέλο γιγάντιου σχολείου, αφημένου πρακτικά στην τύχη του, με εκπαιδευτικούς περιπλανώμενους, εντατικοποιημένους, κακοπληρωμένους, ενδεχομένως χωρίς οργανική θέση πια ή και ελαστικά εργαζόμενους, μαθητές που θα αναγκάζονται να καλύπτουν μεγάλες αποστάσεις σε δύσκολες συγκοινωνιακές συνθήκες και γονείς χτυπημένους από την κρίση που θα πιεστούν επιπλέον να αλλάξουν τόπο κατοικίας στην προσπάθεια να βρουν σχολείο για τα παιδιά τους. Παιδιά με ετερόκλητες ανάγκες θα στοιβάζονται ουσιαστικά ανεπίβλεπτα σε απρόσωπα σχολεία-μαμούθ. Η μαθησιακή διαδικασία ολοένα θα υποβαθμίζεται. Η σχολική διαρροή και οι κοινωνικές ανισότητες θα εντείνονται.

Την ίδια στιγμή, άλλα σχολεία, κυρίως σε προνομιούχες περιοχές, τα οποία ήδη λειτουργούν ως άτυπα «κέντρα αριστείας», θα επωφεληθούν από τις συγχωνεύσεις, προσελκύοντας μαθητές υψηλών επιδόσεων και εξοβελίζοντας τους «λιγότερο δυνατούς». Αυτά ακριβώς τα «καλά» σχολεία θα προβάλλονται από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ για να αποτελέσουν το προπαγανδιστικό άλλοθι της Κυβέρνησης, ώστε να εξιλεωθεί για τη διάλυση της εκπαίδευσης και να αποποιηθεί την ευθύνη για την εκρηκτική αύξηση της εκπαιδευτικής ανισότητας, βρίσκοντας αποδιοπομπαίους τράγους ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς που θα αδυνατούν να εργαστούν αποτελεσματικά σε τέτοιες συνθήκες. Θα διογκωθεί έτσι η πίεση για άμεση αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, η οποία, για να είναι «αντικειμενική», θα στηρίζεται στα μετρήσιμα αποτελέσματα του εκπαιδευτικού έργου – δηλαδή τις επιδόσεις των μαθητών. Και πώς θα κρίνονται αυτές, παρά μόνο μέσα από κι άλλες εξετάσεις;

Να πώς θα ανοίξει περισσότερο η ιδιωτική αγορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών για μαθητές, αλλά και εκπαιδευτικούς, μιας και οι πρώτοι δε θα μαθαίνουν αρκετά στο σχολείο, ενώ οι δεύτεροι θα εμπλουτίζουν το «φάκελο προσόντων» τους για να αποδείξουν ότι δε φταίνε. Με την απελευθέρωση της αγοράς εκπαιδευτικών υπηρεσιών και τη σύνδεση της χρηματοδότησης των σχολικών λειτουργιών από τα ευρωπαϊκά προγράμματα και τις ΣΔΙΤ, το κράτος επιχειρεί ουσιαστικά να απαλλαγεί από μεγάλο μέρος της ευθύνης για την παροχή εκπαίδευσης σε όλα τα παιδιά, με δημόσιο δωρεάν χαρακτήρα.

Το εκπαιδευτικό κίνημα απαιτεί από την Κυβέρνηση να αποσύρει το σχέδιο συγχωνεύσεων και καταργήσεων σχολικών μονάδων, να στρέψει την εκπαιδευτική πολιτική μακριά από το μοντέλο του φτηνού σχολείου της αγοράς και της αμάθειας, εξασφαλίζοντας ότι το δημόσιο σχολείο θα προσφέρει δωρεάν, ισότιμα και αξιόπιστα όλη τη γνώση σε όλα τα παιδιά που ζουν σε αυτή τη χώρα. Αυτές είναι οι πραγματικές εκπαιδευτικές ανάγκες της κοινωνίας μας και όχι η με δήθεν «παιδαγωγικά» επιχειρήματα εφαρμογή του Καλλικράτη και του Μνημονίου στην εκπαίδευση.

  • Καμία κατάργηση-συγχώνευση σχολείων ή τμημάτων, μετακίνηση μαθητών σε άλλα σχολεία.
    • Καθιέρωση ορίου 25 μαθητών ανά τμήμα (20 στις κατευθύνσεις, 10 στα εργαστήρια).
    • Μόνιμοι μαζικοί διορισμοί εκπαιδευτικών και διοικητικών για τις αληθινές σχολικές ανάγκες.
    • Αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 5% του ΑΕΠ.
    • Να καταργηθεί ο αντιεκπαιδευτικός νόμος 3848.
    • Ενιαίο υποχρεωτικό 12χρονο δημόσιο δωρεάν σχολείο, με όλη τη γνώση για όλα τα παιδιά,
      που διδάσκει την κριτική σκέψη και τη συλλογική δράση.

ΟΛΟΙ ΟΛΕΣ την ΤΕΤΑΡΤΗ 26 του ΓΕΝΑΡΗ στη 1μμ στο υπουργείο

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΩΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ

Αθήνα, 24-1-2011

Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις Δ.Ε.

ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΚΑΙ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ

Περί του κειμένου διαβούλευσης του Υπουργείου Παιδείας για την
«Αναβάθμιση της διοίκησης της εκπαίδευσης»

Στις 1/12/2010, το Υπουργείο Παιδείας απέστειλε αιφνιδιαστικά στην εκπαιδευτική κοινότητα ένα τετρασέλιδο κείμενο με τίτλο «Αναβάθμιση της διοίκησης της εκπαίδευσης», ζητώντας να τοποθετηθούν όλοι εντός εννέα ημερών, δηλαδή μέχρι τις 10/12/2010. Όπως θα δούμε παρακάτω, πρόκειται για ένα κείμενο που αναφέρεται σε ένα γενικό πλαίσιο αναδιάρθρωσης της διοίκησης της εκπαίδευσης, χωρίς να αναφέρει κρίσιμες λεπτομέρειες που θα επέτρεπαν μια εμπεριστατωμένη ανάλυση των προτάσεων. Παρά την ασάφεια, το κείμενο αφήνει να διαφανούν οι βαθύτερες προθέσεις της κυβέρνησης στα κεντρικά εκπαιδευτικά ζητήματα που «καίνε» σήμερα, και επιτρέπει στους αποδέκτες του να λάβουν μια κατ’ αρχήν θέση, λαμβάνοντας υπόψη την ως τώρα πολιτική του Υπουργείου στα θέματα που θίγονται και το συνολικότερο πλαίσιο, εκπαιδευτικό και πολιτικό, στο οποίο εντάσσονται οι προτάσεις του Υπουργείου.

Πέρα από την ανάλυση του κειμένου και τις θέσεις που προκύπτουν, οφείλουμε να τονίσουμε ότι είναι απαράδεκτος ο αιφνιδιασμός που επιχειρείται και η ασάφεια των προτάσεων του Υπουργείου. Πώς μπορεί να τοποθετηθεί κάποιος παρά γενικόλογα απέναντι σε γενικόλογες προτάσεις, που δεν έχουν καμία λεπτομέρεια, άπτονται θεμάτων τεράστιας σημασίας και μάλιστα σε χρόνο εννέα ημερών; Σε τι άλλο μπορεί να αποσκοπεί αυτή η πρακτική, παρά στο να σπρώξει σε σύγχυση και γενικολογίες όσους καλούνται να τοποθετηθούν και τελικά στην επικοινωνιακή απαξίωση και παράκαμψή τους;

  1. Το πολιτικό κάδρο της διοικητικής «αναβάθμισης» της εκπαίδευσης

Πριν ακόμη η κυβέρνηση επιβάλει στη χώρα το Μνημόνιο, είχε ήδη καταδείξει τις κύριες κατευθύνσεις της πολιτικής της για τη δημόσια εκπαίδευση και είχε ήδη υλοποιήσει πλευρές της με την ψήφιση του νόμου περί «αναβάθμισης του εκπαιδευτικού». Ακολούθησαν πολλές διοικητικές αποφάσεις που αναστάτωσαν τις εργασιακές σχέσεις στο χώρο του σχολείου, ενώ μεσολάβησε ο «Καλλικράτης» και οι τοπικές εκλογές. Ως λογικό επακόλουθο έρχεται τώρα μια νέα νομοθετική πρωτοβουλία περί «αναβάθμισης της διοίκησης της εκπαίδευσης». Και οι δυο μέχρι τώρα μείζονες νομοθετικές πρωτοβουλίες στο χώρο του σχολείου φέρουν απαραιτήτως τον ευφημισμό «αναβάθμιση»· αρχικά του εκπαιδευτικού, τώρα της διοίκησης. Θα ήταν, όμως, ακριβέστερο και ειλικρινέστερο να φέρουν τον τίτλο «προσαρμογή και υποβάθμιση» τόσο του εκπαιδευτικού όσο και των υπηρεσιών της εκπαίδευσης. Γιατί αυτή ακριβώς είναι η πολιτική στόχευση της κυβέρνησης μέσα από τα μέτρα και τις περικοπές που επιβάλλει. Να προσαρμόσει συνολικά το χώρο της εκπαίδευσης στις ανάγκες της αγοράς και να υποβαθμίσει περαιτέρω το δημόσιο και κριτικό χαρακτήρα της, αφήνοντας τις υλικές και πνευματικές θύρες ανοιχτές στην εισβολή της αγοράς και των ιδιωτών. Ειδικότερα στον τομέα της υποχρεωτικής και λυκειακής εκπαίδευσης η πολιτική αυτή αναλύεται στο ακόλουθο πλαίσιο στόχων του «νέου σχολείου», όπως διαμορφώνεται και από τις πολιτικές που επιβάλλει το Μνημόνιο:

  • Μείωση του κονδυλίου του προϋπολογισμού για την Παιδεία με περικοπή της συνολικής χρηματοδότησης της εκπαίδευσης και ένταξη μέρους της υπόλοιπης σε δομές εκτός κρατικού προϋπολογισμού, όπως το ΕΣΠΑ.
  • Εξατομίκευση και σταδιακή ανάθεση στο μαθητή της ευθύνης για την εκπαιδευτική του διαδρομή μέσα στο σχολείο, αλλά και σε φροντιστήρια, σεμινάρια και άλλες δομές μη τυπικής και άτυπης εκπαίδευσης. Κατάργηση των θεσμών ενισχυτικής διδασκαλίας και διδακτικής στήριξης.
  • Προσανατολισμός του περιεχομένου της εκπαίδευσης προς την ανάπτυξη δεξιοτήτων και τη διαχείριση αποσπασματικών γνώσεων – αλλιώς: τη συλλογή «προσόντων», χωρίς αναγκαία συνοχή και μακριά από την κριτική γνώση.
  • Τα αποτελέσματα της εκπαιδευτικής διαδρομής θα είναι αντικείμενο πιστοποίησης και κατάταξης στο εθνικό πλαίσιο προσόντων, μέρος του αντίστοιχου ευρωπαϊκού, ώστε να δημιουργηθεί μια ενιαία βάση σύνδεσης της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι η διακηρυγμένη στόχευση του διευθυντηρίου των Βρυξελλών μέσω της «διαδικασίας της Μπολόνια», η οποία, δια της αναγνώρισης κάθε λογής «προσόντων», στην ουσία επιχειρεί να υποβαθμίσει τη σημασία του δημόσιου σχολείου στην εκπαιδευτική διαδρομή του μαθητή και να αναγορεύσει σε ισότιμες όλες ανεξαιρέτως τις ιδιωτικές δομές εκπαίδευσης, τυπικές, μη τυπικές και άτυπες. Δεδομένου ότι η κοινωνία πάντοτε πιέζει τις εκπαιδευτικές δομές να προσαρμοστούν στην αγορά εργασίας, είναι φανερό ότι το τέλος αυτού του δρόμου θα είναι η διάλυση του δημόσιου δωρεάν σχολείου με όλη τη γνώση για όλα τα παιδιά.
  • Διοικητική αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης με αποκέντρωση διοικητικών και χρηματοδοτικών αρμοδιοτήτων. Σύνδεση της λειτουργίας των σχολικών μονάδων με την αγορά μέσω ανοικτών προγραμμάτων σπουδών και ιδιωτικών εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων.
  • Προώθηση των ιδιωτικών και ελαστικών σχέσεων εργασίας στην εκπαίδευση σε βάρος τη μόνιμης εργασιακής σχέσης, η οποία επίσης κατακερματίζεται και ελαστικοποιείται με τη διεύρυνση της διοικητικής ευχέρειας για διοικητικές μεταβολές εκπαιδευτικών κατά το δοκούν.
  • Ουσιαστική κατάργηση της επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών από το κράτος, μεταβιβάζοντας την ευθύνη της επιμόρφωσης στον ίδιο τον εκπαιδευτικό, τόσο πριν όσο και μετά το διορισμό, επιμερίζοντας σε αυτόν και το μέγιστο μέρος του κόστους.
  • Εμβάθυνση και επέκταση των θεσμών αξιολόγησης τόσο στη λειτουργία των σχολικών μονάδων όσο και στο εκπαιδευτικό έργο (αυτοαξιολόγηση μονάδων, μέντορες νεοδιόριστων).

Σκοπός της πολιτικής αυτής είναι η δημιουργία ενός φτηνού για το κράτος σχολείου, συνδεμένου με την αγορά ως προς το περιεχόμενο, τη λειτουργία, και το αποτέλεσμα, με σχέσεις εργασίας απορρυθμισμένες, ιδιωτικοποιημένες και ελαστικοποιημένες, με μαθητές και εκπαιδευτικούς που θα προσαρμόζονται συνεχώς στις απαιτήσεις της αγοράς και δε θα θέλουν, ούτε θα μπορούν να αμφισβητούν τις επιταγές της, ή τις επιταγές της διοίκησης.

  1. Ο καμβάς της διοικητικής αναδιάρθρωσης

Στο προοίμιο του κειμένου διαβούλευσης το Υπουργείο κάνει τις ακόλουθες γενικές επισημάνσεις:

«Το […] εκπαιδευτικό σύστημα […] χαρακτηρίζεται από συγκεντρωτισμό, […] αναποτελεσματικότητα και [υψηλές] περιφερειακές ανισότητες. […] Πλήθος εγκυκλίων και νόμων ρυθμίζουν κυρίως κεντρικά και την παραμικρή λεπτομέρεια της λειτουργίας της σχολικής μονάδας, […] στερώντας το σύστημα από την απαραίτητη ευελιξία και προσαρμοστικότητα μέσα σε ταχύτατα μεταβαλλόμενες συνθήκες. […] Άλλα χαρακτηριστικά […] είναι η πλημμελής επικοινωνία, διασύνδεση και συντονισμός […], ο διεκπεραιωτικός ρόλος των στελεχών και ιδιαίτερα των διευθυντών των σχολικών μονάδων, το γεγονός ότι οι δεσμευτικές κεντρικές αποφάσεις λειτουργούν κάποιες φορές ως άλλοθι αδράνειας, καθώς και η περιορισμένη παιδαγωγική υποστήριξη των εκπαιδευτικών σε επίπεδο σχολικής μονάδας.»

Στη συνέχεια προτείνει «αναδιοργάνωση», «εξορθολογισμό» και «αναβάθμιση» της οργάνωσης και της διοίκησης της εκπαίδευσης με βάση τις εμπειρίες του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος και τις αρχές της «αποκέντρωσης, της υπευθυνότητας, της διαφάνειας, της λογοδοσίας, της ποιότητας και της οικονομικότητας». Προς αυτήν την κατεύθυνση προτείνει παραπέρα ένα κανονιστικό πλαίσιο αποτελούμενο από μέτρα «ενίσχυσης του επιτελικού ρόλου του υπουργείου», «περιορισμού των επιπέδων διοίκησης», «αποκέντρωσης αρμοδιοτήτων», «αυτονομίας της σχολικής μονάδας στη δυνατότητα να οργανώνει, υλοποιεί και αξιολογεί το έργο της», «συντονισμού της στήριξης και παιδαγωγικής καθοδήγησης του εκπαιδευτικού έργου», «οικονομίας μέσων», «αξιοποίησης νέων τεχνολογιών» και «απλούστευσης των διοικητικών διαδικασιών».

Για την υλοποίηση αυτού του πλαισίου προτείνει, εν συντομία, τις εξής δράσεις στο επίπεδο Περιφέρειας – Νομού:

  • Αναδιοργάνωση των Περιφερειακών Υπηρεσιών και παρεμβάσεις στη διαχείριση του εκπαιδευτικού και διοικητικού προσωπικού. Ας σημειωθεί ότι οι Περιφερειακές Διευθύνσεις αποκτούν σημαντικές, αποκεντρωμένες πλέον, αρμοδιότητες, όπως η συγχώνευση – κατάργηση σχολείων, κ.λ.π.
  • Κατάργηση των Γραφείων Α/θμιας και Β/θμιας εκπαίδευσης και διατήρηση των διευθύνσεων σε επίπεδο νομού με αναδιοργάνωση και συστέγαση των υφιστάμενων υπηρεσιών.
  • Ενοποίηση των υπηρεσιακών δομών καθώς και των δομών επιστημονικής – παιδαγωγικής καθοδήγησης και στήριξης του εκπαιδευτικού έργου για το δημοτικό και το γυμνάσιο.
  • Σύσταση ενιαίας δομής και υπηρεσιακής λειτουργίας υποστήριξης για την Α/θμια και Β/θμια.
  • Αναδιοργάνωση των δομών επιστημονικής – παιδαγωγικής καθοδήγησης και στήριξης του εκπαιδευτικού έργου.
  • Αποκέντρωση των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων των κεντρικών υπηρεσιών, καθώς και συγχώνευση ή κατάργηση μερικών από αυτές.

Στο επίπεδο της σχολικής μονάδας προτείνει, εν συντομία, τις εξής δράσεις:

  • Αλλαγές στο ωράριο των εκπαιδευτικών («εξορθολογισμός»).
  • Αύξηση των αρμοδιοτήτων των διευθυντών και ενίσχυση της εξουσίας τους, καθώς και επανεξέταση του διδακτικού τους ωραρίου.
  • Μείωση των αρμοδιοτήτων του Συλλόγου Διδασκόντων και των λοιπών συλλογικών οργάνων, καθώς και αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας τους («άρση των επικαλύψεων με τις αρμοδιότητες του διευθυντή»).
  • Αυτονόμηση της σχολικής μονάδας στη διαχείριση των πιστώσεων με βάση τη διαδικασία αυτοαξιολόγησης.
  • Ενίσχυση των θεσμών «κοινωνικής λογοδοσίας».
  • Ενοποίηση – συγχώνευση σχολείων.
  • Ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί για ομάδες σχολικών μονάδων.
  1. Υπάρχουν θετικά στοιχεία σ’ αυτές τις προτάσεις;

Στο κείμενο διαβούλευσης περισσεύουν οι ευφημισμοί και οι θετικοί εννοιολογικοί προσδιορισμοί, όπως λ.χ. «κοινωνική λογοδοσία», «εξορθολογισμός ωραρίου», «άρση επικάλυψης αρμοδιοτήτων» κ.ά. Όμως, κανείς από όσους συμμετέχουν σε αυτήν τη διαδικασία δεν είναι «χτεσινός». Η κυβέρνηση αυτή έχει αποδείξει έμπρακτα ότι όταν λέει «κοινωνική λογοδοσία» εννοεί αξιολόγηση, όταν λέει «εξορθολογισμός ωραρίου» εννοεί αύξηση ωραρίου, και όταν λέει «άρση επικάλυψης αρμοδιοτήτων μεταξύ διευθυντή και συλλόγου διδασκόντων» εννοεί ενίσχυση ή και αύξηση των αρμοδιοτήτων του διευθυντή και μείωση των αρμοδιοτήτων του συλλόγου.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, τίποτε θετικό;

Σταχυολογώντας το κείμενο ανακαλύπτει κανείς δύο προτάσεις που θα μπορούσαν να έχουν θετικές πλευρές, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις:

  • Οι ψυχολόγοι και οι κοινωνικοί λειτουργοί στα σχολεία.
  • Η κατάργηση των γραφείων εκπαίδευσης και η αναδιοργάνωση των διευθύνσεων εκπαίδευσης, καθώς και η αναδιοργάνωση των περιφερειακών υπηρεσιών και η μείωση των κεντρικών.

Όμως, χωρίς να ξέρουμε πώς εξειδικεύονται αυτές οι προτάσεις, θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Θυμίζουμε ότι υποτίθεται ότι τα σχολεία έχουν και τώρα πρόσβαση σε υπηρεσίες ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών (ΣΣΝ – Συμβουλευτικοί Σταθμοί Νέων, οι οποίοι είτε υπολειτουργούν, είτε δεν ιδρύθηκαν καν, παρά τις δεσμεύσεις και τις προβλέψεις των νόμων). Αλλά τόσο η οργάνωση των υπηρεσιών ψυχολογικής και κοινωνικής υποστήριξης, όσο και το θεσμικό και κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο λειτουργούν, τις έχουν καταστήσει πρακτικά ανενεργές, ή ακόμη και αρνητικές. Ακόμη κι αν εγκατασταθεί ένας ψυχολόγος σε κάθε σχολείο, που βέβαια δεν είναι αυτή η πρόθεση της κυβέρνησης, η χρησιμότητά του θα εξαρτηθεί από τον τρόπο που θα κληθεί να λειτουργήσει και κυρίως από το συνολικό παιδαγωγικό κλίμα της σχολικής μονάδας. Δυστυχώς είναι πολύ εύκολο είτε να παραγκωνιστεί μια τέτοια υπηρεσία λόγω προκαταλήψεων ή ανεπαρκούς πλαισίου, είτε ακόμα και να διαδραματίσει αρνητικό ρόλο, αν δεν «κερδίσει» τη γενική αποδοχή, δε διαθέτει το απαραίτητο κύρος και δεν ακολουθεί την ενδεδειγμένη προσέγγιση. Δε λείπουν οι περιπτώσεις όπου οι υπηρεσίες αυτές απλώς κουκουλώνουν τα υπαρκτά προβλήματα και θέματα, χωρίς να συμβάλλουν στην αποτελεσματική αντιμετώπισή τους, και ουσιαστικά πιέζουν τους μαθητές απλώς να προσαρμοστούν στη ζοφερή πραγματικότητα που τους περιβάλλει.

Ακόμη, η κατάργηση γραφείων και υπηρεσιών χωρίς την αντίστοιχη ορθολογικοποίηση των διαδικασιών και μείωση του κύκλου εργασιών στην κατεύθυνση της αυτοματοποίησης και της απλοποίησης δεν πρόκειται να μειώσει τη γραφειοκρατία, αλλά να την εκτινάξει στα ύψη. Η αναδιοργάνωση διαδικασιών δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση, διότι αμέτρητες λεπτομέρειες πρέπει να ληφθούν υπόψη και να δοκιμαστούν στην πράξη πολλές φορές, κι αυτό ενόσω το προηγούμενο σύστημα εξακολουθεί να λειτουργεί και να απαιτεί πόρους και απόδοση. Η εμπειρία δείχνει ότι πολλά γραφεία εκπαίδευσης έχουν σε κάποιο βαθμό δημιουργήσει σχέσεις κατανόησης με τους εκπαιδευτικούς, την ίδια ώρα που στις προϊστάμενες αρχές των οικείων διευθύνσεων εκπαίδευσης επικρατούν γραφειοκρατικές και αυταρχικές νοοτροπίες. Δυστυχώς διαφαίνεται από την πραγματικότητα (π.χ. μηχανογραφημένο ημερήσιο δελτίο απουσιών στα σχολεία) ότι κύρια πρόθεση του υπουργείου δεν είναι να μειώσει τη γραφειοκρατία προς όφελος της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αλλά να συγκεντρώσει πλευρές της σε αποκεντρωμένες δομές είτε στην περιφέρεια είτε στις ίδιες τις σχολικές μονάδες. Αν εξακολουθήσει αυτή η προσέγγιση, μπορεί μια σειρά διαδικασιών να μηχανογραφηθούν, αλλά, στην πραγματικότητα, αφενός θα επιβαρύνουν ακόμη πιο πολύ τις σχολικές μονάδες (που θυμίζουμε ότι δε διαθέτουν διοικητικό προσωπικό), αφετέρου θα καταστήσουν ακόμη πιο απόμακρη και απρόσωπη τη γραφειοκρατία.

  1. Οι παγίδες

Στη συνέχεια, μια σειρά από προτάσεις είναι εντελώς ασαφείς, μόνο εικασίες επιτρέπουν γι’ αυτές οι διατυπώσεις του υπουργείου, και ασφαλώς κρύβουν επικίνδυνες παγίδες.

  • Οι απροσδιόριστες από το κείμενο αλλαγές στη διαχείριση του εκπαιδευτικού προσωπικού από τις Περιφερειακές Υπηρεσίες δεν αποκλείεται να περιλαμβάνουν τη σταδιακή υπαγωγή των εκπαιδευτικών στις Περιφέρειες, πράγμα που σε συνδυασμό με τις επερχόμενες αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και τις προβλέψεις του «Καλλικράτη» μπορεί να ανοίξει το δρόμο για κατακερματισμό. Αλλά και χωρίς αυτήν την ερμηνεία, είναι δηλωμένες οι προθέσεις του υπουργείου να διαχειριστεί αυστηρά την κατανομή του εκπαιδευτικού προσωπικού, χωρίς περιορισμό από τα όρια του τόπου κατοικίας, της περιοχής εργασίας (όμοροι δήμοι), ή ακόμη και του νομού.
  • Δε δίνεται απολύτως καμία διευκρίνηση για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Οι ασαφείς όροι που χρησιμοποιούνται για την «καθοδήγηση» και τη «στήριξη» των εκπαιδευτικών μάς αναγκάζουν να υποθέσουμε ότι στο θέμα ισχύουν όσα το υπουργείο έχει ως τώρα φανερώσει ως προθέσεις του, τα οποία κινούνται σε κατευθύνσεις αμφίβολες ή αρνητικές. Καμιά βασική θέση του κλάδου δεν έχει υιοθετηθεί.
  • Τι μπορεί να σημαίνει «ενιαία δομή» για τη διοίκηση του γυμνασίου και του δημοτικού; Σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες η εννιάχρονη (ή δεκάχρονη) υποχρεωτική εκπαίδευση έχει χαρακτηριστικά ενιαίας δομής, κυρίως λόγω της εισαγωγής ειδικοτήτων στο δημοτικό. Δεδομένου ότι το υπουργείο δε μας έχει ενημερώσει για κάποιο πλάνο ριζικών ενοποιητικών αλλαγών στα αναλυτικά προγράμματα του δημοτικού και του γυμνασίου, δε μένει παρά να υποθέσουμε ότι η πρακτική των διαθέσεων προσωπικού από τη δευτεροβάθμια στην πρωτοβάθμια όχι μόνο δε θα σταματήσει, αλλά μάλλον θα επεκταθεί και θα θεσμοθετηθεί μέσα από αυτήν την ενιαία δομή. Πέρα από τις εμφανείς δυσμενείς επιπτώσεις της πρακτικής αυτής για τις εργασιακές σχέσεις, τίθενται και πολύ σοβαρά παιδαγωγικά ζητήματα, για τα οποία το Υπουργείο δεν παίρνει θέση.

Τέλος, υπάρχουν και εκείνες οι προτάσεις, δυστυχώς πολλές, που «φωνάζουν» ότι είναι εντελώς αρνητικές.

  • Αντί να λαμβάνονται μέτρα για την ενίσχυση της λειτουργίας τους συλλόγου των διδασκόντων, αντιθέτως ενισχύεται ο διευθυντής και μειώνονται οι αρμοδιότητες του συλλόγου.
  • Το ωράριο των εκπαιδευτικών βαίνει προς δυσμενή τροποποίηση.
  • Επιχειρείται η ενίσχυση των θεσμών αξιολόγησης και η εξάρτηση από αυτήν της χρηματοδότησης της σχολικής μονάδας.
  • Συγχωνεύονται σχολεία, ενώ δε γίνεται κανένας λόγος για νέες σχολικές μονάδες, μείωση μαθητών ανά τμήμα, εκσυγχρονισμό των υπαρχουσών σχολικών μονάδων.
  1. Εκκολάπτεται μια αντιδραστική «μεταρρύθμιση» της διοίκησης της σχολικής μονάδας

Το υπουργείο θέτει σε επείγουσα, αιφνιδιαστική και πιεστική διαβούλευση ένα κείμενο που διατρέχεται από τις ακόλουθες κύριες γραμμές:

  • Προώθηση των θεσμών αξιολόγησης και σύνδεση με αυτήν της χρηματοδότησης των σχολείων.
  • Επιδείνωση και ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών.
  • Μετατροπή του διευθυντή του σχολείου σε «μάνατζερ» με ενίσχυση της εξουσίας του και απίσχναση των αρμοδιοτήτων του συλλόγου διδασκόντων.
  • Πάση θυσία μείωση του διοικητικού κόστους, σε βάρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Δυστυχώς, παρόλο που το υπουργείο έχει δίκιο όταν λέει ότι «το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα χαρακτηρίζεται από συγκεντρωτισμό, αναποτελεσματικότητα και υψηλές περιφερειακές ανισότητες» και όταν επισημαίνει «πλημμελή επικοινωνία, διασύνδεση και συντονισμό», «ότι οι δεσμευτικές κεντρικές αποφάσεις λειτουργούν ως άλλοθι αδράνειας», καθώς και «την περιορισμένη παιδαγωγική υποστήριξη των εκπαιδευτικών», ωστόσο δεν αναφέρει ότι αυτές είναι πλευρές των αποτελεσμάτων της εκπαιδευτικής πολιτικής που υποτάσσει το σχολείο στην αγορά, μια πολιτική την οποία το υπουργείο κάθε άλλο παρά επιχειρεί να ανατρέψει. Καλύπτοντας τις προθέσεις του με μια «μεταρρυθμιστική» αύρα «εξορθολογισμού, εκσυγχρονισμού και αποκέντρωσης» και μια επίφαση εξωστρεφούς μετασχηματισμού του σχολείου με άξονα την «κοινωνική λογοδοσία», στην ουσία δικαιώνει τους φόβους ότι πρόκειται για μια αντιδραστική μεταρρύθμιση. Στόχος της διαβούλευσης είναι να περιβάλλει με δημοκρατικό και εκσυγχρονιστικό μανδύα ένα σημαντικό βήμα προς το φτηνό σχολείο της αγοράς, με αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, με εκπαιδευτικούς κατακερματισμένους, ολοένα λιγότερους σε μόνιμη σχέση εργασίας, ελαστικούς και υποταγμένους στο διευθυντή, στο μέντορα, στον προϊστάμενο, στον αξιολογητή, στις επιταγές της αγοράς για το περιεχόμενο και τις διαδικασίες της εκπαίδευσης.

Η εκπαιδευτική κοινότητα οφείλει να απορρίψει την πρόταση. Αν το υπουργείο επιθυμεί ειλικρινά να διαβουλευτεί για θέματα που άπτονται της διοικητικής αναβάθμισης του σχολείου, ας φέρει σε διαβούλευση τις όποιες προτάσεις του μαζί με τις πάγιες θέσεις του κλάδου για περισσότερα σχολεία, μαζικούς μόνιμους διορισμούς, ουσιαστική επιμόρφωση, ενίσχυση του κοινοτικού χαρακτήρα του σχολείου έναντι του ιεραρχικού – γραφειοκρατικού, ενδυνάμωση του συλλόγου διδασκόντων, και δημιουργία των προϋποθέσεων για ένα σχολείο δωδεκάχρονο, υποχρεωτικό, αληθινά δημόσιο και δωρεάν, με όλη τη γνώση διαθέσιμη σε όλα τα παιδιά.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

ΕΞΩ ΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ ΚΑΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις καταγγέλλουν την απόπειρα τρομοκράτησης των μαθητών και των εκπαιδευτικών, μέσα από την επίκληση της «Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου» για τις μαθητικές καταλήψεις.

Εισαγγελείς, αστυνομικά τμήματα, ακόμη και προϊστάμενοι, με την πολιτική κάλυψη της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας ζητούν το λόγο από τα παιδιά, τους συλλόγους γονέων, τους διευθυντές και τους εκπαιδευτικούς των σχολείων. Ζητούν το λόγο, που τα παιδιά αντιδρούν στην έλλειψη κονδυλίων για την Παιδεία, υποδομών, χρημάτων για τις λειτουργικές ανάγκες των σχολείων, σ’ ένα σχολείο που υποτάσσεται στις ανάγκες των εξετάσεων (κυρίως των πανελλαδικών) και ισοπεδώνει σε μεγάλο βαθμό την ορμή, τη διάθεση για δημιουργία και συλλογικότητα, την παιγνιώδη φύση των εφήβων.

Κάθε παρέμβαση κι επέμβαση στα σχολεία παραγόντων, που δεν έχουν σχέση με την εκπαιδευτική κοινότητα, διαταράσσει με το χειρότερο τρόπο την εκπαιδευτική λειτουργία. Οι μαθητές, γονείς, διευθυντές και εκπαιδευτικοί έχουν να σκεφτούν και να κάνουν πράγματα πολύ σοβαρότερα από το να τρέχουν σε αστυνομικά τμήματα και δικαστήρια.

Κι ένα ερώτημα προς την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Πώς σκέφτεστε να καλύψετε τις χιλιάδες διδακτικές ώρες, που χάνονται (χάθηκαν) και φέτος λόγω των κενών σε θέσεις εκπαιδευτικών; Ο τρώσας και ιάσεται…

Απαιτούμε:

  • Έξω οι εισαγγελείς και η αστυνομία απ’ τα σχολεία.
  • Να σταματήσουν τώρα όλες οι διώξεις εναντίον των μαθητών.
  • Να καταργηθεί η «Πράξη νομοθετικού περιεχομένου».
  • Να ακυρωθεί το Μνημόνιο και όλες οι πολιτικές, που υποβαθμίζουν τη Δημόσια εκπαίδευση και τη ζωή μας.

     

    Αθήνα, 14 Οκτωβρίου 2010

    Αγωνιστικές Παρεμβάσεις – Συσπειρώσεις – Κινήσεις Δ.Ε.

ΣΧΟΛΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης καταγγέλλουν τη νέα κοροϊδία του Υπουργείου Παιδείας σε βάρος των μαθητών, των εκπαιδευτικών και του δημόσιου σχολείου. Η ανακοίνωση 2.825 διορισμών για τη φετινή χρονιά (1425 στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση) μόνο ως κακόγουστο αστείο μπορεί να εκληφθεί. Οι φετινοί διορισμοί –ούτε οι μισοί σε σχέση με την περσινή χρονιά– δε φτάνουν σε καμία περίπτωση για να ανοίξουν τα σχολεία το Σεπτέμβρη.

Το Υπουργείο, προσδεμένο στην άθλια πολιτική της Κυβέρνησης και της τρόικα δεν αντιλαμβάνεται ή δε θέλει να αντιληφθεί ότι τα παιδιά τον Σεπτέμβρη δε θα κάνουν μάθημα. Πώς θα καλυφθούν τα κενά από τις αθρόες συνταξιοδοτήσεις συναδέλφων εξαιτίας του πρόσφατου αντιασφαλιστικού νόμου; Μήπως από μόνιμους τιραμόλες μέσω υποχρεωτικών υπερωριών; Μήπως με το στοίβαγμα των παιδιών σε 30αρια τμήματα – παρωδία της εκπαιδευτικής λειτουργίας; Μήπως με τη γενίκευση του «νέου θεσμού» αναπληρωτή μειωμένου ωραρίου, της «νέας» επιλογής ελαστικών εργασιακών σχέσεων και διαρκούς ανασφάλειας στο χώρο της εκπαίδευσης;

Όπως και να σχεδιάζει να αντιμετωπιστεί τα τεράστια προβλήματα που θα προκύψουν τον Σεπτέμβρη, η Υπουργός Παιδείας χωρίς μαζικούς μόνιμους διορισμούς τώρα δεν είναι δυνατό να τα καταφέρει.

Στεκόμαστε στο πλευρό των αδιόριστων συναδέλφων μας. Συνεχίζουμε τον αγώνα για μια ουσιαστική δημόσια δωρεάν εκπαίδευση που θα χωράει όλους τους μαθητές, όλους τους εκπαιδευτικούς, όλη τη γνώση.

Μην ξεχνάμε και τη χειρότερη και πολύ πιθανή εκδοχή: οι εκπρόσωποι του Υπουργείου και της Κυβέρνησης να μη σχεδιάζουν απολύτως τίποτα για να λειτουργήσουν τα σχολεία τον Σεπτέμβρη. Άλλωστε έχουμε να κερδίσουμε την εύνοια των δανειστών, για την Παιδεία θα μιλήσουμε τώρα;;;;

 

Ηλίας Παπαχατζής

Εκπρόσωπος των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ στο ΔΣ της ΟΛΜΕ

«Πρώτα ο μαθητής»

Δήλωση της Αγγελικής Φατούρου, μέλους του ΔΣ της ΟΛΜΕ

εκπροσώπου των ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ-ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ-ΚΙΝΗΣΕΩΝ

 

[1] «Πρώτα ο μαθητής» με 30 μαθητές στο τμήμα!

Με επείγουσες συσκέψεις και αυστηρές εντολές προς τους Διευθυντές Εκπαίδευσης οι διορισμένοι Περιφερειάρχες, κατ’ εντολήν της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΠΘ, απαιτούν από την επόμενη χρονιά ΟΛΑ τα τμήματα γυμνασίων και λυκείων να λειτουργήσουν με 30 ΜΑΘΗΤΕΣ, γυρνώντας το ρολόι του δημόσιου σχολείου 15 χρόνια πίσω! Όπως είναι γνωστό, λόγω των πιέσεων που άσκησαν τα τελευταία 15 χρόνια οι ΕΛΜΕ και η ΟΛΜΕ, παρ’ όλο που ο νόμος ορίζει τμήματα 30 μαθητών, είχαμε καταφέρει στις περισσότερες περιοχές της χώρας να λειτουργούμε με τμήματα που σπάνια ξεπερνούσαν τους 25 μαθητές, προκειμένου να έχουμε καλύτερα παιδαγωγικά και μαθησιακά αποτελέσματα. Άλλωστε, η πάγια θέση της ΟΛΜΕ είναι 25 μαθητές μέγιστος αριθμός ανά τμήμα, 20 στις κατευθύνσεις και τα ΕΠΑΛ και 10 μαθητές ανά καθηγητή στα εργαστήρια.

Είναι περισσότερο από προφανής ο στόχος του ΥΠΕΠΘ: θέλει ΝΑ ΜΕΙΩΣΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΣΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ, ιδιαίτερα όσων προέρχονται από χαμηλά εισοδηματικά στρώματα και δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν ιδιαίτερα μαθήματα και φροντιστήρια.

Δι’ αυτής της οδού, άλλωστε, «εξαφανίζει» από το προσκήνιο και τους χιλιάδες αδιόριστους εκπαιδευτικούς με προϋπηρεσία, αφού…«εξαφανίζει» τα κενά, συνενώνοντας τμήματα, συγχωνεύοντας ή καταργώντας σχολεία, καταργώντας τμήματα ενισχυτικής διδασκαλίας, τμήματα ένταξης κλπ.

Πρόκειται για μια βαθύτατα ταξική πολιτική που απαξιώνει ολοένα και περισσότερο το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του σχολείου, και ως εκ τούτου πρέπει να συναντήσει την ρωμαλέα αντίσταση γονιών, μαθητών, καθηγητών και όλων των εργαζομένων.

 

[2] «Το ΠΑΣΟΚ πολιτεύεται με κοινωνική ευαισθησία»: Καθηγητές ασθενείς ή με αναπηρία … στον Καιάδα

Για να επιβεβαιώσει την γνωστή «κοινωνική ευαισθησία» του το ΠΑΣΟΚ δεν φθάνουν, φαίνεται, τα ανάλγητα αντεργατικά μέτρα σε μισθό-σύνταξη-ασφάλιση-εργασιακές σχέσεις, που απειλούν να φέρουν κατακτήσεις και δικαιώματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας έναν αιώνα πίσω, χρειάζεται –σαν τους αρχαίους Σπαρτιάτες- να απαλλαγεί και από κάθε «αντιπαραγωγικό» εργαζόμενο! Μιλάμε για τους συναδέλφους μας εκπαιδευτικούς που είχαν το θλιβερό «προνόμιο» να προσβληθούν από σοβαρές ή και ανίατες ασθένειες [καρκινοπαθείς, με σοβαρές καρδιακά νοσήματα, σκλήρυνση κατά πλάκας, ψυχολογικά προβλήματα κλπ]. Κατά δήλωση των Περιφερειαρχών, όλοι αυτοί, αφού εξαντλήσουν τις αναρρωτικές τους άδειες ή θα πρέπει να δουλεύουν με πλήρες ωράριο ή να μεταταχθούν [αργότερα μήπως και να απολυθούν;].

Όπως είναι, επίσης, γνωστό μέχρι σήμερα όλες αυτές οι περιπτώσεις, σε συνεργασία με τους Διευθυντές των σχολείων και τους Προϊσταμένους, αντιμετωπίζονταν με ευαισθησία, είτε έχοντας μειωμένα ωράρια διδασκαλίας, είτε αποσπώμενοι για διοικητική εργασία σε γραφεία και σχολεία (τα οποία βεβαίως στην πλειοψηφία τους δεν διαθέτουν γραμματείς, αντίθετα με ό,τι ορίζει ο ν.1566/85).

Δηλώνουμε ότι θα υπερασπιστούμε τους συναδέλφους μας με κάθε μέσο και θα καταγγείλουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την κοινωνική αναλγησία του ΥΠΕΠΘ.

 

[3] Υποκρισίας συνέχεια…

Δεν είχαν την ευαισθησία να καλύψουν τα κενά καθηγητών σε όλη τη χώρα, ακόμα και για εξεταζόμενα στις πανελλαδικές εξετάσεις μαθήματα των ΕΠΑΛ. Χιλιάδες διδακτικές ώρες χαμένες, στο βωμό της λιτότητας και των περικοπών των «προγραμμάτων σταθερότητας»… Και τι υποτίθεται ότι τους «ανησύχησε»; Οι έξι (!) ώρες το χρόνο που υποτίθεται ότι χάνονται [συνήθως πρόκειται απλώς για συμπτύξεις των ωρών διδασκαλίας] για τη διενέργεια των Παιδαγωγικών Συνεδριάσεων των Συλλόγων Διδασκόντων των Σχολείων.

Σχετικά με τις πιέσεις που ασκούνται από τους Περιφερειάρχες για διενέργεια των Συνεδριάσεων των Συλλόγων Διδασκόντων μετά το πέρας λειτουργίας των σχολείων [σχετικό έγγραφο στη Γ΄Αθήνας επικαλείται Υπουργική Απόφαση του 2002], υπενθυμίζουμε προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι εφαρμόζοντας το ν. 1566/85 που εξακολουθεί να είναι σε ισχύ [σύμφωνα με τον οποίο οι Συνεδριάσεις του συλλόγου διδασκόντων γίνονται εκτός ωρών διδασκαλίας μεν αλλά εντός του ωραρίου λειτουργίας των σχολείων], θα συνεχίσουμε να λειτουργούμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο των τελευταίων 25 χρόνων, δηλ. ορίζοντας τις Παιδαγωγικές Συνεδριάσεις εντός του ωραρίου λειτουργίας των σχολείων, δηλ. σε οποιαδήποτε περίπτωση σε εύλογο χρονικό διάστημα πριν τις 2μμ για τα πρωινά σχολεία.

Καλούμε τους συλλόγους διδασκόντων και τους διευθυντές των σχολείων να μην απεμπολήσουν κανένα νόμιμο εργασιακό δικαίωμα των εκπαιδευτικών.

 

[4] Και ενώ ο κόσμος της εργασίας καίγεται ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ στην ΟΛΜΕ ψηφίζουν για «σχολή στελεχών»!

Ο καθείς με τις προτεραιότητές του! Έτσι, αντίθετα με το πνεύμα και το γράμμα των αποφάσεων των συνεδρίων της ΟΛΜΕ, ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ, μετά από ποικίλες διαβουλεύσεις και «αμοιβαίους συμβιβασμούς», ψήφισαν στη συνεδρίαση της Πέμπτης 24/2 μια θέση-πρόταση προς το ΥΠΕΠΘ [στα πλαίσια της, έτσι κι αλλιώς άκαιρης και αποπροσανατολιστικής, συζήτησης σχετικά με τον τρόπο επιλογής των στελεχών στην εκπαίδευση] περί Σχολής Στελεχών, η επιτυχής φοίτηση στην οποία θα είναι προϋπόθεση για υποβολή υποψηφιότητας για τη θέση Διευθυντή Διεύθυνσης ή Προϊσταμένου Γραφείου.

Πρόκειται, βεβαίως, για την προσπάθεια δημιουργίας μιας ξεχωριστής «κάστας» στελεχών, που συνάδει με τις προθέσεις της κυβέρνησης για «μάνατζερς» σε όλη την εκπαιδευτική ιεραρχία, ιδιαίτερα σήμερα που προαναγγέλλουν την εκχώρηση των σχολείων στους δήμους και τις Περιφέρειες, και σαν τέτοια πρωτίστως πρέπει να πολεμηθεί. Καλούμε τις ΓΣ των ΕΛΜΕ και τη ΓΣ των Προέδρων να καταψηφίσει αποφασιστικά αυτήν την απόφαση του ΔΣ της ΟΛΜΕ.

 

ΑΘΗΝΑ 1/3/2010, 6974438720, agelikifatourou@gmail.com

Για τις μικρές και τις μεγάλες νίκες…

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

 

Είσαστε αδύναμοι, μας λένε… Ό,τι και να κάνετε η πορεία είναι προδιαγραμμένη…

Ο μονόδρομος είναι … μονόδρομος

Η καταιγιστική προπαγάνδα τους πείθει, προς το παρόν, και πολλούς εργαζόμενους.

Έλα όμως που όχι μόνον η ιστορία της ανθρωπότητας, αλλά και η τωρινή πραγματικότητα τους διαψεύδει, και άλλα δείχνει, ότι δηλαδή ο συλλογικός αγώνας, η πίεση, η διεκδίκηση έχουν αποτελέσματα, χειροπιαστά και μετρήσιμα. Continue reading

Αποκέντρωση

Αγαπητοί σύντροφοισες

Ο ευέλικτος και ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, το νέο σχήμα της καπιταλιστικής δομής, έρχεται -με το δημοκρατικοφανή μανδύα της «Αποκέντρωσης»- από τη μια να παραπλανήσει ιδεολογικά τη λαϊκή βάση για τις προθέσεις των ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ και από την άλλη να εδραιώσει το καθεστώς της ΣΥΝΔΕΣΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΜΕ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΙΜΟΤΗΤΑΣ, δηλαδή της κατάργησης της εργασιακής μονιμότητας.
Η «Αποκεντρωμένη δομή της Εκπαίδευσης», την οποία εισηγείται η Πράσινη Βίβλος, καθώς και τα ΤΟΠΙΚΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ, τα οποία θεσμοθετεί η Λευκή Βίβλος, αποτελούν τους κατευθυντήριους άξονες για τη ληστρική επέλαση του Κεφαλαίου σε θεμελιώδεις κατακτήσεις στο χώρο της Παιδείας, της Εργασίας, της Ασφάλισης και της Υγείας.
Continue reading