Παρεμβάσεις ΔΕ: αιτία πολέμου τα μέτρα κυβέρνησης-«Θεσμών»

ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΑ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – «ΘΕΣΜΩΝ»

Παρεμβάσεις ΔΕ: αιτία πολέμου τα μέτρα κυβέρνησης-"Θεσμών"Έκλεισε  η συμφωνία του Υπουργείου Παιδείας με την τρόικα και τον ΟΟΣΑ για τα προαπαιτούμενα της τρίτης αξιολόγησης για την εκπαίδευση. Μεταξύ άλλων συμφωνήθηκαν α) Νέες συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων, β) Αξιολόγηση για όλους μέσα στο 2018, γ) Υποχρεωτικό εργασιακό 30ωρο για όλους δ) Συμμετοχή του ΑΣΕΠ στην επιλογή στελεχών

Η συμφωνία περιλαμβάνει όλα όσα δεν έχουν προλάβει να υλοποιήσουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις  ΠΑΣΟΚ και ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και έχουν ήδη προγραμματιστεί και εξαγγελθεί να υλοποιηθούν απ’ τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σύμφωνα με τις επιταγές και τα προαπαιτούμενα του τρίτου μνημονίου.

Στην οχτάχρονη μνημονιακή λαίλαπα όλες οι κυβερνήσεις υλοποίησαν με απόλυτη συνέπεια τις επιταγές ΕΕ-ΔΝΤ-ΟΟΣΑ για την συρρίκνωση του δημόσιου σχολείου (συγχωνεύσεις, αύξηση ωραρίου εκπαιδευτικών , διαθεσιμότητες, ωρολόγια προγράμματα κ.λ.π).  Η κυβέρνηση  ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έρχεται όχι μόνο  να ολοκληρώσει της αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις, αλλά και να μετατρέψει το δημόσιο σχολείο σ’ ένα οργανισμό εκπαιδευτικών υπηρεσιών, με το κράτος από εγγυητή σε συντονιστή αυτού του «Νέου Σχολείου».

Όλα αυτά που συμφωνήθηκαν έχουν εξαγγελθεί ήδη απ’ το υπουργείο Παιδείας  ή βρίσκονται ήδη στο στάδιο της υλοποίησης.

Στο στάδιο της υλοποίησης βρίσκεται η προσπάθεια συρρίκνωσης των σχολικών μονάδων που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων.

  • Η λειτουργία τμημάτων με αριθμό περισσότερων των 27 μαθητών είναι προαπαιτούμενο τα τελευταία χρόνια.
  • Η κατάργηση ολιγομελών τμημάτων προσανατολισμού και κατεύθυνσης στα ΓΕΛ, καθώς και τομέων και ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ, αποτελεί πολιτική του Υπουργείου Παιδείας τα τελευταία χρόνια, που την υλοποιεί μέσω νομοθετικής κατοχύρωσης βήμα-βήμα κάθε χρόνο. Φέτος λειτουργούν χιλιάδες ολιγομελή τμήματα (1400 περίπου στα ΕΠΑΛ και άγνωστος αριθμός στα ΓΕΛ)…. παρά το νόμο με υπουργικές αποφάσεις. Του χρόνου;
  • Οι εξαγγελίες του Υπουργείου Παιδείας για το Νέο Λύκειο μεταξύ άλλων θα συρρικνώσουν  το Λύκειο, θα προξενήσουν με μαθηματική ακρίβεια συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων και θα οδηγήσουν χιλιάδες εκπαιδευτικούς στους δρόμους της ελαστικής εργασίας, των απολύσεων και της εργασιακής περιπλάνησης.

Continue reading

Παρεμβάσεις ΔΕ: Νέο πλήγμα για τη β΄ ξένη γλώσσα στο Γυμνάσιο

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΔΕ

Νέο πλήγμα για τη β΄ξένη γλώσσα  στο Γυμνάσιο

Παρεμβάσεις ΔΕ: Νέο πλήγμα για τη β΄ ξένη γλώσσα στο Γυμνάσιο

Παρεμβάσεις ΔΕ: Νέο πλήγμα για τη β΄ ξένη γλώσσα στο Γυμνάσιο

Το Υπουργείο Παιδείας με την Υ.Α (ΦΕΚ 4/Απριλίου 2017) για την επιλογή β΄ ξένης γλώσσας στα Γυμνάσια και τη συγκρότηση των  τμημάτων ξεδιπλώνει εκ’ νέου την πολιτική της δημοσιονομικής προσαρμογής  με νέες συγχωνεύσεις τμημάτων, λιγότερες προσλήψεις αναπληρωτών, του εξορθολογισμoύ και ευελιξίας  του μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού και καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Για άλλη μια φορά χτυπά τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών.

Με τη συγκεκριμένη Υπ. Απόφαση θέτει ακόμη πιο αυστηρά κριτήρια στη συγκρότηση τμημάτων για τη β΄ ξένη γλώσσα από αυτά που ίσχυαν μέχρι τώρα.

Πιο συγκεκριμένα:

Διατηρεί τον ελάχιστο αριθμό των 12 μαθητών και 10 για απομακρυσμένα γυμνάσια για τη δημιουργία τμήματος.

Τα παράλληλα τμήματα της β΄ ξένης γλώσσας δεν πρέπει να ξεπερνούν τα τμήματα της γενικής παιδείας. Η γραμμή που ακολούθησε για τη διδασκαλία και τα επίπεδα στα Αγγλικά θεωρήθηκε «αποτελεσματική» και εφαρμόζεται και  στη β΄ ξένη γλώσσα. Είναι τέτοια η σπουδή του Υπ. Παιδείας για τη συγχώνευση τμημάτων που δεν μπαίνει στον κόπο της πρόβλεψης τι θα γίνει με το επιπλέον τμήμα.

Στα  μικρά σχολεία με ένα τμήμα γενικής παιδείας  θα διδάσκεται η πλειοψηφούσα ξένη γλώσσα με βάση τις προτιμήσεις των μαθητών  και αν ισοψηφούν τότε θα διδαχτούν οι μαθητές τη γλώσσα στην οποία υπάρχουν  πλεονάσματα εκπαιδευτικών στη Διεύθυνση. Ακόμη και αν το τμήμα π.χ. έχει 24 μαθητές και άρα μπορεί να λειτουργήσει και τις δύο γλώσσες, ακόμη και με το δικό τους νομοθετικό πλαίσιο, η καινούρια υπουργική απόφαση το απαγορεύει.

Για να προλάβει απαιτήσεις για πρόσληψη αναπληρωτών ξεκαθαρίζει πως αν 1/10 δεν έχει καλυφθεί το κενό τότε οι μαθητές θα διδαχθούν όποια γλώσσα και πάλι έχει διαθέσιμες ώρες η διεύθυνση.

Φυσικά ούτε λόγος για προσλήψεις αναπληρωτών στην Ιταλική γλώσσα αφού ιταλικά έχουν δικαίωμα να την επιλέξουν μόνο όσοι μαθητές ανήκουν χωροταξικά στα σχολεία που έχουν τοποθετηθεί οι ελάχιστοι καθηγητές ιταλικής γλώσσας.

Η υπουργική απόφαση ορίζει πως τα τμήματα κλειδώνουν 30/6 από τους ΔΙΔΕ και ΔΙΠΕ κλείνοντας κάθε δυνατότητα αλλαγών το Σεπτέμβριο με βάση τις ανάγκες που αντικειμενικά προκύπτουν. Αφαιρεί τη δυνατότητα της διερεύνησης για τη συγκρότηση των τμημάτων από το Σύλλογο Διδασκόντων και το Διευθυντή του σχολείου και τη μεταβιβάζει πλήρως στους Διευθυντές Εκπαίδευσης. Άλλο ένα βήμα στην συγκρότηση ενός πιο ιεραρχικού και αυταρχικού πλαισίου  διοίκησης στην εκπαίδευση. Continue reading

Η μεγάλη απάτη με τους μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών

Το ξεκαθαρίζουμε: Το Υπουργείο Παιδείας δεν σκοπεύει να κάνει μόνιμους διορισμούς.

Το ξεκαθαρίζουμε: Το Υπουργείο Παιδείας δεν σκοπεύει να κάνει μόνιμους διορισμούς.

Γράφει ο Χρήστος Κάτσικας
«ΕΠΙΤΡΟΠΗ» ΠΕΡΙΤΥΛΙΓΜΑΤΟΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Η έκθεση του ΟΟΣΑ και η “αποκλειστικότητα” της Αυγής

του Γιώργου Καλημερίδη

Η Αυγή με ουδέτερο τρόπο παρουσιάζει ότι δέσμευση της χώρας είναι η χρήση κουπονιών, η μετατόπιση δημόσιων κεφαλαίων για το σχολείο σε ιδιωτικούς φορείς. Σε τι διαφέρουν οι συγκεκριμένες προτάσεις για τις οποίες έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση, από αυτές του κ. Μητσοτάκη;

Η Αυγή με ουδέτερο τρόπο παρουσιάζει ότι δέσμευση της χώρας είναι η χρήση κουπονιών, η μετατόπιση δημόσιων κεφαλαίων για το σχολείο σε ιδιωτικούς φορείς. Σε τι διαφέρουν οι συγκεκριμένες προτάσεις για τις οποίες έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση, από αυτές του κ. Μητσοτάκη;

Στο κυριακάτικο φύλλο της Αυγής στις 12/2 έχουμε δημοσιευμένη, κατά αποκλειστικότητα, μια πρόγευση του τι θα περιλαμβάνει η περιβόητη επαναεπικύρωση της έκθεσης του ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Αν και η εφημερίδα δεν μας ενημερώνει για την πηγή της, ο αναγνώστης αποκτά ωστόσο μια ουσιαστική ενημέρωση για τις πολιτικές και εκπαιδευτικές κατευθύνσεις των προτάσεων ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Θα ήταν ενδιαφέρον ασφαλώς να ενημερωθούν οι αναγνώστες της εφημερίδας για την ικανότητα του ιστορικού εντύπου της Αριστεράς να έχει μια τόσο διεισδυτική πρόσβαση στους μηχανισμούς ενός υπερεθνικού ιμπεριαλιστικού οργανισμού, όπως ο ΟΟΣΑ (1).

Πριν προχωρήσουμε, όμως, στο περιεχόμενο των προτάσεων ΟΟΣΑ, όπως παρουσιάζονται στο συγκεκριμένο δημοσίευμα, το πρώτο συμπέρασμα στο οποίο μπορεί, με ασφάλεια, κάποιος να καταλήξει είναι ότι στην πράξη η αναθεώρηση της έκθεσης ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι εδώ και καιρό ήδη ολοκληρωμένη και γνωστή στην κυβέρνηση. Αυτό που απαιτείται είναι πλέον το πολιτικό αμπαλάρισμα και περιτύλιγμα της πρότασης, προκειμένου να δει και επίσημα το φως της δημοσιότητας. Η έκθεση, όπως θα δείξουμε και παρακάτω, περιλαμβάνει όλες τις αντιδραστικές εκπαιδευτικές θέσεις του διεθνούς εκπαιδευτικού νεοφιλελευθερισμού και από πολλές απόψεις είναι πολύ πιο επιθετική και αντιεκπαιδευτική από αυτή του 2011, καθώς προχωρά στην πολύ πιο συγκεκριμένη εξειδίκευση των γενικών νεοφιλελεύθερων εκπαιδευτικών αρχών της προηγούμενης. Από αυτή την άποψη, το κύριο ζήτημα για την κυβέρνηση είναι το πώς θα δικαιολογήσει την έκθεση, παρά το πώς θα τοποθετηθεί πολιτικά απέναντι σε θέσεις που τις είναι ήδη εδώ και καιρό γνωστές.

Πιο συγκεκριμένα, η κυβέρνηση θα πρέπει να διευκρινίσει στον ελληνικό λαό και στην εκπαιδευτική κοινότητα γιατί δεσμεύτηκε στο Μνημόνιο 3 να ακολουθήσει τη γραμμή του ΟΟΣΑ για τα εκπαιδευτικά ζητήματα, όταν ο ΟΟΣΑ δεν ανήκει στο κουαρτέτο των “δανειστών” και το πολιτικό περιεχόμενο των εκπαιδευτικών θέσεων του είναι γνωστό παγκοσμίως. Ιδιαίτερα το Τμήμα Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ και οι εκπαιδευτικοί του, οι οποίοι ήταν επικριτές της έκθεσης του 2011, θα πρέπει να μας εξηγήσουν τι νεότερο περίμεναν από την επικαιροποίηση της αρχικής έκθεσης και αν πίστευαν πραγματικά ότι διαμέσου του ΟΟΣΑ θα ήταν εφικτό να διασφαλιστούν τα μορφωτικά δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Σε κάθε περίπτωση την αποκλειστικότητα της αποκάλυψης αυτή τη φορά δεν την κάνει κάποιο άλλο έντυπο, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα της διάψευσης, αλλά η ίδια η εφημερίδα της κυβέρνησης. Αυτό μας κάνει να υποθέσουμε, βάσιμα, ότι τα χρονικά περιθώρια για τους κυβερνώντες έχουν στενέψει απελπιστικά. Continue reading

Β’ ΕΛΜΕ Αχαΐας: αποτελέσματα εκλογών ΔΣ (7.12.2016)

Β’ ΕΛΜΕ Αχαΐας 2016 2015
Ψήφισαν 231 220
άκυρα 9 15
λευκά
έγκυρα 222 205
ψήφοι έδρες ψήφοι έδρες
Αγωνιστική Παρέμβαση 68 30,63 2 67 32,68 2
ΔΑΚΕ 65 29,28 2 28 13,66 1
ΠΑΜΕ 34 15,32 1 33 16,10 1
ΣΥΝΕΚ 31 13,96 1 47 22,93 2
ΠΕΚ 24 10,81 1 30 14,63 1

Μια οφειλόμενη απάντηση στον κ. Κοτσιφάκη και στους κάθε λογής Κοτσιφάκηδες

kotsifakisΤης Άννα Μπαχτή*

Με άρθρο του ο κ. Κοτσιφάκης, πρώην πρόεδρος της ΟΛΜΕ, στην Εφημερίδα των Συντακτών, κατακεραυνώνει τον κ. Λιάκο για το υπόμνημά του, που αφορά την αναδιάρθρωση της Μέσης εκπαίδευσης,  κατηγορώντας τον πως εκφράζει τις προσωπικές του απόψεις. Θυμίζουμε ότι ο πρώην πρόεδρος της ΟΛΜΕ είναι τώρα σύμβουλος του Υπουργού Παιδείας κ. Φίλη, μέλος της 12μελούς επιτελικής ομάδας εμπειρογνωμόνων  για την υλοποίηση του ΕΣΠΑ καθώς και διορισμένο μέλος από τον Υπουργό στην 36μελή επιτροπή διαλόγου του κ. Λιάκου.

Καταγγέλλει ότι οι απόψεις Λιάκου, “κινούνται στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης ατζέντας” και ότι, «αν εφαρμόζονταν, θα οδηγούσαν στο ξεθεμελίωμα όσων θετικών αλλαγών έγιναν τα τελευταία δύο χρόνια και στην επαναφορά των ταξικών φίλτρων στην εκπαίδευση». Επίσης, πληροφορεί τους αναγνώστες ότι η “επιτροπή του Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου, παρέδωσε στο ΥΠΠΕΘ το Μάιο του 2016 τις προτάσεις, που διαμορφώθηκαν από τις υποομάδες ή κατατέθηκαν στην διάρκεια του διαλόγου, χωρίς βεβαίως στο σύνολό τους  να δεσμεύουν όλα τα μέλη της επιτροπής’.

Ποιον κοροϊδεύει;

Ο κ. Κοτσιφάκης ως στέλεχος πλέον του Υπ. Παιδείας, αφού πολύ γρήγορα μεταπήδησε στο κυβερνητικό επιτελείο διορίστηκε από τον Υπ. Παιδείας μέλος της επιτροπής για τον προσχηματικό διάλογο για την Παιδεία, με επικεφαλής τον κ. Λιάκο. Συγχρωτιζόταν με όλους τους παρατρεχάμενους, που συνωστίζονται στα τραπέζια των εθνικών διαλόγων και κατήγγειλαν τις “ισχνές μειοψηφίες – συντεχνίες” που εμποδίζουν το θεάρεστο έργο της μεταρρύθμισης της Παιδείας, όταν τα εκπαιδευτικά σωματεία, οι αδιόριστοι και οι φοιτητικοί σύλλογοι κινητοποιούνταν για να εμποδίσουν τις διαδικασίες του εθνικού διαλόγου, που οδηγούν στην υποταγή του δημόσιου σχολείου και των εκπαιδευτικών στις επιταγές των μνημονίων του ΟΟΣΑ, της ΕΕ και του κεφαλαίου.

Με πολλά χρόνια υπηρεσίας στη Δημόσια Εκπαίδευση και στο συνδικαλισμό γνωρίζει πάρα πολύ καλά το βιογραφικό του κ. Λιάκου, ως ανθρώπου του Σημίτη, υποστηρικτή της μεταρρύθμισης Γιαννάκου, όταν το φοιτητικό κίνημα χτυπιόταν ανελέητα στους δρόμους για την υπεράσπιση του δημόσιου Πανεπιστήμιου και του άρθρου 16. Οι απόψεις του ήταν γνωστές και παρόλα αυτά αποδέχθηκε να γίνει μέλος της επιτροπής αυτής.

Continue reading

Στο κενό η σκευωρία σε βάρος του Χρήστου Ζαγανίδη

Της Πόπης Σαραϊδάρη*

Εκατοντάδες συνάδελφοι, ιδιαίτερα της Ε΄ ΕΛΜΕ, εκφράσανε με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή τους στον πρόεδρο της Ε΄ ΕΛΜΕ Χρήστο Ζαγανίδη απέναντι στην αήθη και συκοφαντική επίθεση που δέχθηκε από τον Μάιο και μετά και υπερασπιστήκανε το σωματείο μας, την Ε΄ ΕΛΜΕ, για να συνεχίσει την αγωνιστική της πορεία.

Στο κενό η σκευωρία σε βάρος του Χρήστου Ζαγανίδη

Στο κενό η σκευωρία σε βάρος του Χρήστου Ζαγανίδη

Η κανιβαλική προσωπική επίθεση που ενορχήστρωσαν οι εκπρόσωποι του κυβερνητικού-κομματικού συνδικαλισμού δεν πέρασε και παρέμεινε σχέδιο επί χάρτου. Η στόχευση ήταν σαφής: η αγωνιστική δράση της Ε΄ ΕΛΜΕ που έχει τη σφραγίδα των Παρεμβάσεων και του Χ. Ζαγανίδη βρέθηκε στο στόχαστρο των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει και των αντιεκπαιδευτικών μέτρων που έχουν εξαπολυθεί και των μνημονιακών ρυθμίσεων που προχωράνε. Φοβούνται τους εργαζόμενους και το μαχόμενο συνδικαλισμό, ενώ γνωρίζουν ότι δεν έχουν αξιοπιστία μετά τη μετάλλαξή τους σε φερέφωνα της μνημονιακής πολιτικής. Η ΔΑΚΕ του παλιού κυβερνητικού συνδικαλισμού θέλει τα σωματεία αδρανή, χώρο παραγοντισμού και διαχείρισης μιας μίζερης πραγματικότητας που η κυρίαρχή πολιτική επιβάλλει. Το ΠΑΜΕ, που δε βλέπει πέρα από την κομματική συσπείρωση και τη διαμαρτυρία χωρίς αύριο, γιατί πάντα θεωρεί ότι «δεν υπάρχουν οι όροι», προχώρησε σε αυτή την ανέντιμη συναλλαγή γιατί σαν αντίπαλο έχει μόνο τις Παρεμβάσεις και την αγωνιστική τους πρόταση.

Με τη μαζική στήριξη των συναδέλφων η ενορχηστρωμένη προσπάθεια καρατόμησης και σπίλωσης του προέδρου της Ε΄ ΕΛΜΕ έπεσε στο κενό. Χρησιμοποίησαν τα πάντα για να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους: τους παραταξιακούς συσχετισμούς στο Δ.Σ., τη μη τήρηση του καταστατικού του σωματείου και των αποφάσεων των Γ.Σ., συνοπτικές διαδικασίες «κεκλεισμένων των θυρών» μακριά από τους συναδέλφους, αλλά απέτυχαν. Οι δυνάμεις του παλιού και του νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού σταμάτησαν να εμφανίζονται στις συνεδριάσεις του Δ.Σ. τον τελευταίο μήνα, άλλοτε από κοινού και άλλοτε ξεχωριστά, γιατί δεν τόλμησαν να ολοκληρώσουν τα σχέδια τους, ενώ το ΠΑΜΕ, όχι μόνο δεν ήρθε στις συνεδριάσεις του Δ.Σ., αλλά ο εκπρόσωπός τους στο Δ.Σ. δεν κατέθεσε ούτε την προσωπική του καταγγελία, όπως όφειλε για όλα τα αναληθή που σκαρφίστηκαν κατά του προέδρου της ΕΛΜΕ και κατά του σωματείου!

Η ψήφιση στην τελευταία ΓΣ της ΕΛΜΕ αποφάσεων που θεωρούν ότι ούτε αντικαταστατικές ενέργειες έγιναν από τον πρόεδρο, όπως κατήγγειλαν οι παρατάξεις των ΣΥΝΕΚ και της ΔΑΚΕ, ούτε οικονομικές ατασθαλίες υπήρξαν από τον πρόεδρο και πολύ περισσότερο απώλειες χρημάτων από την ΕΛΜΕ, όπως κατήγγειλε το ΠΑΜΕ, καθώς και οι εκατοντάδες υπογραφές στήριξης του προέδρου από τους συναδέλφους, αποτελούν την ουσιαστική και την ηθική δικαίωση του Χρήστου Ζαγανίδη.

Τη συνέχιση της αγωνιστικής πορείας της ΕΛΜΕ σηματοδοτούν και οι αποφάσεις που πάρθηκαν για την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων μονίμων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών, η στήριξη του 19ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, πρωτοβουλία με σημασία μπροστά στην καμπή του προσφυγικού και η συνέχιση της αλληλεγγύης στους πρόσφυγές και μετανάστες, όπως και το προηγούμενο διάστημα.

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις θα συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στα αντιεκπαιδευτικά μέτρα της κυβέρνησης για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και του εκπαιδευτικού, ενάντια σε σχέδια και προσπάθειες υπονόμευσης του αγώνα από τις δυνάμεις του κυβερνητικού και του κομματικού συνδικαλισμού. Θα είμαστε εδώ και όρθιοι και το Σεπτέμβρη και το καλοκαίρι, όπως πάντοτε!

* Η Π. Σαραϊδάρη είναι μέλος του Δ.Σ. της Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη, 13.7.2016

Μνημονιακή αναδόμηση στην εκπαίδευση

Εδώ και ενάμιση χρόνο που ανέλαβαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι βασικοί πυλώνες της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευσης έμειναν ανέγγιχτοι. Εξαίρεση αποτελούν τα πεδία που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρών συγκρούσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα

Εδώ και ενάμιση χρόνο που ανέλαβαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι βασικοί πυλώνες της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευσης έμειναν ανέγγιχτοι. Εξαίρεση αποτελούν τα πεδία που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρών συγκρούσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα

Απάτη ο εθνικός διάλογος

γράφουν:

ΓΙΩΤΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΡΕΑΣΙΔΗΣ, ΝΤΙΝΑ ΡΕΠΠΑ, ΑΙΜΙΛΙΑ ΤΣΑΓΚΑΡΑΤΟΥ

Εκπαίδευση μνημονιακών προδιαγραφών είναι ο στόχος των μέτρων για την παιδεία που ξεκίνησε να υλοποιεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο ψευδεπίγραφος διάλογος που έστησε το υπουργείο Παιδείας υπό τον καθηγητή Α. Λιάκο, παράγοντα του εκσυγχρονισμού την εποχή του Κ. Σημίτη, λειτούργησε σαν διαδικασία επικοινωνιακής προβολής των βασικών ιδεών της εκπαιδευτικής πολιτικής της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.

Εδώ και ενάμιση χρόνο που ανέλαβαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι βασικοί πυλώνες της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευσης έμειναν ανέγγιχτοι. Εξαίρεση αποτελούν τα πεδία που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρών συγκρούσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα, το οποίο απονομιμοποίησε συγκεκριμένες κρίσιμες επιλογές. Έτσι για παράδειγμα το καθεστώς διαθεσιμότητας των καθηγητών της τεχνικής εκπαίδευσης έληξε χωρίς απολύσεις και οι ειδικότητες τους επανήλθαν στα σχολεία. Όμως το συνολικό πλαίσιο της τεχνικής εκπαίδευσης δεν άλλαξε. Η κρίση της εκπαίδευσης συνεχίζεται, καθώς οι μνημονιακοί νόμοι για το σχολείο δεν καταργήθηκαν και είτε εφαρμόζονται είτε «πάγωσαν».

Η στάση αυτή δεν ήταν μια απρόβλεπτη εξέλιξη. Παρά τις συνεχείς προεκλογικές διακηρύξεις για άμεση κατάργηση όλων των νόμων αντιδραστικής αναδιάρθρωσης για την εκπαίδευση και αναίρεση όλων των καταστροφικών μέτρων, από τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων μέχρι τους μηδενικούς διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών, η βασική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ότι κάθε λύση εκτός ΕΕ είναι καταστροφική έθετε το πραγματικό όριο των δεσμεύσεων. Όσα υλοποίησαν και νομοθέτησαν οι κυβερνήσεις των δυο πρώτων μνημονίων δεν ήταν απλά επιλογές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού, αλλά ήταν επιπλέον ενταγμένες στη συνολική στρατηγική ΕΕ και ΟΟΣΑ.

Η υπογραφή του τρίτου μνημονίου, με τα προαπαιτούμενα και τα παραδοτέα για την εκπαίδευση, σηματοδότησε την ολοκληρωτική αποδοχή του μνημονιακού αντιδραστικού κεκτημένου, αλλά και την αποφασιστική διεύρυνσή του. Ειδικά στα πεδία που η παρέμβαση του μαζικού κινήματος οδήγησε σε πρώτη φάση σε «πάγωμα» εφαρμογής μέτρων, όπως η αξιολόγηση.

Σε αυτή την κατεύθυνση και μέσω του δήθεν «διαλόγου» του υπουργείου Παιδείας έγιναν διάφορες εξαγγελίες και προτάσεις με σκοπό να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι κάτι αλλάζει. Θα πρέπει καταρχήν να σταθεί κανείς κριτικά, γιατί από την εξαγγελία στην εφαρμογή η απόσταση είναι μεγάλη και συχνά περνάει από… «κόφτη», όπως συμβαίνει με τους τόσο αναγκαίους για το δημόσιο σχολείο διορισμούς εκπαιδευτικών. Σε δεύτερο επίπεδο οι εξαγγελίες, όπως αυτή για κατάργηση των παρελάσεων, χρησιμοποιούνται για τη διαμόρφωση κοινωνικών συμμαχιών, προς μια προοδευτική κατεύθυνση, αν εφαρμοστούν ή μια συντηρητική αντίστοιχα, αν μείνουν στα χαρτιά. Τρίτο λειτουργούν αποπροσανατολιστικά, όπως η συζήτηση για το χαρακτήρα διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών, όταν οι τρεις ώρες διδασκαλίας από το πρωτότυπο κρίθηκαν οπισθοδρομικό μέτρο, αλλά οι δύο συμβατές με μια προοδευτική προσέγγιση. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση «εξοικονόμησε» θέσεις εργασίας εκπαιδευτικών, αφήνοντας στην τύχη του το περιεχόμενο του μαθήματος. Και τέλος, κάθε αλλαγή σε επιμέρους σημεία που αφήνει στο απυρόβλητο το γενικό πλαίσιο, δε βάζει φραγμό στην πορεία προς μια εκπαίδευση φτηνή και υποβαθμισμένη, με δεξιότητες αντί γνώση, ελαστικά εργαζόμενους καθηγητές, πιεσμένους μαθητές χωρίς χαρά στο σχολείο και ελπίδα για το μέλλον.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αποδέχεται ως «φυσικό νόμο» τις πολιτικές που εκπορεύονται από τον ΟΟΣΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ομφάλιος λώρος που συνδέει την κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική με τη μήτρα που τη γεννά, δηλαδή τη στενή πρόσδεση της εκπαίδευσης με τις ανάγκες της αγοράς και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής όχι μόνο δεν αμφισβητείται, αλλά εμπεδώνεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.

Continue reading

Χρήστος Ζαγανίδης: Η κυβέρνηση στοχοποιεί αντίσταση και αλληλεγγύη (συνέντευξη)

Έχοντας τοποθετηθεί πλέον υπέρ των μνημονίων και των επιλογών ΕΕ και ΟΟΣΑ, οι «κυβερνητικοί επίτροποι» στα σωματεία δεν συγχω­ρούν αυτούς που δεν αλλάζουν στάση απέναντι στα μνημόνια.

Χ. Ζαγανίδης: «Έχοντας τοποθετηθεί πλέον υπέρ των μνημονίων και των επιλογών ΕΕ και ΟΟΣΑ, οι «κυβερνητικοί επίτροποι» στα σωματεία δεν συγχω­ρούν αυτούς που δεν αλλάζουν στάση απέναντι στα μνημόνια».

Με αφορμή την πολιτική δίωξη του καθηγητή Χρήστου Ζαγα­νίδη, προέδρου της Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, που επιχειρείται από την συγχορδία των παρα­τάξεων ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ-ΠΑΜΕ, το Πριν είχε την ακό­λουθη συζήτηση με τον αγωνιστή των Παρεμβάσεων.

Συνέντευξη στο Δημήτρη Σταμούλη

Δέχεσαι μια πρωτοφανή για σωματείο επίθεση σαν πρόεδρος της Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης. Πού αποσκοπεί αυτή η πρωτοβουλία των παρα­τάξεων ΣΥΝΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ), ΔΑΚΕ (ΝΔ) και ΠΑ­ΜΕ (ΚΚΕ) να επιχειρούν την απομάκρυνσή σου από τη θέση του προέδρου;

Το καθοριστικό στοιχείο είναι η σκληρή μνημονια­κή επίθεση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που με­τά το ασφαλιστικό φέρνει νέα μέτρα, όπως αυτά που ψηφίζονται με τον «κόφτη». Παράλληλα έρχονται σαν μνημονιακά προαπαιτούμενα αντιδραστικές αναδιαρ­θρώσεις ενάντια στο δημόσιο σχολείο. Η κυβέρνηση φοβάται το εκπαιδευτικό κίνημα που συγκρούστηκε σε όλη τη φάση της κρίσης και των μνημονίων, όχι μόνο με τις επιλογές των κυβερνήσεων, της ΕΕ και του ΟΟ­ΣΑ για την εκπαίδευση, αλλά και συνολικά. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ΕΛΜΕ, στη Θεσσαλονίκη και γενικό­τερα, έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στις προσπάθει­ες συντονισμού των πρωτοβάθμιων σωματείων, στην αλληλεγγύη στους πρόσφυγες. Δεν είναι τυχαίο, αλλά οφείλεται στους αποφασιστικούς και διαρκείς αγώνες των εκπαιδευτικών, το γεγονός ότι ανάμεσα στα ελά­χιστα μνημονιακά μέτρα που αναίρεσε η πρώτη κυ­βέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πριν το 3ο μνημόνιο ήταν η διαθεσιμότητα, η απόλυση δηλαδή, των 2.500 πε­ρίπου καθηγητών της τεχνικής εκπαίδευσης. Αυτή η αγωνιστική πορεία, που σφραγίστηκε από το ρεύμα των Παρεμβάσεων, χτυπιέται σήμερα με πρωτοβου­λία του κυβερνητικού συνδικαλισμού, παλιού (ΔΑΚΕ) και νέου (ΣΥΝΕΚ), αλλά και του κομματικού που εκ­φράζει το ΠΑΜΕ. Αυτό δε βλέπει πέρα από την κομ­ματική συσπείρωση και τη διαμαρτυρία χωρίς αύριο, αφού πάντα θεωρεί ότι «δεν υπάρχουν οι όροι», ενώ σαν αντίπαλο έχει μόνο τις Παρεμβάσεις και την αγω­νιστική τους πρόταση. Στην πράξη το ΠΑΜΕ στήνει πλάτη στο μπλοκ εξουσίας για να μετατρέψει τα σω­ματεία σε μηχανισμούς τύπου ΓΣΕΕ.

Γιατί ακριβώς σε κατηγορούν και πόσο βάσι­μα είναι; Είναι λόγοι που θα μπορούσαν να οδηγή­σουν στην καθαίρεση ενός προέδρου σωματείου;

Η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται σε δήθεν αντικαταστατικές ενέργειες του προέδρου και τελικά εννοεί τη στάση εναντίωσης στο ψευτοδιάλογο του υπουργού Παιδείας και συνολικά στην πολιτική κυ­βέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Έχοντας τοποθετηθεί πλέον υπέρ των μνημονίων και των επιλογών ΕΕ και ΟΟΣΑ, οι «κυβερνητικοί επίτροποι» στα σωματεία δεν συγχω­ρούν αυτούς που δεν αλλάζουν στάση απέναντι στα μνημόνια. Η ΔΑΚΕ αοριστολογεί περί «προβλημα­τικού» προσώπου. Φυσικά όλα αυτά δεν στέκονται σαν καταστατικές παραβάσεις. Το ΠΑΜΕ που έτσι και αλλιώς δε στηρίζει τις αποφάσεις του σωματείου ούτε διακινεί τα υλικά του, έπρεπε να βρει κάτι άλλο. Με συκοφαντίες για την οικονομική διαχείριση πα­ρουσιάζει τον πρόεδρο σαν καταχραστή και κλέφτη, χωρίς όμως να φέρνει ένα στοιχείο. Είναι χαρακτηρι­στικό ότι τα περισσότερα από αυτά που ανακυκλώνει το ΠΑΜΕ αφορούν περιόδους που υπάρχουν εγκε­κριμένοι οικονομικοί απολογισμοί. Ρίχνει λάσπη για τη διαχείριση της αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, αν και υπάρχει έγκαιρη και αναλυτική ενημέρωση του κλάδου για το θέμα. Με βάση όλα αυτά δεν μπορεί να απομακρυνθεί ο πρόεδρος μέσα από τις προβλε­πόμενες διαδικασίες του καταστατικού. Γι’ αυτό με­θοδεύεται μια αντικαταστατική διαδικασία με τις πα­ρατάξεις ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ-ΠΑΜΕ να «απειλούν» ότι θα χρησιμοποιήσουν τον …κανονισμό της Βουλής! Πρόκειται για πρωτοφανείς διαδικασίες που δίνουν πάτημα στην κυβέρνηση, η οποία ετοιμάζει παρέμβα­ση στην λειτουργία των σωματείων με τις «εργαλειο­θήκες» του ΟΟΣΑ.

Continue reading

Φοβᾶμαι… Αφιερωμένο στο Χρήστο Ζαγανίδη

Των Μιχοπούλου Χαρούλας, Ασμή Λάζαρου, Κουτσούκου Μαρίας

Φοβᾶμαι…

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

Αυτό το ποίημα του Μ . Αναγνωστάκη μου ήρθε στο μυαλό να το αφιερώσω στο σύντροφο Χρήστο Ζαγανίδη που έσπευσαν κάποιοι να τον κατηγορήσουν γιατί ο στόχος τους δεν ήταν το δέντρο , δηλαδή ο ίδιος ο Χρήστος , αλλά οι καρποί του.

Όταν όλοι έχουν λουφάξει στα σπίτια τους περιμένοντας καρτερικά το επόμενο στραπάτσο, όταν όλοι οι “επαναστάτες” δικαιολογούν την ανυπαρξία τους,  τότε αυτός που υπηρετεί το κίνημα ακούραστα γίνεται ενοχλητικός έως και υπόδικος.

Όταν η δράση γίνεται αλληλεγγύη, όταν οι πρακτικές του προσωπικού  βολέματος  ακυρώνονται στην πράξη, τότε κάτι πρέπει να εφευρεθεί για να σε σταματήσουν.

Όταν οι περισσότεροι έχουν μάθει να δουλεύουν στο σκοτάδι του μικροκομματισμού , τότε  τους ενοχλεί το φως της ανιδιοτελούς δράσης.

Όταν δεν έχεις μάθει ποτέ να λες τα πράγματα με το όνομά τους, τότε κατασκευάζεις ,  δημιουργείς σενάρια φαντασίας προσπαθείς να γίνεις πειστικός , αδιαφορώντας για την αλήθεια και την καθαρότητα των πραγμάτων.

Αυτό επιβεβαιώνεται αν σκεφτεί κανείς  τη συγκυριακή συνεργασία ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ με  τη συμβολή του ΠΑΜΕ.

Continue reading

Ο εθνικός διάλογος για την παιδεία έχει ήδη ολοκληρωθεί

alys1του Γιώργου Καλημερίδη

 Με βάση και την εμπειρία των τελευταίων τριάντα χρόνων, ισχυρίζομαι εξαρχής ότι είναι αδύνατον να υπάρξει στην πραγματικότητα εθνικός διάλογος για την παιδεία και το εκπαιδευτικό σύστημα. Για δύο κύριους λόγους.

Πρώτον, η εκπαίδευση δεν είναι, παρά τις ποικίλες μυστικοποιήσεις, γύρω από το συγκεκριμένο θέμα, “εθνική υπόθεση”, αλλά αντίθετα συνιστά ένα πολιτικό διακύβευμα γύρω από το οποίο προωθούνται διαφορετικά ταξικά προσδιορισμένα, ασφαλώς, μορφωτικά προγράμματα. Δεν έχει υπάρξει επομένως ποτέ, ούτε πρόκειται να υπάρξει, ένα υπεραταξικό μοντέλο εκπαίδευσης που μπορεί να μας το αποκαλύψει κάποια υποτιθέμενα ανεξάρτητη και αντικειμενική παιδαγωγική επιστήμη . Η ιστορία του ελληνικού σχολείου, αλλά και κάθε εκπαιδευτικού συστήματος, είναι μια ιστορία πολύ σκληρών παιδαγωγικών, ιδεολογικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων μεταξύ διαφορετικών εκπαιδευτικών και πολιτικών ρευμάτων. Οι ιστορικοί που πρωταγωνιστούν και διευθύνουν, στις μέρες μας, το σημερινό εκπαιδευτικό διάλογο μπορούν πολύ εύκολα νομίζω να μας το επιβεβαιώσουν. Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στη σφαίρα της μεταφυσικής του θετικισμού -τεχνοκρατισμού.

Δεύτερον, σε οποιοδήποτε διάλογο, απαραίτητο στοιχείο είναι η απόλυτη ισοτιμία μεταξύ αυτών που συμμετέχουν στη διαδικασία του και ασφαλώς η ισοτιμία ισχύει και στην τελική σύνθεση των συμπερασμάτων και των απολήξεων του διαλόγου. Στα πλαίσια του αστικού κράτους και των άνισων σχέσεων εξουσίας μεταξύ των διαφορετικών εμπλεκόμενων φορέων δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να υπάρξει ισότητα σε όλες τις παραμέτρους. Τον τελικό λόγο τον έχει αυτός που κατέχει την εξουσία και σίγουρα αυτός δεν είναι ούτε το εκπαιδευτικό κίνημα, ούτε οι εργαζόμενοι ή η νεολαία. Πόσο μάλλον όταν η συζήτηση αναπτύσσεται πάνω στο έδαφος των προαπαιτούμενων του Μνημονίου 3 και σε μια συγκυρία επίθεσης του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας και στο κοινωνικό κράτος.

Οι εθνικοί διάλογοι στην εκπαίδευση, διαχρονικά, αποτέλεσαν πάντοτε έναν πολιτικό ελιγμό των εκάστοτε κυβερνήσεων, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη συναίνεση στην εκπαιδευτική πολιτική τους και να εντάξουν το εκπαιδευτικό κίνημα και κυρίως τις πιο ριζοσπαστικές του πτέρυγες μέσα στα όρια του “αστικά εφικτού”. Το γιατί αυτό συμβαίνει με τέτοια συχνότητα στην Ελλάδα και όχι για παράδειγμα στη Σουηδία ή την Αγγλία έχει να κάνει, όχι με τις αγκυλώσεις γενικά του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, όπως πιστεύει ο νεοφιλελεύθερος ευρωπαϊσμός, αλλά με την ιστορική ιδιαιτερότητα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και των αγώνων που έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό του γενικά, αλλά και ειδικά στο χώρο του σχολείου. Σχετίζεται ειδικότερα με τη σημασία του σχολείου ως μέσο κοινωνικής ανόδου των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων και το ρόλο του εκπαιδευτικού κινήματος στη συνολική ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων σε όλη την μεταπολεμική περίοδο (1). Ας μη ξεχνάμε άλλωστε ότι η ίδια η μεταπολίτευση γεννήθηκε από το κίνημα της νεολαίας και της παιδείας. Αυτή είναι μια ιστορική διάσταση που καλό είναι να την θυμούνται οι σημερινοί “αριστεροί” μεταρρυθμιστές.

Continue reading

Π. Βαϊνάς: Το ασφαλιστικό είναι η «μάχη των μαχών»

Το ασφαλιστικό είναι η «μάχη των μαχών», Παντελής Βαϊνάς – εκπρόσωπος Παρεμβάσεων στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ«Αν δεν βάλει το εργατικό κίνημα στον πυρήνα της πάλης του, την ρήξη και την σύγκρουση με την ΕΕ και την ευρωζώνη, καταλαβαίνετε ότι οι κινητοποιήσεις πλέον θα μοιάζουν περισσότερο σαν μια απλή διαμαρτυρία», τονίζει στο Πριν ο Παντελής Βαϊνάς, εκπρόσωπος των Παρεμβάσεων στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ.

Τι ακριβώς επιχειρεί να περάσει η κυβέρνηση με το προσχέδιο του νέου ασφαλιστικού που παρουσίασε ο υπουργός Εργασίας Γ. Κατρούγκαλος, στο όνομα της μη βιωσιμότητας του υπάρχοντος ασφαλιστικού συστήματος;

Καταρχήν, να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν μπορούν να μιλάνε για την μη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, όταν δεν γίνεται απολύτως τίποτα για την τεράστια ανεργία που υπάρχει αυτήν την στιγμή στην χώρα. Πολύ περισσότερο δε, όταν δεν γίνεται από την πλευρά της κυβέρνησης καμία κουβέντα για την μεγάλη ληστεία στα αποθεματικά των ταμείων, όταν και «χάθηκαν» τα προηγούμενα χρόνια 70 με 80 δισ. ευρώ με τα δανεικά και αγύριστα, με το PSI και το χρηματιστήριο. Παράλληλα, πώς γίνεται την στιγμή που ο ελληνικός λαός πληρώνει, χρήματα για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, να μην διατυπώνεται έστω η σκέψη και για ανακεφαλαιοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων, με την επιστροφή των κλεμμένων; Από εκεί και πέρα, ο πυρήνας της αντι-ασφαλιστικής αυτής μεταρρύθμισης, αν και μάλλον την αδικεί ο συγκεκριμένος όρος, αφού εδώ έχουμε να κάνουμε με πραγματική «λαίλαπα», είναι η πλήρης διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, με την όποια κοινωνική του υπόσταση είχε μέχρι σήμερα. Το κράτος ουσιαστικά αποσύρεται από την εγγύηση της σύνταξης και οδηγούμαστε σε ένα ασφαλιστικό το οποίο κυρίως έχει ανταποδοτικό χαρακτήρα, όπου ο κάθε εργαζόμενος ουσιαστικά δεν θα παίρνει όσα δικαιούται, με βάση αυτά που έχει πληρώσει. Ουσιαστικά το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου ενισχύει και προτρέπει τον κόσμο να μπει στην λογική της ιδιωτικής ασφάλισης.

Το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι δεν πρόκειται να μειωθούν καθόλου οι συντάξεις, πόσο αληθινό είναι;

Πρόκειται για ακόμη μια απάτη του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτα από όλα, όποιος βγαίνει στην σύνταξη από το 2016 και μετά, τα ποσοστά αναπλήρωσής του θα είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Σκεφτείτε ότι με 35-36 χρόνια εργασίας, το ποσοστό αναπλήρωσης κυμαίνεται από 39% έως 45%, για περισσότερα χρόνια εργασίας. Όταν παλαιότερα μιλούσαμε για 90% και με τον προηγούμενο νόμο κοντά στο 70%. Αυτό αποδεικνύει ότι οι συντάξεις από εδώ και πέρα θα είναι πολύ χαμηλές. Ακόμα και με την περιβόητη εθνική σύνταξη, η οποία δεν ξέρουμε πόση θα είναι ακριβώς, ενώ ακούγεται ότι θα μπουν και εισοδηματικά κριτήρια. Δεν ξέρουμε ούτε ποιοι και πότε θα την παίρνουν, μπορεί να την παίρνουν στα 67, ενώ η 15ετία που είναι ο χρόνος για την κατοχύρωσή της μπορεί να γίνει 20ετία. Για τους νυν συνταξιούχους τώρα, προσπαθούν να δημιουργήσουν την πλάνη ότι δεν θα υπάρξουν μειώσεις. Υπάρχουν όμως, καθώς θα γίνει επανυπολογισμός των συντάξεων με βάση τα νέα ποσοστά αναπλήρωσης, σε όλο τον εργάσιμο βίο, το οποίο δεν ξέρουμε τι ακριβώς σημαίνει. Το πιο πιθανόν είναι να υπάρξουν άμεσες και κάθετες μειώσεις. Και επίσης έχουμε και το θέμα των επικουρικών συντάξεων, οι οποίες είναι πλέον στον αέρα. Θα υπάρξουν λοιπόν μειώσεις στους συνταξιούχους και σε σχέση με το επικουρικό κομμάτι και τα μερίσματα που λαμβάνουν. Έχουμε να κάνουμε στην κυριολεξία με ένα ασφαλιστικό «λαίλαπα». Continue reading

Ούτε εθνικός ούτε διάλογος: φερετζές αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στην εκπαίδευση

Της Γιώτας Ιωαννίδου*

Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε η πρώτη κυβέρνηση που προκηρύσσει “εθνικό διάλογο” στην εκπαίδευση. Από αυτή τη σκοπιά δεν μας εκπλήσσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που και σε αυτό το θέμα ακολουθεί τα βήματα των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Συμφωνεί και υπογράφει τη βάρβαρη πολιτική κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ στην εκπαίδευση και μετά αναζητεί όχημα ώστε να εξασφαλίσει την κοινωνική ανοχή.

Η μεγάλη υπερπαραγωγή που στήνεται από την κυβέρνηση και διαφημίζεται από τα ΜΜΕ, δεν είναι ούτε «εθνικός», ούτε «διάλογος». Δεν συζητιούνται όλα και από όλους γενικά για να συναποφασίσουν. Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, έχουν συζητήσει με τις προηγούμενες και την τωρινή  κυβέρνηση, έχουν συμφωνήσει και έχουν χαράξει προτεραιότητες, κατευθύνσεις και πλαίσια.  Έχουν διατυπωμένες θέσεις που βρίσκονται σε πλήρη διάσταση με τα εκπαιδευτικά, κοινωνικά αιτήματα και ανάγκες. Η κυβέρνηση έχει αποδεχτεί ή/και ορίσει τα όρια, τις δεσμεύσεις και το χρονοδιάγραμμα ενεργειών και παραδοτέων στο 3ο μνημόνιο, που δεν μπαίνουν σε καμιά «συναπόφαση». Ο «διάλογος»  ξεκινάει από εκεί και πέρα: Πως το μαύρο θα παρουσιαστεί ως άσπρο; Πως θα γίνει αποδεκτή η αθλιότητα χωρίς αντιδράσεις; Πως τα θύματα να μάθουν να μιλούν με τη γλώσσα των θυτών; Το «έθνος» των αστών, εχόντων, του σφαγείου της ΕΕ και του ΟΟΣΑ καλεί σε συζήτηση το «έθνος» των κατά τη γνώμη τους  υποζυγίων, εκπαιδευτικών, μαθητών, εργαζόμενων, της  κοινωνικής πλειονότητας. Οι δεύτεροι οφείλουν να καταλάβουν, να πληρώσουν και να υπακούσουν. Καλούμαστε οι εκπαιδευτικοί και οι εργαζόμενοι, γονείς, κοινωνία να συμμετέχουμε στη συζήτηση πως θα υλοποιηθούν τα μέτρα και οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που κυβέρνηση, κεφάλαιο, ΕΕ, ΟΟΣΑ έχουν αποφασίσει.

Continue reading

Κ. Γιαννάτου: Ελαστικά εργαζόμενοι και μόνιμοι, κοινός αγώνας για δουλειά και μόρφωση

fotoΕΛΑΣΤΙΚΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΜΟΝΙΜΟΙ: ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΜΟΡΦΩΣΗ

Συνέντευξη της Κικής Γιαννάτου, αναπληρώτριας, μέλος Δ.Σ. ΟΛΜΕ, εκπροσώπου των Παρεμβάσεων στο Θ. Νασόπουλο και την κυριακάτικη εφημερίδα ΠΡΙΝ (13/12/2015)

  1. Τι σημαίνει να είσαι μια ελαστικά εργαζόμενη εκπαιδευτικός;

Δουλειά για μερικούς μήνες το χρόνο με πενιχρούς μισθούς, μακριά από τον τόπο σου, χωρίς έγκαιρη καταβολή μισθοδοσίας και χωρίς πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Ο εκπαιδευτικός που βιώνει αυτό το καθεστώς εδώ και χρόνια, αισθάνεται ανασφαλής και αναλώσιμος. Περνά το καλοκαίρι πάνω από έναν υπολογιστή αναμένοντας μια εγκύκλιο και μετρώντας μόρια. Περιμένει από μια συνέντευξη ή δήλωση από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας να ψυχανεμισθεί τι μπορεί να ισχύσει για την εργασιακή του πορεία. Γυρνά όλη την Ελλάδα, χωρίς να είναι σε θέση να οργανώσει την προσωπική του ζωή. Δεν μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια, ό,τι και να κάνει είναι λίγο και δε φτάνει για να του εξασφαλίσει μόνιμη δουλειά. Γνωρίζει συναδέλφους και μαθητές για ένα διάστημα και ξέρει ότι δε θα τους ξαναδεί ίσως ποτέ. Πάντα αποχαιρετά κάποιους… Περνούν τα χρόνια και μαζί με αυτά η διάθεση και η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Ελαστική εργασία σημαίνει ουσιαστικά μισή δουλειά αλλά και μισή ζωή.

  1. Οι ελαστικά εργαζόμενοι αυξάνονται πλέον συνέχεια…

Εκτός από τους εκπαιδευτικούς που αυτή τη στιγμή κυμαίνονται πάνω από 22.000, οι σχολικές καθαρίστριες δουλεύουν όλα τα τελευταία χρόνια με συμβάσεις των 300 ευρώ το μήνα και μάλιστα είναι απλήρωτες από το Σεπτέμβρη. Στους δήμους έχουν προσληφθεί χιλιάδες εργαζόμενοι με τα πεντάμηνα και τα κοινωφελή προγράμματα του ΟΑΕΔ.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα της γραμμής της εργασιακής ευελιξίας που χρόνια τώρα επιτάσσει η πολιτική του κεφαλαίου, της ΕΕ και οι «βέλτιστες πρακτικές» του ΟΟΣΑ και εφαρμόζεται μέσω ΕΣΠΑ από όλες τις κυβερνήσεις, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ τώρα. Η πολιτική αυτή επεκτείνεται ραγδαία και στο Δημόσιο με στόχο την άρση της μονιμότητας και την κατάργηση κάθε κεκτημένου εργασιακού δικαιώματος. Έχουμε πια «μόνιμους συμβασιούχους». Στην εκπαίδευση την τελευταία 5ετία, ενώ συνταξιοδοτούνται χιλιάδες συνάδελφοι, οι διορισμοί είναι σχεδόν μηδενικοί. Η κατάσταση των εκρηκτικών κενών θεωρείται από τους κυβερνώντες πια μια κανονικότητα. Έτσι, ξεκινά η σχολική χρονιά με τα σχολεία υποστελεχωμένα από εκπαιδευτικό δυναμικό και τους μαθητές να αναζητούν δασκάλους.

  1. Είσαι η πρώτη αναπληρώτρια μέλος Ομοσπονδίας. Γενικά οι ελαστικά εργαζόμενοι συνδικαλίζονται; Γιατί τόσο καιρό κανείς δεν βρέθηκε σε θέση δευτεροβάθμιου οργάνου;

Ο μόνος τρόπος για να αναδειχθούν τα προβλήματα και να διεκδικηθούν τα αιτήματα που αφορούν στους ελαστικά εργαζόμενους εκπαιδευτικούς είναι η συσπείρωση στα σωματεία τους. Οι αναπληρωτές-ωρομίσθιοι συμμετέχουν σε πολλές περιπτώσεις ως μέλη Δ.Σ. στα πρωτοβάθμια σωματεία, αλλά και σε ενώσεις και συλλόγους αδιόριστων εκπαιδευτικών. Αυτό δεν είναι εύκολο διότι κάθε χρόνο οι περισσότεροι εργάζονται και σε διαφορετική περιοχή της Ελλάδας. Η τακτική δε του υπουργείου να δημιουργεί συμβασιούχους εκπαιδευτικούς πολλών ταχυτήτων π.χ. πλήρους ωραρίου, μειωμένου ωραρίου, ωρομίσθιους και η πολιτική του «διαίρει και βασίλευε», έχουν προκαλέσει τη δημιουργία ομάδων αδιόριστων εκπαιδευτικών διαφοροποιημένων άμεσων συμφερόντων. Continue reading

Το εκπαιδευτικό όνειδος της κυβέρνησης

Αυτό που προτάσσεται σε όλη τη διδασκαλία στο Λύκειο, αλλά αντανακλάται ακόμη και στο Γυμνάσιο, είναι το εξεταστικά κι όχι το μαθησιακά χρήσιμο, κάτι που υπονομεύει καθοριστικά το μορφωτικό αποτέλεσμα.

Του Θοδωρή Βουρεκά* 

Κανείς δεν περίμενε πως θα ερχόταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τις αντίθετες διακηρύξεις, ακόμη και για την καθιέρωση δήθεν της ελεύθερης πρόσβασης, να εντείνει ακόμη περισσότερο την πιο αρνητική και νοσηρή όψη του εκπαιδευτικού μας συστήματος, που είναι οι λεγόμενες Πανελλαδικές Εξετάσεις στην Γ’ Λυκείου. Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για διαπιστωτκές εξετάσεις, αλλά για ένα ακραίο σύστημα ανταγωνιστικών διαγωνισμών.

Συγκεκριμένα τώρα, τα φετινά θέματα των μαθηματικών κατεύθυνσης, που παγίως προσφέρονται να παίξουν τον ρόλο του εξεταστικού κι επομένως ταξικού σφαγέα, ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Στις ασκήσεις των φετινών θεμάτων περιέχονταν πολλά δύσκολα σκέλη με κάποια απ’ αυτά να είναι ασύλληπτης, νοσηρής δυσκολίας, πράγμα εντελώς ακατανόητο ακόμη και για τους επιλεκτικούς σκοπούς αυτού του ανταγωνιστικού διαγωνισμού. Τα θέματα επίσης δεν είχαν εκείνη την κατάλληλη κλιμάκωση δυσκολίας, ώστε οι επιδόσεις να καλύπτουν όλη τη βαθμολογική κλίμακα από τη βάση κι επάνω με επάρκεια. Continue reading