Η Γενική Συνέλευση προέδρων ΕΛΜΕ κατέδειξε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο αυτό που κάθε αγωνιζόμενος εκπαιδευτικός που δίνει τη ζωή του στην καθημερινότητα του μαυροπίνακα, έχει αντιληφθεί. Ότι κάποιοι θέλουν να τελειώσει κάθε μετωπική και πλατιά διεκδίκηση του κλάδου, η οποία, άλλωστε, εκτός από τον Σεπτέμβρη του ΄13, έχει χρόνια να εμφανιστεί. Η κομματική συνδικαλιστική γραφειοκρατία της προηγούμενης (ΣΥΡΙΖΑ) και της τωρινής (ΝΔ) κυβέρνησης έχει κλείσει κάθε παράθυρο και διέξοδο ελπίδας και αγωνιστικής διεκδίκησης και έχει ταμπουρωθεί στα ποσοστά της πελατειακής της μάζας. Όχι μόνο δεν πρόκειται να αφήσουν να περάσει οποιαδήποτε κατεύθυνση και οπτική ενός διεκδικητικού ανυποχώρητου συνδικαλισμού, αλλά θα τη συκοφαντήσουν με κάθε είδους τερτίπια και παρασκηνιακές συμφωνίες, θα προσπαθήσουν να αναδείξουν το μάταιο οποιουδήποτε αγώνα, ακόμη και για το ασφαλιστικό που κρίνει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Ενώ, έχοντας αναφορά σ’ ένα μέρος του ταξικού εκπαιδευτικού ζητήματος, οι ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ και από κοντά η ΠΕΚ, παίζουν το ρόλο του υποβολέα στις δηλώσεις, τις εξαγγελίες αλλά και τα μέτρα Κεραμέως και σηματοδοτούν, μετά τις συγκεντρώσεις ενάντια στο νόμο για τα κολέγια κ.ά., το πλαίσιο αυτού του συμβιβασμού και συνεργασίας.ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Δ.Ε.
Κάντε το πρώτο σχόλιο