Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης: Αποτελέσματα εκλογών ΔΣ 13/12/2017

Αποτελέσματα εκλογών της Γ΄ΕΛΜΕ-Θ  13/12/2017

                             2017                                       2016

Ψήφισαν :         566                                               556

Άκυρα/λευκά :  39                                                41

Έγκυρα  :         527                                              515

2017                                                           2016
Ψήφοι έδρες % Ψήφοι έδρες %
Ενωτική  Αγωνιστική

Πρωτοβουλία (Παρεμβάσεις)

228 3 43,3 229 3 44,6
Αγ. Συσπείρωση (ΠΑΜΕ) 116 2 22 91 1 17,7
ΣΥΝΕΚ 79 1 15 86 1 16,7
ΔΑΚΕ 78 1 14,8 84 1 16,3
ΠΕΚ 26 4,9 25 1 4,85

ΕΚΛΕΓΟΝΤΑΙ : Για το ΔΣ

  • Ενωτική  Αγωνιστική  Πρωτοβουλία:  Λαθήρας Γιάννης, Λαθήρα Γιάννα, Σπανούδης Δημήτρης
  • Αγ. Συσπείρωση (ΠΑΜΕ)  Παλάντζας Νίκος , Δάσιου Κική
  • ΣΥΝΕΚ   Ηλιόπουλος Σαράντης
  • ΔΑΚΕ  Θεοδοσιάδης Γιάννης

Για την εξελεγκτική Επιτροπή:  Βλάχου Ασημίνα, Βοζίκα Φωτεινή

Η Εφορευτική επιτροπή

Ενωτική Αγωνιστική Πρωτοβουλία Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης: διακήρυξη εκλογών (Δεκ. 2017)

Ενωτική Αγωνιστική Πρωτοβουλία Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης: διακήρυξη εκλογών (Δεκ. 2017) by paremvaseisde on Scribd

Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης: αποτελέσματα εκλογών ΔΣ και ΕΔΟΘ/ΝΤ ΑΔΕΔΥ 2016

Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης εκλογές ΔΣ 2016 2015
Ψήφισαν 630 606
άκυρα 12 8
λευκά 31 37
έγκυρα 587 561
ψήφοι % έδρες ψήφοι % έδρες
Ενωτική Αγωνιστική Πρωτοβουλία (Παρεμβάσεις ΔΕ) 229 44,6 3 221 41,2 3
Αγ. Συσπείρωση (ΠΑΜΕ) 91 17,7 1 110 20,5 2
ΣΥΝΕΚ 86 16,7 1 93 17,35 1
ΔΑΚΕ 84 16,3 1 86 16 1
ΠΕΚ 25 4,85 1 26 4,85
2016 2013
Γ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης εκλογές ΕΔΟΘ/ΝΤ ΑΔΕΔΥ Σύνολο Σύνολο
Ψήφισαν 556 637
άκυρα 32 78
λευκά
έγκυρα 524 559
Ενωτική Αγωνιστική Πρωτοβουλία (Παρεμβάσεις ΔΕ) 218 41,6 6 160 28,6 4
Αγ. Συσπείρωση (ΠΑΜΕ) 108 20,6 3 107 19,1 3
ΣΥΝΕΚ 83 15,8 2 164 29,3 4
ΔΑΚΕ 88 16,8 2 90 16,1 3
ΠΕΚ 27 5,2 1 38 6,8 1

Ενωτική Αγωνιστική Πρωτοβουλία Γ΄ ΕΛΜΕ Θεσ/νίκης (Παρεμβάσεις ΔΕ): Διακήρυξη για τις εκλογές

Διακήρυξη για τις εκλογές στη Γ΄ ΕΛΜΕ

Ένας χρόνος και βάλε κυβέρνηση της Αριστεράς (της φακής) και είμαστε… τόσο δεξιά όσο και πριν. Αν εξαιρέσει κανείς τις λυμένες γραβάτες, τα φραστικά ρετούς, την εγκατάλειψη των ρατσιστικών ακροτήτων στο μεταναστευτικό και κάποια ελάχιστα επιδόματα για όσους ζουν στις εσχατιές της εξαθλίωσης (τα οποία μάλλον θα κοπούν κι αυτά), τα πάντα είναι όπως και πριν: τα μνημόνια ζουν και… αβγαταίνουν, οι μισθοί παραμένουν της πείνας, οι συντάξεις περικόπτονται κι άλλο, οι ιδιωτικοποιήσεις προχωρούν (ακόμη και της διαβόητης «Ελληνικός Χρυσός») και ο δημόσιος πλούτος βαίνει προς «αξιοποίηση» ( τα ρετούς που λέγαμε…).

Όπως σωστά έλεγε και ο Τσίπρας πριν εκλεγεί, «η ελληνική κοινωνία δεν είχε να φοβάται τίποτα από την Αριστερά». Θα τα άφηνε όλα όπως ήταν.

Τη εξαιρέσει της εκπαίδευσης, βεβαίως. Γιατί εδώ πέρα όχι μόνο δεν αφέθηκε η κυβέρνηση στην δύναμη της αδράνειας, αλλά βάλθηκε πραγματικά να φέρει τα πάνω-κάτω υλοποιώντας όσα δεν τόλμησαν όλοι οι προηγούμενοι. Εφαρμοστικές εγκύκλιοι που ήδη έχουν αρχίσει να έρχονται στα σχολεία (π.χ. αυτή περί της «εθελοντικής» εποπτείας εργασιών μαθητών που θα μπαίνουν στον προσωπικό τους φάκελο) και βεβαίως η πρόσφατη προαναγγελία της (αυτο)αξιολόγησης από τον νέο υπουργό, δεν αποτελούν παρά προεικάσματα του νέου εργασιακού και εκπαιδευτικού τοπίου που θα διαμορφωθεί το επόμενο διάστημα στα σχολεία επί τη βάσει των συντεταγμένων που ορίζει ο ΟΟΣΑ και μεταφράζει στα ελληνικά ο κος Λιάκος.

Τι προβλέπει αυτό το νέο μοντέλο; Τα έχουμε χιλιοπεί μα ας τα ξαναπούμε:

  • ένα σχολείο της αγοράς, όπου οι μαθητές, ιδίως των επαγγελματικών και τεχνικών λυκείων, θα σπουδάζουν ό,τι και όπως το θέλουν οι επιχειρήσεις – εκπρόσωποι των οποίων προτείνεται (στο «Πόρισμα του διαλόγου για την Παιδεία», που κατατέθηκε τον Μάιο) να συμμετέχουν στη διαμόρφωση των προγραμμάτων σπουδών!
  • Ένα σχολείο φθηνό και υποχρηματοδοτημένο, που θα αποδύεται σε ένα διαρκή αγώνα προσέλκυσης πόρων από ιδιώτες, προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες του αλλά και να ανέβει στην λίστα της αξιολόγησης και άρα στα μάτια των γονιών-πελατών!
  • Ένα σχολείο όπου οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί θα αντικατασταθούν (όπως ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει) με αναπληρωτές και μερικής απασχόλησης· όπου οι καθηγητές ειδικότητας θα μεταβληθούν σε «καθηγητές-πασπαρτού», που θα κάνουν λίγο απ’ όλα· όπου το μάθημα, αν δε συμπληρώνεται τμήμα (όπως συμβαίνει σε όλα σχεδόν τα μικρά νησιά και τα ορεινά μέρη) θα γίνεται μέσω… skype.
  • Ένα σχολείο ανταγωνιστικό σε όλα τα επίπεδα: προς τα έξω (δηλ. με άλλες σχολικές μονάδες) αλλά και στο εσωτερικό του. Ένα σχολείο δηλαδή στο οποίο όλοι θα προσπαθούν να επιβιώσουν και να αναρριχηθούν κυνηγώντας μονάδες, μεταπτυχιακά και σεμινάρια. Η νέα αυτή «επαγγελματική κουλτούρα» ήδη έχει αρχίσει να εδραιώνεται στα σχολεία, οπότε μπορούμε να φανταστούμε πού θα οδηγηθούμε όταν εφαρμοστεί η αξιολόγηση και θεσπιστεί ο μόνιμος μηχανισμός απολύσεων που απαιτούν οι τροϊκανοί.
  • Ένα σχολείο εν τέλει που μπορεί να είναι πιο κοντά στην εργαλειακή αντίληψη της γνώσης που έχουν οι επιχειρήσεις αλλά και πολλοί μαθητές μας, βρίσκεται όμως σε διάσταση με το αναγεννησιακό ιδανικό της ολόπλευρης μάθησης που έστω διακηρυκτικά, έστω κακοποιημένα υπηρετούσε ως τώρα.

Και η ΟΛΜΕ; Πού είναι η ΟΛΜΕ; Continue reading