Μια οφειλόμενη υπόσχεση στον Παύλο Φύσσα…

Γιώτα Ιωαννίδου*
 
Ήταν Σεπτέμβρης όπως τώρα… Με τη χλομάδα του Φθινόπωρου και το μισό γέλιο του Καλοκαιριού
Με ένα Μάη των καθηγητών που είχε γεννήσει ελπίδες και είχε οπισθοχωρήσει από το αβάσταχτο βάρος της πολιτικής ελαφρότητας, που έχουν ονομάσει εφικτό.
Η ελπίδα της αντίστασης, οδηγούσε ένα βήμα μετέωρο. Ένα βήμα που δεν ολοκληρώθηκε, ένα περπάτημα που λύγισε μπροστά  στην επιστράτευση και τις διαθεσιμότητες των καθηγητών, στην κυβερνητική απειλή που ορθώθηκε σαν σπαθί κρεμάμενο πάνω από τα κεφάλια όλης της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών,  αλλά και κάθε ρωγμής της κοινωνίας που ανάσαινε, στον κήπο της κατειλημμένης ΕΡΤ. Σιγουρεμένη μα και θρασύδειλη, μέσα από τα κάστρα της η εξουσία  απειλούσε  χλευάζοντας: δεν μπορείτε, θα κάνετε πίσω.
Κι όμως στις 16 Σεπτέμβρη, ένα κίνημα παλλόμενων ανθρώπων πλαισίωνε την απεργία διαρκείας που είχαν αποφασίσει με συντριπτικές πλειοψηφίες οι Συνελεύσεις των καθηγητών. Όχι χωρίς φόβο και μέτρημα. Μα έπαιρνε πάλι μπόι η ελπίδα και ζέσταινε καρδιές, κάνοντας καυτές τις καρέκλες της εξουσίας και ενός πολιτικού συστήματος που πυορροούσε.
Δε σε γνωρίζαμε μέχρι τότε Παύλο, παρά μονάχα από τους στίχους σου. Στις 18 Σεπτέμβρη σε γνωρίσαμε μέσα από τη δολοφονία σου… Φοβήθηκαν,  γιατί εσύ διάλεξες να στέκεις όρθιος και ελεύθερος. Όλα τα κείμενα και οι ομιλίες μας μαζί. Κάτι είχαμε κάνει και εμείς: το κείμενό μας για τους μαθητές,  τους καλούσε να διαλέξουν  την όρθια περήφανη στάση,  αντί να σφίγγουν τα δόντια και να θάβουν τις ψυχές τους.

Continue reading