10 οδηγίες προς εκείνους που τολμούν να διδάσκουν!

Η «απομαγνητοφώνηση» των μαθητικών συνομιλιών θα έφερνε στο προσκήνιο τη «γραμματική και το συντακτικό» ενός αισθήματος δυσαρέσκειας και έλλειψης ικανοποίησης από τη συμμετοχή τους στη σχολική ζωή και τη μαθησιακή διαδικασία, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα -κέντρο πιέσεων και αρένα ανελέητου ανταγωνισμού, στο οποίο τα περιθώρια για αυθορμητισμό, ανάληψη πρωτοβουλιών, άσκηση κριτικής, προώθηση διαλόγου -λειτουργίες που «δένονται» με ένα νήμα με τις ανάγκες και τις προδιαθέσεις της νέας γενιάς- «αραχνιάζουν» στα «πρακτικά» των διακηρύξεων της επίσημης εκπαιδευτικής πολιτικής.   Μέσα στο κύμα των μαθητικών επικρίσεων και της αμφισβήτησης της λογικής του υπαρκτού σχολείου ξεχωρίζει ένα πρόσωπο, ο εκπαιδευτικός. Είναι ο «σημαντικός άλλος», η μόνη εμφανής φιγούρα της «ανώνυμης» σχολικής μηχανής, που στα «επεισόδια» των μαθητικών συζητήσεων παρουσιάζεται, υπαινικτικά, με μια θαυματουργική δύναμη, άλλοτε θεία και άλλοτε διαβολική, άλλοτε σα φορέας σωτηρίας και άλλοτε σα φορέας απώλειας. Ο δάσκαλος που αγαπήθηκε και ο δάσκαλος που μισήθηκε, είναι προφανώς δύο διαφορετικά πρόσωπα, χαραγμένα βαθιά, στις εμπειρίες και στις αναπαραστάσεις όλων, μαθητών και αποφοίτων, μικρών και μεγάλων, γεγονός που υποδηλώνει τον κεντρικό ρόλο που πιστεύεται ότι διαδραματίζει ο εκπαιδευτικός στη σχολική «σταδιοδρομία» του μαθητή. Βέβαια, η σχέση εκπαιδευτικού – μαθητή είναι, στα βασικά και αποφασιστικά της σημεία, μια σχέση θεσμική, όσο κι αν πολλές φορές στα μάτια των μαθητών φαντάζει ως προσωπική. Αυτό σημαίνει ότι σε γενικές γραμμές προσδιορίζεται με νόμους και διατάξεις, ανεξάρτητα από τις προσωπικές διαθέσεις καθώς κάθε εκπαιδευτικός είναι «θεσμικά» υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσει προς τους μαθητές του ένα minimum από την εξουσία που του παρέχει η θέση του στο σχολείο (διδασκαλία ορισμένης ύλης, εξέταση, βαθμολογία, απουσίες, ποινές, κ.λπ) πρακτική που δημιουργεί «αυτεπαγγέλτως» αντιθέσεις, σε κάποιες περιπτώσεις εκρηκτικές. Όμως, αν είναι δύσκολη με τη συγκεκριμένη δομή και λειτουργία του υπαρκτού εκπαιδευτικού συστήματος, η λύση βασικών αντιθέσεων μεταξύ εκπαιδευτικών και εκπαιδευομένων σε διαπροσωπική βάση, είναι σίγουρο ότι η ανίχνευση του «μαύρου κουτιού» της αίθουσας διδασκαλίας και των μαθητικών βιωμάτων, οριοθετούν τα χαρακτηριστικά του «δασκάλου που αγαπήσαμε».

  1. Η ΤΑΞΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΙΑΙΑ!

«Δεν χρειάζεται να σαι μάντης για να καταλάβεις. Αρκεί να κοιτάξεις του γονείς συγκεντρωμένους κάθε μέρα στην είσοδο του σχολείου, τους χοντρούς και τους λεπτούς, τους καλοντυμένους και τους φτωχοντυμένους, τους εξαντλημένους και τους ακμαίους» (Dupasc) Continue reading

Για τη νέα συκοφαντική επίθεση εναντίον του προέδρου της Ε΄ ΕΛΜΕ από τους εκπροσώπους του ΠΑΜΕ, της ΔΑΚΕ και του ΠΕΚ (πρώην ΠΑΣΚ) της Α΄ ΕΛΜΕ

Του Χρήστου Ζαγανίδη, προέδρου της Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

Όλα τα παραστατικά είναι ακριβώς τα ίδια με τα παραστατικά που έχουν προσκομίσει όλοι οι προηγούμενοι πρόεδροι - ταμίες που είχαν την ευθύνη του διελμικού ταμείου και ακριβώς με παρόμοιες αποφάσεις που δεν είχαν όλες την έγκριση όλων των ΕΛΜΕ.

Όλα τα παραστατικά είναι ακριβώς τα ίδια με τα παραστατικά που έχουν προσκομίσει όλοι οι προηγούμενοι πρόεδροι – ταμίες που είχαν την ευθύνη του διελμικού ταμείου και ακριβώς με παρόμοιες αποφάσεις που δεν είχαν όλες την έγκριση όλων των ΕΛΜΕ.

Tο Δ.Σ. της Α΄ ΕΛΜΕ με ψήφους των παρατάξεων ΠΑΜΕ, ΔΑΚΕ και ΠΕΚ (πρώην ΠΑΣΚ) των παρατάξεων ΠΑΜΕ, ΔΑΚΕ και ΠΕΚ (πρώην ΠΑΣΚ) καταγράφουν σε σημείωμα τους πολιτικές εκτιμήσεις και εκτιμήσεις που αφορούν τους οικονομικούς απολογισμούς για τη διαχείριση του διελμικού ταμείο για όλη την περίοδο που διατέλεσα ταμίας του

Με τις γενικότερες εκτιμήσεις τους επιδιώκουν να δώσουν συνέχεια στις γνωστές συκοφαντικές επινοήσεις των εκπροσώπων του  ΠΑΜΕ που βιώσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα ενάντια στις Αγωνιστικές  Παρεμβάσεις και τους εκπροσώπους τους, σε εμένα προσωπικά, κατά άλλων αριστερών σχημάτων, κατά της πρωτοβουλίας των πρωτοβάθμιων σωματείων, όπου σταθερά συμμετείχαν η Γ΄, η Δ΄ και η Ε΄ ΕΛΜΕ και ενάντια στους αγώνες του κλάδου και των καθηγητών της διαθεσιμότητας, καθώς και ενάντια στην προώθηση του πανεκπαιδευτικού συντονισμού των φορέων της εκπαίδευσης. Στόχος τους η ακύρωση κάθε δυνατότητας συντονισμού των ΕΛΜΕ, από όπου το ΠΑΜΕ και η Α΄ ΕΛΜΕ απουσιάζουν μόνιμα και σταθερά από κάθε συνάντηση συντονισμού και από το σύνολο σχεδόν των κινητοποιήσεων για τις διεκδικήσεις των εκπαιδευτικών ζητημάτων. Γι’ αυτό και αμφισβητεί με ανύπαρκτα στοιχεία κάθε δράση των ΕΛΜΕ που βασίζονταν στις αποφάσεις του κλάδου και των συνδικαλιστικών του οργάνων. Οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ για να καλύψουν την παταγώδη αποτυχία τους να δώσουν υπόσταση στις κατηγορίες τους που από κοινού εκτοξεύσανε στην Ε΄ ΕΛΜΕ με τα ΣΥΝΕΚ και την ΔΑΚΕ ώστε να πετύχουν την καθαίρεση του πρόεδρου της ΕΛΜΕ, επανέρχονται δια μέσου της Α΄ ΕΛΜΕ και συνεχίζουν την ίδια βρώμικη προσπάθεια σπίλωσης. Σε μια κρίσιμη περίοδο για τη δράση του συνδικαλιστικού κινήματος και την ίδια την ύπαρξη των σωματείων με τη γενικευμένη επίθεση που έχουν εξαπολύσει κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ για την κατάργηση συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, η Α΄ ΕΛΜΕ και το ΠΑΜΕ με τη στάση τους αυτή λειτουργούν σε βάρος των ίδιων των σωματείων και του συνδικαλιστικού κινήματος.

Οι δυνάμεις των ΔΑΚΕ και ΠΕΚ συμπλέουν με το ΠΑΜΕ στο νέο γύρο συκοφαντιών εναντίον μου για να δικαιολογήσουν τις κατηγορίες για οικονομικές εκκρεμότητες και ατασθαλίες που διατύπωσαν σε προηγούμενες ανακοινώσεις της Α΄ ΕΛΜΕ εναντίον μου και τις οποίες δεν μπόρεσαν ποτέ να στοιχειοθετήσουν, αλλά και για ξεχωριστούς λόγους που ισχύουν για την κάθε μία. Το ΠΑΜΕ παρέχει συνδικαλιστική κάλυψη στις δυνάμεις του ΠΕΚ και τους εκπροσώπους του για να μην αποκαλυφτεί ή και για «να πέσουν στα μαλακά» οι καταγγελίες μετά από αποκαλύψεις που έτσι και αλλιώς θα υπάρξουν και αφορούν τη λεηλασία κυριολεκτικά που έκαναν οι εκπρόσωποι των ΠΕΚ στην τράπεζα αίματος των ΕΛΜΕ (η Α΄ ΕΛΜΕ αποφεύγει να πάρει θέση). Οι εκπρόσωποι των ΠΕΚ παραχώρησαν τη διαχείρισή της τράπεζας αίματος που ανήκε στις ΕΛΜΕ  Θεσσαλονίκης σε σύλλογο αιμοδοτών που συγκρότησαν οι ίδιοι και ανέλαβαν την εκπροσώπηση του οι ίδιοι και χωρίς να έχουν την έγκριση από καμία ΕΛΜΕ!  Το ΠΑΜΕ και η πρόεδρος της Α΄ ΕΛΜΕ παρέχουν συνδικαλιστική κάλυψη στις δυνάμεις της ΔΑΚΕ και τους εκπροσώπους της ως αντάλλαγμα γιατί αποκρύπτουν τελείως τις ευθύνες τις ΔΑΚΕ  της Β΄ ΕΛΜΕ, η οποία αρνείται  να πληρώσει τα χρήματα που αναλογούν στην ΕΛΜΕ τους και είναι οφειλές προς την καθαρίστρια των γραφείων των ΕΛΜΕ! Για αυτό άλλωστε στο σημείωμα της Α΄ ΕΛΜΕ αποφεύγουν τελείως οποιαδήποτε αναφορά στις τεράστιες ευθύνες της Β΄ ΕΛΜΕ η οποία, ακόμη και σήμερα, και παρά τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει, συνεχίζει να έχει χρέος 300 ευρώ προς το ταμείο των ΕΛΜΕ. Το χρέος αυτό των 900 ευρώ απασχόλησε τις ΕΛΜΕ σε δύο διελμικές συνεδριάσεις (14/3/2014, 10/3/2015), όλοι οι πρόεδροι και τα μέλη των Δ.Σ. ζητήσαμε να ρυθμιστεί και για το οποίο χρέος δηλώθηκε από την πρόεδρο της Α΄ ΕΛΜΕ ότι αρνείται να παραλάβει το ταμείο. Continue reading

Στο κενό η σκευωρία σε βάρος του Χρήστου Ζαγανίδη

Της Πόπης Σαραϊδάρη*

Εκατοντάδες συνάδελφοι, ιδιαίτερα της Ε΄ ΕΛΜΕ, εκφράσανε με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή τους στον πρόεδρο της Ε΄ ΕΛΜΕ Χρήστο Ζαγανίδη απέναντι στην αήθη και συκοφαντική επίθεση που δέχθηκε από τον Μάιο και μετά και υπερασπιστήκανε το σωματείο μας, την Ε΄ ΕΛΜΕ, για να συνεχίσει την αγωνιστική της πορεία.

Στο κενό η σκευωρία σε βάρος του Χρήστου Ζαγανίδη

Στο κενό η σκευωρία σε βάρος του Χρήστου Ζαγανίδη

Η κανιβαλική προσωπική επίθεση που ενορχήστρωσαν οι εκπρόσωποι του κυβερνητικού-κομματικού συνδικαλισμού δεν πέρασε και παρέμεινε σχέδιο επί χάρτου. Η στόχευση ήταν σαφής: η αγωνιστική δράση της Ε΄ ΕΛΜΕ που έχει τη σφραγίδα των Παρεμβάσεων και του Χ. Ζαγανίδη βρέθηκε στο στόχαστρο των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει και των αντιεκπαιδευτικών μέτρων που έχουν εξαπολυθεί και των μνημονιακών ρυθμίσεων που προχωράνε. Φοβούνται τους εργαζόμενους και το μαχόμενο συνδικαλισμό, ενώ γνωρίζουν ότι δεν έχουν αξιοπιστία μετά τη μετάλλαξή τους σε φερέφωνα της μνημονιακής πολιτικής. Η ΔΑΚΕ του παλιού κυβερνητικού συνδικαλισμού θέλει τα σωματεία αδρανή, χώρο παραγοντισμού και διαχείρισης μιας μίζερης πραγματικότητας που η κυρίαρχή πολιτική επιβάλλει. Το ΠΑΜΕ, που δε βλέπει πέρα από την κομματική συσπείρωση και τη διαμαρτυρία χωρίς αύριο, γιατί πάντα θεωρεί ότι «δεν υπάρχουν οι όροι», προχώρησε σε αυτή την ανέντιμη συναλλαγή γιατί σαν αντίπαλο έχει μόνο τις Παρεμβάσεις και την αγωνιστική τους πρόταση.

Με τη μαζική στήριξη των συναδέλφων η ενορχηστρωμένη προσπάθεια καρατόμησης και σπίλωσης του προέδρου της Ε΄ ΕΛΜΕ έπεσε στο κενό. Χρησιμοποίησαν τα πάντα για να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους: τους παραταξιακούς συσχετισμούς στο Δ.Σ., τη μη τήρηση του καταστατικού του σωματείου και των αποφάσεων των Γ.Σ., συνοπτικές διαδικασίες «κεκλεισμένων των θυρών» μακριά από τους συναδέλφους, αλλά απέτυχαν. Οι δυνάμεις του παλιού και του νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού σταμάτησαν να εμφανίζονται στις συνεδριάσεις του Δ.Σ. τον τελευταίο μήνα, άλλοτε από κοινού και άλλοτε ξεχωριστά, γιατί δεν τόλμησαν να ολοκληρώσουν τα σχέδια τους, ενώ το ΠΑΜΕ, όχι μόνο δεν ήρθε στις συνεδριάσεις του Δ.Σ., αλλά ο εκπρόσωπός τους στο Δ.Σ. δεν κατέθεσε ούτε την προσωπική του καταγγελία, όπως όφειλε για όλα τα αναληθή που σκαρφίστηκαν κατά του προέδρου της ΕΛΜΕ και κατά του σωματείου!

Η ψήφιση στην τελευταία ΓΣ της ΕΛΜΕ αποφάσεων που θεωρούν ότι ούτε αντικαταστατικές ενέργειες έγιναν από τον πρόεδρο, όπως κατήγγειλαν οι παρατάξεις των ΣΥΝΕΚ και της ΔΑΚΕ, ούτε οικονομικές ατασθαλίες υπήρξαν από τον πρόεδρο και πολύ περισσότερο απώλειες χρημάτων από την ΕΛΜΕ, όπως κατήγγειλε το ΠΑΜΕ, καθώς και οι εκατοντάδες υπογραφές στήριξης του προέδρου από τους συναδέλφους, αποτελούν την ουσιαστική και την ηθική δικαίωση του Χρήστου Ζαγανίδη.

Τη συνέχιση της αγωνιστικής πορείας της ΕΛΜΕ σηματοδοτούν και οι αποφάσεις που πάρθηκαν για την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων μονίμων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών, η στήριξη του 19ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, πρωτοβουλία με σημασία μπροστά στην καμπή του προσφυγικού και η συνέχιση της αλληλεγγύης στους πρόσφυγές και μετανάστες, όπως και το προηγούμενο διάστημα.

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις θα συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στα αντιεκπαιδευτικά μέτρα της κυβέρνησης για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και του εκπαιδευτικού, ενάντια σε σχέδια και προσπάθειες υπονόμευσης του αγώνα από τις δυνάμεις του κυβερνητικού και του κομματικού συνδικαλισμού. Θα είμαστε εδώ και όρθιοι και το Σεπτέμβρη και το καλοκαίρι, όπως πάντοτε!

* Η Π. Σαραϊδάρη είναι μέλος του Δ.Σ. της Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη, 13.7.2016

Μνημονιακή αναδόμηση στην εκπαίδευση

Εδώ και ενάμιση χρόνο που ανέλαβαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι βασικοί πυλώνες της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευσης έμειναν ανέγγιχτοι. Εξαίρεση αποτελούν τα πεδία που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρών συγκρούσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα

Εδώ και ενάμιση χρόνο που ανέλαβαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι βασικοί πυλώνες της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευσης έμειναν ανέγγιχτοι. Εξαίρεση αποτελούν τα πεδία που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρών συγκρούσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα

Απάτη ο εθνικός διάλογος

γράφουν:

ΓΙΩΤΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΡΕΑΣΙΔΗΣ, ΝΤΙΝΑ ΡΕΠΠΑ, ΑΙΜΙΛΙΑ ΤΣΑΓΚΑΡΑΤΟΥ

Εκπαίδευση μνημονιακών προδιαγραφών είναι ο στόχος των μέτρων για την παιδεία που ξεκίνησε να υλοποιεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο ψευδεπίγραφος διάλογος που έστησε το υπουργείο Παιδείας υπό τον καθηγητή Α. Λιάκο, παράγοντα του εκσυγχρονισμού την εποχή του Κ. Σημίτη, λειτούργησε σαν διαδικασία επικοινωνιακής προβολής των βασικών ιδεών της εκπαιδευτικής πολιτικής της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.

Εδώ και ενάμιση χρόνο που ανέλαβαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι βασικοί πυλώνες της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευσης έμειναν ανέγγιχτοι. Εξαίρεση αποτελούν τα πεδία που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρών συγκρούσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα, το οποίο απονομιμοποίησε συγκεκριμένες κρίσιμες επιλογές. Έτσι για παράδειγμα το καθεστώς διαθεσιμότητας των καθηγητών της τεχνικής εκπαίδευσης έληξε χωρίς απολύσεις και οι ειδικότητες τους επανήλθαν στα σχολεία. Όμως το συνολικό πλαίσιο της τεχνικής εκπαίδευσης δεν άλλαξε. Η κρίση της εκπαίδευσης συνεχίζεται, καθώς οι μνημονιακοί νόμοι για το σχολείο δεν καταργήθηκαν και είτε εφαρμόζονται είτε «πάγωσαν».

Η στάση αυτή δεν ήταν μια απρόβλεπτη εξέλιξη. Παρά τις συνεχείς προεκλογικές διακηρύξεις για άμεση κατάργηση όλων των νόμων αντιδραστικής αναδιάρθρωσης για την εκπαίδευση και αναίρεση όλων των καταστροφικών μέτρων, από τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων μέχρι τους μηδενικούς διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών, η βασική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ότι κάθε λύση εκτός ΕΕ είναι καταστροφική έθετε το πραγματικό όριο των δεσμεύσεων. Όσα υλοποίησαν και νομοθέτησαν οι κυβερνήσεις των δυο πρώτων μνημονίων δεν ήταν απλά επιλογές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού, αλλά ήταν επιπλέον ενταγμένες στη συνολική στρατηγική ΕΕ και ΟΟΣΑ.

Η υπογραφή του τρίτου μνημονίου, με τα προαπαιτούμενα και τα παραδοτέα για την εκπαίδευση, σηματοδότησε την ολοκληρωτική αποδοχή του μνημονιακού αντιδραστικού κεκτημένου, αλλά και την αποφασιστική διεύρυνσή του. Ειδικά στα πεδία που η παρέμβαση του μαζικού κινήματος οδήγησε σε πρώτη φάση σε «πάγωμα» εφαρμογής μέτρων, όπως η αξιολόγηση.

Σε αυτή την κατεύθυνση και μέσω του δήθεν «διαλόγου» του υπουργείου Παιδείας έγιναν διάφορες εξαγγελίες και προτάσεις με σκοπό να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι κάτι αλλάζει. Θα πρέπει καταρχήν να σταθεί κανείς κριτικά, γιατί από την εξαγγελία στην εφαρμογή η απόσταση είναι μεγάλη και συχνά περνάει από… «κόφτη», όπως συμβαίνει με τους τόσο αναγκαίους για το δημόσιο σχολείο διορισμούς εκπαιδευτικών. Σε δεύτερο επίπεδο οι εξαγγελίες, όπως αυτή για κατάργηση των παρελάσεων, χρησιμοποιούνται για τη διαμόρφωση κοινωνικών συμμαχιών, προς μια προοδευτική κατεύθυνση, αν εφαρμοστούν ή μια συντηρητική αντίστοιχα, αν μείνουν στα χαρτιά. Τρίτο λειτουργούν αποπροσανατολιστικά, όπως η συζήτηση για το χαρακτήρα διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών, όταν οι τρεις ώρες διδασκαλίας από το πρωτότυπο κρίθηκαν οπισθοδρομικό μέτρο, αλλά οι δύο συμβατές με μια προοδευτική προσέγγιση. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση «εξοικονόμησε» θέσεις εργασίας εκπαιδευτικών, αφήνοντας στην τύχη του το περιεχόμενο του μαθήματος. Και τέλος, κάθε αλλαγή σε επιμέρους σημεία που αφήνει στο απυρόβλητο το γενικό πλαίσιο, δε βάζει φραγμό στην πορεία προς μια εκπαίδευση φτηνή και υποβαθμισμένη, με δεξιότητες αντί γνώση, ελαστικά εργαζόμενους καθηγητές, πιεσμένους μαθητές χωρίς χαρά στο σχολείο και ελπίδα για το μέλλον.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αποδέχεται ως «φυσικό νόμο» τις πολιτικές που εκπορεύονται από τον ΟΟΣΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ομφάλιος λώρος που συνδέει την κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική με τη μήτρα που τη γεννά, δηλαδή τη στενή πρόσδεση της εκπαίδευσης με τις ανάγκες της αγοράς και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής όχι μόνο δεν αμφισβητείται, αλλά εμπεδώνεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.

Continue reading

Εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα για «ψωμί και τριαντάφυλλα»

 Του Γιάννη Λαθήρα*

Συνεχίζουμε όχι μόνο στους δρόμους του αγώνα που βαδίζαμε κάποτε μαζί, αλλά και με συνέδρια, παρεμβάσεις, ανακοινώσεις, προτάσεις, πλάι στην αέναη μάχη με το σκοτάδι στις ανήλιες αίθουσες των σχολείων για να φωτίσουν  χαμόγελα τα παιδιά της κρίσης.

Συνεχίζουμε όχι μόνο στους δρόμους του αγώνα που βαδίζαμε κάποτε μαζί, αλλά και με συνέδρια, παρεμβάσεις, ανακοινώσεις, προτάσεις, πλάι στην αέναη μάχη με το σκοτάδι στις ανήλιες αίθουσες των σχολείων για να φωτίσουν χαμόγελα τα παιδιά της κρίσης.

Σε ανακοίνωση του το ΔΣ της Γ ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης στις 7 Μάη 2016, παραμονή της ψήφισης στη Βουλή του ασφαλιστικού και φορολογικού τερατουργήματος επαναλάμβανε όπως κάθε φορά τα τελευταία χρόνια, όταν ψηφίζονταν στη βουλή παρόμοια αντιλαϊκά μέτρα: «Διακηρύσσουμε ότι όποιος βουλευτής ψήφισε αλλά και όποιος θα ψηφίσει  νόμους που υποθηκεύουν τις ζωές μας θα είναι ανεπιθύμητο πρόσωπο παντού και θα βρει απέναντί του το λαό».

Έκφραση πολλαπλώς διατυπωμένη τα τελευταία 6 χρόνια των διαρκών μνημονίων σε πλείστα κείμενα κομμάτων (και του ΣΥΡΙΖΑ), φορέων, πολιτών, συνδικάτων, άλλων ΕΛΜΕ, συλλογικοτήτων κ.λπ. Ύστατη, απελπισμένη κραυγή έκκλησης στους εκπροσώπους του λαού να μην ταχθούν με την ψήφο τους ενάντιά του! Αρκετές φορές η έκκληση αυτή  επηρέασε, μαζί βέβαια με άλλες παραμέτρους, την στάση ορισμένων βουλευτών που καταψήφισαν τα μνημόνια ή προδήλως αντεργατικά νομοσχέδια που προκάλεσαν αναταράξεις και ανακατατάξεις του πολιτικού σχηματισμού.

Στην ίδια ανακοίνωση για λόγους προφανούς διαφοροποίησης, σεβασμού, εκτίμησης και αφελούς όπως αποδείχτηκε ελπίδας γράφαμε:

«Ιδιαίτερα απευθυνόμαστε στον συνάδελφο πρόεδρο της Γ΄ ΕΛΜΕ επί σειρά ετών Τρ. Μηταφίδη νυν βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και τον καλούμε να καταψηφίσει το νομοσχέδιο που κατακρεουργεί τα ελάχιστα δικαιώματα  που έχουν απομείνει και τα οποία υπεράσπιζε στους κοινούς αγώνες του κλάδου».

Τον αποκαλούσαμε συνάδελφο, στιγματίζαμε μόνο το νομοσχέδιο και αναγνωρίζαμε το αγωνιστικό του παρελθόν και τη συνεισφορά του στους μεγάλους και κοινούς αγώνες του κλάδου. Τον καλούσαμε απλά να υπερασπίσει με την στάση του στη βουλή το κοινό κεκτημένο και τους κοινούς αγώνες, αφού άλλωστε αυτά ήταν από τους βασικούς παράγοντες που συνέβαλλαν στην ανάδειξή του στο βουλευτικό αξίωμα. Ήταν άλλωστε υποχρέωση μας ως συνδικάτο που θέλει να υπερασπισθεί με κάθε τρόπο τα δικαιώματα των μελών του.

Γνωρίζαμε βέβαια ότι ήδη ήταν ένας από τους 222 βουλευτές των κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ- ΠΟΤΑΜΙ που είχαν ψηφίσει στις 14 Αυγούστου 2016 το 3ο μνημόνιο. Ενέργεια που περιγελούσε το 62% του περήφανου ΟΧΙ του ελληνικού λαού πριν  μόλις ένα μήνα.

Εκεί ήδη έγιναν «κομμάτια και θρύψαλα» κατακτήσεις του κλάδου και η πλειοψηφία του καταδικάζονταν, όπως και εκατομμύρια εργαζόμενοι, σε πολυετή επιπλέον παραμονή στην υπηρεσία ως τα βαθιά γεράματα λόγω της αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης.

Continue reading

Η «Αριστερά» και το «Νέο Σχολείο» της Αγοράς: Συνεχίζοντας την Μνημονιακή πολιτική στην Εκπαίδευση

Το κίνημα που, εδώ και τριάντα χρόνια, μετασχημάτιζε το σχολείο προς μια πανομοιότυπη κατεύθυνση  τώρα μπορεί να γίνει κατανοητό στη θλιβερή ιστορική του αλήθεια. Κάτω από τη διπλή επίκληση «εκδημοκρατισμού της εκπαίδευσης» (πρόκειται για απόλυτο ψεύδος)  και την αναγκαία προσαρμογή στον σύγχρονο κόσμο (εδώ έχουμε μισή αλήθεια), αυτό που καθιερώνεται μέσα απ’ όλες αυτές τις εξίσου άθλιες μεταρρυθμίσεις είναι το σχολείο του Ολοληρωτικού Καπιταλισμού, δηλ. το σχολείο ως μία από τις αποφασιστικές λογισμικές βάσεις αφετηρία για τις πιο μεγάλες Πολυεθνικές Εταιρείες – από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε σε γενικές γραμμές η διαδικασία αναδιάρθρωσής τους -ώστε να διεξάγουν με όλη την επιθυμητή αποτελεσματικότητα τον παγόσμιο οικονομικό πόλεμο του 21ου αιώνα.

Ζαν Κλωντ Μισεά: Η Εκπαίδευση της Αμάθειας , εκδ. ΒΙΒΛΙΟΡΑΜΑ σελ. 34

Η επιλογή του Ο.Ο.Σ.Α ως σχεδιαστή εκπαιδευτικών αλλαγών στην ελληνική πραγματικότητα μαρτυρεί όχι μόνο την ιστορική αφασία και τον πολιτικό καιροσκοπισμό του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου αλλά κυρίως το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον διαβεί οριστικά τον Ρουβίκωνα και στα θέματα της εκπαίδευσης και αποτελεί εκφραστή, της αστικής – μνημονιακής πολιτικής . και σ’ αυτό το πεδίο.

Η επιλογή του Ο.Ο.Σ.Α ως σχεδιαστή εκπαιδευτικών αλλαγών στην ελληνική πραγματικότητα μαρτυρεί όχι μόνο την ιστορική αφασία και τον πολιτικό καιροσκοπισμό του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου αλλά κυρίως το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον διαβεί οριστικά τον Ρουβίκωνα και στα θέματα της εκπαίδευσης και αποτελεί εκφραστή, της αστικής – μνημονιακής πολιτικής . και σ’ αυτό το πεδίο.

Το κείμενο που παρουσιάζει η Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής για τα προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο και το ουσιαστικό να πει. Σε επιγραμματική διατύπωση, χωρίς καμιά ουσιαστική τεκμηρίωση και αναφορά σε επιστημονική βιβλιογραφία απλά επαναλαμβάνει τα ιδεολογήματα και τις κατευθύνσεις των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων και των υπερεθνικών μηχανισμών του κεφαλαίου (Ε.Ε, Ο.Ο.Σ.Α, Παγκόσμια Τράπεζα) για την άσκηση νεοφιλελεύθερης εκπαιδευτικής πολιτικής. Η πολιτική και ιδεολογική του σημασία είναι ότι υιοθετεί πλήρως τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα και τις αρχές του Ο.Ο.Σ.Α για την εκπαίδευση. Εξάλλου η πολιτική συνεργασία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –  ΑΝΕΛ με  τον συγκεκριμένο οργανισμό ξεκινά από την πρώτη περίοδο της εξουσίας της με τη συνάντηση Α.Τσίπρα – Α. Γκουρία και την ανοιχτή έκφραση θαυμασμού από πλευράς του σημερινού πρωθυπουργού για την εργαλειοθήκη του συγκεκριμένου οργανισμού.

Ο ρόλος του Ο.Ο.Σ.Α είναι γνωστός τις τελευταίες δεκαετίες για την προώθηση εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων με βασικό υπόβαθρο τον προσανατολισμό του σχολείου στις απαιτήσεις της καπιταλιστικής αγοράς και κερδοφορίας , την ιδιωτικοποίηση των λειτουργιών της εκπαίδευσης και την υπονόμευση των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών, των μορφωτικών δικαιωμάτων μαθητών και φοιτητών και τη νεοσυντηρητική κηδεμόνευση της μαθησιακής διαδικασίας με σκοπό την επιβολή συγκεκριμένων δεξιοτήτων και εργαλειακών γνώσεων, μέσω του προγράμματος PISA. Με μεθοδολογικό υπόβαθρο, σε σταθερή βάση, τη θεωρία του «ανθρώπινου κεφαλαίου» θεωρεί την εκπαίδευση ως θεμελιώδη μηχανισμό της οικονομικής (καπιταλιστικής) μεγέθυνσης και προτείνει τη διαμόρφωση εκπαιδευτικής διαδικασίας με βάση αυτόν τον προσανατολισμό. Έτσι η σχολική αλλά και ευρύτερα η συνολική εκπαίδευση έχει τα χαρακτηριστικά μιας επένδυσης και το οικονομικά παραγωγικό συστατικό της σχολικής παιδείας   σύμφωνα με τον θεμελιωτή της θεωρίας είναι η επένδυση  σε ειδικότητες και γνώσεις, οι οποίες παράγουν  τα μελλοντικά κέρδη και συνεπώς έχει τα χαρακτηριστικά μιας επένδυσης σε οποιαδήποτε άλλα παραγωγικά αγαθά[1].

Σ’ αυτό το ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο αρχών η »Αριστερά» του γ’ μνημονίου  βρήκε  τον σχεδιαστή και οργανωτή του πλαισίου της εκπαιδευτικής της μεταρρύθμισης. Αλλά και ούτε σ’ αυτό το σημείο πρωτοτυπεί. Η παρουσία του Ο.Ο.Σ.Α στην ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα βρίσκεται πίσω από κρίσιμες στιγμές επιβολής από την πλευρά των διαφόρων μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων νεοσυντηρητικών λογικών στο εκπαιδευτικό σύστημα, όπως ήταν η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1997 και η θεσμοθέτηση του μνημονιακού νόμου 3848/ 2010, επί Υπουργίας  Α. Διαμαντοπούλου. Ήδη από το 1996 ο Ο.Ο.Σ.Α θα θέσει στο στόχαστρο τη δημόσια χρηματοδότηση του  ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος στο  με το πρόσχημα της ανεπάρκειας των δημοσίων δαπανών: «Σε ό,τι αφορά την τριτοβάθμια εκπαίδευση κάποια συμμετοχή των γονέων στα δίδακτρα και τα άλλα έξοδα  – ανάλογα με το εισόδημά τους – δεν φαίνεται  αδιανόητη στους εξεταστές» [2], ενώ θα καταγγείλει «τη μηχανιστική κοινωνική ισότητα όσον αφορά τα δικαιώματα των μαθητών και των φοιτητών σε δωρεάν βιβλία και σίτιση …   και ως  εκ τούτου οι νέοι  εθίζονται πρώιμα στις προϋποθέσεις  ενός συστήματος επιχορηγήσεων που στέκεται εμπόδιο σε κάθε αποτελεσματική μορφή διδασκαλίας, εκμάθησης και αξιολόγησης, που δεν βοηθά στην ανάπτυξη πιο εκλεπτυσμένων μορφών ατομικής πρωτοβουλίας» [3].

Continue reading

Ο εθνικός διάλογος για την παιδεία, το νέο λύκειο και η κρυφή γοητεία της ιδιωτικής εκπαίδευσης

Του Γιώργου Καλημερίδη

Ο Διάλογος καταλήγει στη διαφήμιση συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων στο χώρο της εκπαίδευσης. Αυτή είναι η Αριστερά των Μνημονίων και δεν μπορούν να υπάρχουν πλέον αυταπάτες.

Ο Διάλογος καταλήγει στη διαφήμιση συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων στο χώρο της εκπαίδευσης. Αυτή είναι η Αριστερά των Μνημονίων και δεν μπορούν να υπάρχουν πλέον αυταπάτες.

Η εκπαιδευτική κοινότητα έχει πλέον στα χέρια της το τελικό πόρισμα της Επιτροπής του Εθνικού Διαλόγου. Ένα κείμενο 130 σελίδων που επιθυμεί να αποτελέσει τον οδικό δείκτη της μεταρρύθμισης του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Τα τελικά πορίσματα της Επιτροπής, σύμφωνα με τον πρόεδρό της,  είναι αποτέλεσμα πολλών συζητήσεων, συμμετοχής πάνω από 120 προσωπικοτήτων από όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, δημοσιεύσεων στην ηλεκτρονική σελίδα του διαλόγου και της μαζικής συμμετοχής της εκπαιδευτικής κοινότητας. Η έκθεση, συνεπώς, σύμφωνα με τους συντάκτες της,  είναι προϊόν συνολικής, συνθετικής προσπάθειας και διάλογου. Εμείς θα επικεντρωθούμε, όπως δηλώνει και ο τίτλος του άρθρου, σε μια μόνο διάσταση της έκθεσης, την πρότασή της για το νέο δίχρονο λύκειο και συνακόλουθα και τον νέο τρόπο εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. Σε μεγάλο βαθμό είναι και το κυρίαρχο στοιχείο της έκθεσης.

Η πρόταση της Επιτροπής Διαλόγου. Η πρόταση της Επιτροπής Διαλόγου είναι ένα νέο διετές και ισχυρό Λύκειο, με αξιόπιστο εθνικό απολυτήριο και σε αποσύνδεση από τις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο. Δεν τεκμηριώνεται βέβαια γιατί η αποσύνδεση του Λυκείου από τις εισαγωγικές εξετάσεις θα πρέπει να σημαίνει και συρρίκνωση του σε δύο χρόνια ή γιατί επιλέγεται μια εκπαιδευτική δομή που συνεχίζει να αναπαράγει το διαχωρισμό διαφορετικών εκπαιδευτικών βαθμίδων (δημοτικό-γυμνάσιο-λύκειο) και διακριτών εκπαιδευτικών δικτύων  (γενική-τεχνική εκπαίδευση). Δεν θα μείνουμε όμως εδώ. Αν καταλαβαίνουμε επίσης καλά,  στο τέλος της Δ γυμνασίου, στα 16 θα υπάρχει εξέταση, όπως συμβαίνει και στο αγγλικό εκπαιδευτικό σύστημα, διότι όπως τονίζεται “ θα είναι το σημείο, όπου θα οριστικοποιείται η απόφαση των μαθητών και των μαθητριών για τη συνέχεια της εκπαιδευτικής τους πορείας (σελ. 28)” . Στο νέο διετές Λύκειο κάθε μαθητής θα μπορεί να μελετάει 6 μαθήματα δύο υποχρεωτικά και τέσσερα μετά από προσωπική του επιλογή. Τα υποχρεωτικά μαθήματα είναι τα μαθήματα της νεοελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας και τα αγγλικά. Το πρόγραμμα θα συμπληρώνεται από την επιλογή που θα κάνει κάθε παιδί από 4 ομάδες : Μαθηματικά- Πληροφορική, Φυσικές Επιστήμες, Ανθρωπιστικές Επιστήμες και Πολιτισμός και Τέχνη. Το κάθε παιδί καταρτίζει ένα ατομικό επί της ουσίας πρόγραμμα, ενώ εισάγεται η καινοτομία ότι όλα τα μαθήματα θα προσφέρονται σε δύο επίπεδα : σε βασικό και σε υψηλό. Για να πάρει κάποιος εθνικό απολυτήριο και άρα να έχει πιθανότητες εισαγωγής στο πανεπιστήμιο θα πρέπει να έχει επιλέξει τρία μαθήματα υψηλού επιπέδου. Έχει τη δυνατότητα να πάρει και περισσότερα μαθήματα σε υψηλό επίπεδο, είτε λόγω ενδιαφέροντος είτε για να διευκολυνθεί στις σπουδές του. Η παρακολούθηση στα μαθήματα θα αντιστοιχηθεί με διεθνείς μονάδες, ώστε να διευκολύνεται η κυκλοφορία των μαθητών/μελλοντικών φοιτητών σε άλλα εκπαιδευτικά συστήματα στο εξωτερικό. Continue reading

Γιατί στοχοποιείται μία «φανέλα» του εκπαιδευτικού κινήματος στη Θεσσαλονίκη;

Ανοιχτό γράμμα

Του Θανάση Τσιριγώτη

Η ολομέτωπη επίθεση που διεξάγεται μέρες τώρα στο συνδικαλιστικό κίνημα της Θεσσαλονίκης με αναφορά τον εκπαιδευτικό και πρόεδρο της Ε΄ ΕΛΜΕ Χρήστο Ζαγανίδη, στέλεχος των αγωνιστικών Παρεμβάσεων – Συσπειρώσεων – Κινήσεων δεν είναι ιδιωτική υπόθεση ούτε προσωπικό ζήτημα.

 Η τρικέφαλη Λερναία Ύδρα (ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΑΜΕ), παρά το γεγονός ότι οι δύο πρώτοι αρνούνται – προς το παρόν – να προσυπογράψουν τις αθλιότητες του ΠΑΜΕ για οικονομικές ατασθαλίες του Χ.Ζ., επέλεξε λάθος χρόνο και τρόπο. Διαπράττει έτσι κάτι χειρότερο από έγκλημα. Διαπράττει πολιτικό σφάλμα. Την ώρα κατά την οποία το κυρίαρχο σύστημα σπάζει την «γραμμή μαζινό» και αμφισβητεί θρασύτατα τον εργατικό σύμπαντα κόσμο, η συνδικαλιστική τρόικα δείχνει τον … Ζαγανίδη!

Απίστευτα πράγματα. Είναι κατανοητές οι δεσμεύσεις και οι δουλείες καθώς και η μικροκομματική σκοπιμότητα, αλλά ιδιαίτερα σήμερα χρειαζόμαστε συσπείρωση του εκπαιδευτικού κόσμου, αποτύπωση του κύριου εχθρού και ταξική ψυχραιμία. Αλλιώτικα, ο κόσμος των σχολείων τραυματίζεται διπλά από την άρση της εμπιστοσύνης της ομάδας των τριών στον δημοφιλή και εκλεγμένο πρόεδρο της Ε΄ ΕΛΜΕ.

Continue reading

Φοβᾶμαι… Αφιερωμένο στο Χρήστο Ζαγανίδη

Των Μιχοπούλου Χαρούλας, Ασμή Λάζαρου, Κουτσούκου Μαρίας

Φοβᾶμαι…

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

Αυτό το ποίημα του Μ . Αναγνωστάκη μου ήρθε στο μυαλό να το αφιερώσω στο σύντροφο Χρήστο Ζαγανίδη που έσπευσαν κάποιοι να τον κατηγορήσουν γιατί ο στόχος τους δεν ήταν το δέντρο , δηλαδή ο ίδιος ο Χρήστος , αλλά οι καρποί του.

Όταν όλοι έχουν λουφάξει στα σπίτια τους περιμένοντας καρτερικά το επόμενο στραπάτσο, όταν όλοι οι “επαναστάτες” δικαιολογούν την ανυπαρξία τους,  τότε αυτός που υπηρετεί το κίνημα ακούραστα γίνεται ενοχλητικός έως και υπόδικος.

Όταν η δράση γίνεται αλληλεγγύη, όταν οι πρακτικές του προσωπικού  βολέματος  ακυρώνονται στην πράξη, τότε κάτι πρέπει να εφευρεθεί για να σε σταματήσουν.

Όταν οι περισσότεροι έχουν μάθει να δουλεύουν στο σκοτάδι του μικροκομματισμού , τότε  τους ενοχλεί το φως της ανιδιοτελούς δράσης.

Όταν δεν έχεις μάθει ποτέ να λες τα πράγματα με το όνομά τους, τότε κατασκευάζεις ,  δημιουργείς σενάρια φαντασίας προσπαθείς να γίνεις πειστικός , αδιαφορώντας για την αλήθεια και την καθαρότητα των πραγμάτων.

Αυτό επιβεβαιώνεται αν σκεφτεί κανείς  τη συγκυριακή συνεργασία ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ με  τη συμβολή του ΠΑΜΕ.

Continue reading

Γιατί καθυστερούν οι μεταθέσεις και οι υπηρεσιακές μεταβολές…

Του Γιώργου Δεμερδεσλή, ΠΕ03*

Οι υπηρεσιακές μεταβολές (μεταθέσεις, μετατάξεις, αποσπάσεις, διαθέσεις), μαζί με τις συνταξιοδοτήσεις και τις προσλήψεις μονίμων και αναπληρωτών, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος για την εύρυθμη λειτουργία των σχολείων.

Στα χρόνια των μνημονίων, πέρα από τις περικοπές και τη σκληρή λιτότητα που εξαθλίωσαν τα λαϊκά στρώματα και το σύνολο του ελληνικού λαού, η απαξίωση και υποβάθμιση της Δημόσιας Δωρεάν Εκπαίδευσης μεθοδεύτηκε με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Υποχρηματοδότηση, αξιολόγηση, καταργήσεις-συγχωνεύσεις σχολείων και τμημάτων, κατάργηση υποστηρικτικών δομών, αύξηση του αριθμού των μαθητών στα τμήματα, υποχρεωτικές μετακινήσεις, διαθεσιμότητες ήταν στο συνταγολόγιο όλων των κυβερνήσεων και εξυπηρέτησαν πολλαπλούς στόχους για να παραδοθεί η εκπαίδευση βορά στους νόμους της αγοράς.

Η καλλιέργεια κλίματος ανασφάλειας και τρομοκράτησης των εκπαιδευτικών, μεθοδεύτηκε έντεχνα και μέσω της σκόπιμης καθυστέρησης κάθε είδους υπηρεσιακής μεταβολής και εξέλιξης. Οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων πρέπει να νιώθουν έντονη ανασφάλεια ακόμη και για τα πλέον στοιχειώδη: σε ποιο σχολείο, με ποιο ωράριο και με ποιο αναλυτικό – ωρολόγιο πρόγραμμα θα δουλέψουν την επόμενη χρονιά, τι θα ισχύσει για τις αναθέσεις των μαθημάτων, έτσι ώστε εύκολα να αποδεχθούν και να μην αντιδράσουν σε όλα τα αντιεκπαιδευτικά μέτρα που με μνημονιακή συνέπεια θέσπισαν και θεσπίζουν κάθε χρόνο οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

 Για τη φετινή χρονιά παρ όλο που ο σημερινός υπουργός παιδείας δεσμεύτηκε (;) ότι οι υπηρεσιακές μεταβολές θα γίνουν έγκαιρα και προγραμματισμένα, παρατηρούμε να επαναλαμβάνονται τα ίδια σενάρια και αιφνιδιασμοί. Στο τέλος του διδακτικού έτους ανακοινώνονται αλλαγές σε Νηπιαγωγεία, Δημοτικά και ΕΠΑΛ και στα ωρολόγια προγράμματα που θα ισχύσουν από τον Σεπτέμβριο, ενώ αναμένουμε και παρόμοιες ανακοινώσεις-φετφάδες για τα Γυμνάσια και τα Λύκεια ΓΕ.Λ (προϊόντα υποτίθεται του προσχηματικού διαλόγου, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για υλοποίηση των μνημονιακών μέτρων της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ).

Είναι προφανής λοιπόν ο λόγος που καθυστερεί η εγκύκλιος για τον προσδιορισμό κενών και πλεονασμάτων, έτσι ώστε να ξεκινήσει η διαδικασία των μεταθέσεων και των υπόλοιπων υπηρεσιακών μεταβολών.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, συνεχίζει να καλλιεργεί το ίδιο κλίμα ανασφάλειας, συνεχίζει την απαξίωση της δημόσιας Εκπαίδευσης χτυπώντας  εργασιακά και μορφωτικά δικαιώματα εκπαιδευτικών-μαθητών, αλλά και προλειαίνει το έδαφος για την αποδοχή των μέτρων του νέου «αυτοματοποιημένου» μνημονίου που θα αφορά μειώσεις μισθών, συντάξεων και απολύσεις στο Δημόσιο.

Με δεδομένο τους μηδενικούς διορισμούς και τις απολύσεις χιλιάδων αναπληρωτών την επόμενη σχολική χρονιά, κανείς δεν πρέπει να είναι σίγουρος για την εργασιακή του θέση…

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΟΥΝ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ.

 

Ορεστιάδα 14/5/2016

* Ο Γ. Δεμερδεσλής είναι πρόεδρος της Β’ ΕΛΜΕ Έβρου

Καταργούν στην πράξη τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων της ΤΕΕ;

Της Γιώτας Ιωαννίδου, μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ με τις Παρεμβάσεις ΔΕ

Έτσι, ποιος είναι άραγε ο λόγος ένας νέος να συμμετέχει 3-5 χρόνια στην επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση για να αποκτήσει τις απαραίτητες γενικές γνώσεις και να γνωρίσει ολοκληρωμένα μια επαγγελματική ειδικότητα όταν μπορεί με ένα «ταχύρρυθμο» σεμινάριο, ίσως και χωρίς καν αυτό, να αποκτά, μέσω συνήθως σύντομων εξετάσεων σε θέματα θεωρίας, ένα επαγγελματικό πιστοποιητικό;

Το Υπουργείο Εργασίας, μέσω της εφαρμογής των νέων προγραμμάτων κατάρτισης και εγγυημένης απασχόλησης (voucher) του ΕΣΠΑ 2016 – 2020, ανοίγει το δρόμο της μαζικής επαγγελματικής πιστοποίησης από ιδιωτικούς φορείς, μέσω εξετάσεων και επί πληρωμή, ειδικοτήτων της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης για αποφοίτους Γυμνασίου αν όχι Δημοτικού, που κανονικά θα απαιτούσαν σπουδές χρόνων.

Συγκεκριμένο παράδειγμα: Η πρόσκληση (ΑΝΑΔ09) για «Κατάρτιση ανέργων 29 – 64 ετών σε κλάδους αιχμής με πιστοποίηση» στα πλαίσια του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση», στα πλαίσια του ΕΣΠΑ 2014 – 2020, είναι σαφής. Απευθύνεται και σε ανέργους «με χαμηλά τυπικά προσόντα που καλύπτουν έως την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης». Όπως μας πληροφορεί ο ΟΑΕΔ στην ιστοσελίδα του, πρόκειται για πρόγραμμα που απευθύνεται σε 26.000 ανέργους, «130 ωρών κατάρτισης και συμβουλευτικής καθοδήγησης», που θα οδηγεί σε υποχρεωτική πιστοποίηση και εγγυημένη απασχόληση έξι μηνών σε εταιρείες του ιδιωτικού τομέα. Το πρόγραμμα αφορά σε 8 κλάδους της ελληνικής οικονομίας και 43 ειδικότητες. Οι κλάδοι αυτοί, με ενδεικτικές ειδικότητες (όπως δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Έθνος, 23/01/2016 και αναρτήθηκαν σε ιστοσελίδες διαφόρων ΚΕΚ) θα είναι:

  1. Εμπόριο ( π.χ. στέλεχος χονδρικού εμπορίου).
  2. Logistics (π.χ. στέλεχος διαχείρισης εφοδιαστικής αλυσίδας)
  3. Τεχνικά επαγγέλματα (π.χ. τεχνίτης ηλεκτρολόγος, τεχνίτης ελασματουργός).
  4. Ενέργεια (π.χ. τεχνίτης φυσικού αερίου).
  5. Τουρισμός (π.χ. υπάλληλος υποδοχής ξενοδοχείου).
  6. Τεχνολογίες πληροφορικής επικοινωνιών (π.χ. τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών και δικτύων).
  7. Αγροδιατροφικός (π.χ. στέλεχος διαχείρισης και εμπορίας βιολογικών προϊόντων).
  8. Περιβάλλον Διαχείριση Στερεών και υγρών αποβλήτων (π.χ. τεχνικός λειτουργίας συστημάτων επεξεργασίας στερεών αποβλήτων ).

Όπως αναφέρεται και στο Ε.Π. «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση», ΕΣΠΑ 2014 – 2020, η διαφορά των νέων «στοχευμένων» προγραμμάτων κατάρτισης από τα προγράμματα του 2007 – 2013, είναι ότι θα οδηγούν σε πιστοποίηση, με βάση τα «διεθνή πρότυπα». Φυσικά τα λεγόμενα «διεθνή πρότυπα» δεν είναι τίποτα περισσότερο από διεθνείς ιδιωτικές εταιρείες που έχουν κατορθώσει να περιβληθούν ενός θεσμικού πλαισίου τύπου ISO (συστημάτων διασφάλισης διαδικασιών «ποιότητας») και να πραγματοποιούν εξετάσεις φυσικών προσώπων εμπορευόμενα πιστοποιητικά επαγγελματικών τίτλων. Continue reading

Για το «διάλογο» και την αλήθεια για τη ματαίωση του στη Θεσσαλονίκη

Του Θανάση Αγαπητού, Γ. Γραμματέα του Β΄ συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Θεσ/νίκης

ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΟΥΣ ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ

Τα εκπαιδευτικά σωματεία, σύλλογοι ΠΕ – ΕΛΜΕ και φοιτητές ακύρωσαν τη Δευτέρα 1/2/2016 την προγραμματισμένη (από την Επιτροπή Εθνικού Διαλόγου) συνάντηση που θα γινόταν στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης.

Εκπαιδευτικοί και φοιτητές, με κεντρικά συνθήματα : » Στο διάλογο τους καμιά συμμετοχή, όχι στη συναίνεση και στην υποταγή- Αυτή η πολιτική η αντιλαϊκή διάλογο δε θέλει αλλά ανατροπή- Μαζικοί διορισμοί εκπαιδευτικών, όχι στην παιδεία των περικοπών, επιφύλαξαν θερμή υποδοχή στα μέλη της επιτροπής, που δεν τόλμησαν να εμφανιστούν στην αίθουσα που καλούσαν τους/τις διευθυντές/τριες των σχολείων και τους δημάρχους της περιοχής.

Οι συγκεντρωμένοι κατήγγειλαν τα επικοινωνιακά κόλπα της εξουσίας που μήνες τώρα όχι μόνο αρνείται να λύσει τα καυτά προβλήματα της εκπαίδευσης και να ικανοποιήσει τα αιτήματα του εκπαιδευτικού κινήματος αλλά τα οξύνει ακόμα περισσότερο. Μιας εξουσίας που επιδιώκει να παραπλανήσει και να παραπληροφορήσει ονομάζοντας διάλογο τον κυβερνητικό μονόλογο και τις προειλημμένες αποφάσεις!

Οι εκπαιδευτικοί και φοιτητές κατήγγειλαν την κυβέρνηση που επιχειρεί να επιφέρει μια ιστορικών διαστάσεων αντιδραστική τομή σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου σχολείου και πανεπιστημίου και διαμέσου του υποτιθέμενου διαλόγου να νομιμοποιήσει αυτή την τομή στη συνείδηση του κόσμου.

Είναι θράσος να μιλούν για διάλογο για την παιδεία αυτοί που άφησαν τα σχολεία χωρίς εκπαιδευτικούς για μήνες ολόκληρους, αυτοί που τάζουν για μια ακόμη φορά διορισμούς και υπογράφουν την αναστολή των προσλήψεων, αυτοί που σε κάθε μας αίτημα μας απαντούν με τις μνημονιακές υποχρεώσεις και πολύ δε περισσότερο αυτοί που υπογράφουν να δουλεύουμε μέχρι τον τάφο και οι αναπληρωτές να μείνουν αιώνια άνεργοι.

Πρόκληση είναι φυσικά και τα ψέματα που είπαν οι διοργανωτές του ψευτοδιαλόγου «πως η συνάντηση έγινε». Πού έγινε; Με ποιους από αυτούς που είχαν προσκαλέσει εκπαιδευτικούς και δημάρχους συναντήθηκαν; Πόση ώρα κράτησε η προγραμματισμένη 4ωρη συνάντηση; Η αλήθεια είναι πως από την πίσω πόρτα, κρυφά και «έρποντας», σε ένα γραφείο του δημάρχου Θεσσαλονίκης για μισή ώρα βρέθηκαν για να δικαιολογήσουν και τα έξοδα και την αποστολή τους ο κ. Λιάκος ο κ. Παντής Γ.Γ του υπουργείου παιδείας, ο δήμαρχος κ. Μπουτάρης που τόσο φροντίζει τα σχολεία ώστε να έχουν που και που χαρτί υγείας, ελάχιστα μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού διοικητικά στελέχη της εκπαίδευσης και ένας κυβερνητικός βουλευτής, ντροπή για τον κλάδο των εκπαιδευτικών. Όλοι αυτοί ήπιαν έναν καφέ της παρηγοριάς και γρήγορα – γρήγορα και κρυφά, έφυγαν από την πίσω πόρτα.

Θράσος έχουν ο κ. Παντής, που δήλωσε στο κομματικό ραδιόφωνο «Κόκκινο», «εμείς θέλουμε να δημιουργήσουμε μια συνεργασία κι όσοι διαφωνούν με τη συζήτηση θέλουν να μείνει η καταστροφή» και ο κ. Λιάκος πως οι διαμαρτυρίες αποτελούν «χόκεϊ επί πάγου», ενώ τις αντιδράσεις τις χαρακτήρισε «επαναστατικές πιρουέτες». Continue reading

Ο εθνικός διάλογος για την παιδεία έχει ήδη ολοκληρωθεί

alys1του Γιώργου Καλημερίδη

 Με βάση και την εμπειρία των τελευταίων τριάντα χρόνων, ισχυρίζομαι εξαρχής ότι είναι αδύνατον να υπάρξει στην πραγματικότητα εθνικός διάλογος για την παιδεία και το εκπαιδευτικό σύστημα. Για δύο κύριους λόγους.

Πρώτον, η εκπαίδευση δεν είναι, παρά τις ποικίλες μυστικοποιήσεις, γύρω από το συγκεκριμένο θέμα, “εθνική υπόθεση”, αλλά αντίθετα συνιστά ένα πολιτικό διακύβευμα γύρω από το οποίο προωθούνται διαφορετικά ταξικά προσδιορισμένα, ασφαλώς, μορφωτικά προγράμματα. Δεν έχει υπάρξει επομένως ποτέ, ούτε πρόκειται να υπάρξει, ένα υπεραταξικό μοντέλο εκπαίδευσης που μπορεί να μας το αποκαλύψει κάποια υποτιθέμενα ανεξάρτητη και αντικειμενική παιδαγωγική επιστήμη . Η ιστορία του ελληνικού σχολείου, αλλά και κάθε εκπαιδευτικού συστήματος, είναι μια ιστορία πολύ σκληρών παιδαγωγικών, ιδεολογικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων μεταξύ διαφορετικών εκπαιδευτικών και πολιτικών ρευμάτων. Οι ιστορικοί που πρωταγωνιστούν και διευθύνουν, στις μέρες μας, το σημερινό εκπαιδευτικό διάλογο μπορούν πολύ εύκολα νομίζω να μας το επιβεβαιώσουν. Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στη σφαίρα της μεταφυσικής του θετικισμού -τεχνοκρατισμού.

Δεύτερον, σε οποιοδήποτε διάλογο, απαραίτητο στοιχείο είναι η απόλυτη ισοτιμία μεταξύ αυτών που συμμετέχουν στη διαδικασία του και ασφαλώς η ισοτιμία ισχύει και στην τελική σύνθεση των συμπερασμάτων και των απολήξεων του διαλόγου. Στα πλαίσια του αστικού κράτους και των άνισων σχέσεων εξουσίας μεταξύ των διαφορετικών εμπλεκόμενων φορέων δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να υπάρξει ισότητα σε όλες τις παραμέτρους. Τον τελικό λόγο τον έχει αυτός που κατέχει την εξουσία και σίγουρα αυτός δεν είναι ούτε το εκπαιδευτικό κίνημα, ούτε οι εργαζόμενοι ή η νεολαία. Πόσο μάλλον όταν η συζήτηση αναπτύσσεται πάνω στο έδαφος των προαπαιτούμενων του Μνημονίου 3 και σε μια συγκυρία επίθεσης του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας και στο κοινωνικό κράτος.

Οι εθνικοί διάλογοι στην εκπαίδευση, διαχρονικά, αποτέλεσαν πάντοτε έναν πολιτικό ελιγμό των εκάστοτε κυβερνήσεων, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη συναίνεση στην εκπαιδευτική πολιτική τους και να εντάξουν το εκπαιδευτικό κίνημα και κυρίως τις πιο ριζοσπαστικές του πτέρυγες μέσα στα όρια του “αστικά εφικτού”. Το γιατί αυτό συμβαίνει με τέτοια συχνότητα στην Ελλάδα και όχι για παράδειγμα στη Σουηδία ή την Αγγλία έχει να κάνει, όχι με τις αγκυλώσεις γενικά του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, όπως πιστεύει ο νεοφιλελεύθερος ευρωπαϊσμός, αλλά με την ιστορική ιδιαιτερότητα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και των αγώνων που έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό του γενικά, αλλά και ειδικά στο χώρο του σχολείου. Σχετίζεται ειδικότερα με τη σημασία του σχολείου ως μέσο κοινωνικής ανόδου των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων και το ρόλο του εκπαιδευτικού κινήματος στη συνολική ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων σε όλη την μεταπολεμική περίοδο (1). Ας μη ξεχνάμε άλλωστε ότι η ίδια η μεταπολίτευση γεννήθηκε από το κίνημα της νεολαίας και της παιδείας. Αυτή είναι μια ιστορική διάσταση που καλό είναι να την θυμούνται οι σημερινοί “αριστεροί” μεταρρυθμιστές.

Continue reading

Ούτε εθνικός ούτε διάλογος: φερετζές αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στην εκπαίδευση

Της Γιώτας Ιωαννίδου*

Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε η πρώτη κυβέρνηση που προκηρύσσει “εθνικό διάλογο” στην εκπαίδευση. Από αυτή τη σκοπιά δεν μας εκπλήσσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που και σε αυτό το θέμα ακολουθεί τα βήματα των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Συμφωνεί και υπογράφει τη βάρβαρη πολιτική κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ στην εκπαίδευση και μετά αναζητεί όχημα ώστε να εξασφαλίσει την κοινωνική ανοχή.

Η μεγάλη υπερπαραγωγή που στήνεται από την κυβέρνηση και διαφημίζεται από τα ΜΜΕ, δεν είναι ούτε «εθνικός», ούτε «διάλογος». Δεν συζητιούνται όλα και από όλους γενικά για να συναποφασίσουν. Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, έχουν συζητήσει με τις προηγούμενες και την τωρινή  κυβέρνηση, έχουν συμφωνήσει και έχουν χαράξει προτεραιότητες, κατευθύνσεις και πλαίσια.  Έχουν διατυπωμένες θέσεις που βρίσκονται σε πλήρη διάσταση με τα εκπαιδευτικά, κοινωνικά αιτήματα και ανάγκες. Η κυβέρνηση έχει αποδεχτεί ή/και ορίσει τα όρια, τις δεσμεύσεις και το χρονοδιάγραμμα ενεργειών και παραδοτέων στο 3ο μνημόνιο, που δεν μπαίνουν σε καμιά «συναπόφαση». Ο «διάλογος»  ξεκινάει από εκεί και πέρα: Πως το μαύρο θα παρουσιαστεί ως άσπρο; Πως θα γίνει αποδεκτή η αθλιότητα χωρίς αντιδράσεις; Πως τα θύματα να μάθουν να μιλούν με τη γλώσσα των θυτών; Το «έθνος» των αστών, εχόντων, του σφαγείου της ΕΕ και του ΟΟΣΑ καλεί σε συζήτηση το «έθνος» των κατά τη γνώμη τους  υποζυγίων, εκπαιδευτικών, μαθητών, εργαζόμενων, της  κοινωνικής πλειονότητας. Οι δεύτεροι οφείλουν να καταλάβουν, να πληρώσουν και να υπακούσουν. Καλούμαστε οι εκπαιδευτικοί και οι εργαζόμενοι, γονείς, κοινωνία να συμμετέχουμε στη συζήτηση πως θα υλοποιηθούν τα μέτρα και οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που κυβέρνηση, κεφάλαιο, ΕΕ, ΟΟΣΑ έχουν αποφασίσει.

Continue reading

Τεχνική-επαγγελματική εκπαίδευση: αναδιαρθρώσεις στη βάση των επιταγών της ΕΕ και των μνημονίων

Του Δημήτρη Καρυώτη*

Το 3ο Μνημόνιο που ψηφίστηκε τον Αύγουστο 2015 απ΄ την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τα κόμματα της αντιπολίτευσης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ καθορίζει και τις αναδιαρθρώσεις που πρέπει να υλοποιηθούν στην Επαγγελματική Εκπαίδευση έως το τέλος του 2015.

Συγκεκριμένα στη παράγραφο:

«4. Διαθρωτικές πολιτικές για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης

4.1 Αγορά εργασίας και ανθρώπινο κεφάλαιο»

Αναφέρει για την επαγγελματική κατάρτιση:

«Επαγγελματική κατάρτιση. Επιπλέον, σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2016 και προκειμένου να επιτύχει τον εκσυγχρονισμό και την επέκταση της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης (ΕΕΚ), και με βάση τη μεταρρύθμιση που εγκρίθηκε το 2013 (Νόμος 4186/2013), η κυβέρνηση, έως τον Δεκέμβριο του 2015 (βασικό παραδοτέο): i) θα θεσπίσει ένα σύγχρονο πλαίσιο ποιότητας για την ΕΕΚ/μαθητεία, ii) θα δημιουργήσει ένα σύστημα για τον προσδιορισμό των αναγκών σε επίπεδο δεξιοτήτων και μια διαδικασία αναβάθμισης των προγραμμάτων και της πιστοποίησης, iii) θα δρομολογήσει πιλοτικές συμπράξεις με περιφερειακές αρχές και εργοδότες το 2015-2016 και iv) θα χαράξει ολοκληρωμένο σχέδιο εφαρμογής του Υπουργείου Εργασίας, του Υπουργείου Παιδείας και του ΟΑΕΔ, με σκοπό την παροχή του απαιτούμενου αριθμού θέσεων μαθητείας για όλους τους σπουδαστές της επαγγελματικής εκπαίδευσης (ΕΠΑΣ και ΙΕΚ) έως το 2016 και για το 33% τουλάχιστον του συνόλου των σπουδαστών της τεχνικής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (ΕΠΑΛ) έως το 2016-2017 και v) θα διασφαλίσει μεγαλύτερη συμμετοχή των εργοδοτών και μεγαλύτερη χρήση της ιδιωτικής χρηματοδότησης. Το ακαδημαϊκό έτος 2015-2016 θα λειτουργήσουν περιφερειακές συμπράξεις δημοσίου-ιδιωτικού τομέα.»

Η καταγραφή αυτή των πολιτικών που αναγράφονται στο μνημόνιο και θα πρέπει να εξειδικευθούν απ’ την Ελληνική Κυβέρνηση, δεν είναι τίποτε άλλο από την υλοποίηση των στόχων των προτεραιοτήτων και των κατευθύνσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τα συστήματα Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης που πρέπει να ισχύσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μερικές παραπομπές απ’ το κείμενο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ξεδιαλύνουν το τοπίο.

Continue reading