Η επερχόμενη επικαιροποίηση της έκθεσης του ΟΟΣΑ ως εργαλείο προετοιμασίας νέων αντιεκπαιδευτικών μέτρων

Με πράξη που αναρτήθηκε στη Διαύγεια στις 25/11, ανατέθηκε στον ΟΟΣΑ η εκπόνηση νέας, επικαιροποιημένης με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, έκθεσης για την ελληνική εκπαίδευση, κάτι που προβλεπόταν άλλωστε στο τρίτο Μνημόνιο ως ενδιάμεσο στάδιο πριν την ευθυγράμμιση  της ελληνικής αναλογίας μαθητών ανά τάξη και εκπαιδευτικό με τις «βέλτιστες πρακτικές των χωρών του ΟΟΣΑ» έως τον Ιούνιο του 2018. Πρώτα «επικαιροποίηση», λοιπόν, για να δούμε πόσοι εκπαιδευτικοί και πόσα σχολεία περισσεύουν και στη συνέχεια αξιολόγηση για να δούμε «ποιος θα φαγωθεί» (και ας διαβεβαιώνει ο Κος Γαβρόγλου ότι δεν θα επιτρέψει αυτή να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα – άλλαι, ωστόσο, αι βουλαί των δανειστών). Πρόκειται στην ουσία για ένα πληρωμένο συμβόλαιο θανάτου της ελληνικής εκπαίδευσης έναντι του, διόλου ευκαταφρόνητου, ποσού των 90.000 ευρώ, το οποίο έχει σχεδιαστεί εδώ και καιρό αλλά φαίνεται σαν να περίμενε την υπουργοποίηση του, κατά τον πρόεδρο του ΕΣΥΠ Νίκο Θεοτοκά, εργολάβου των διαρροών προς τον ΟΟΣΑ για να τεθεί σε άμεση εφαρμογή.

Στο πρόσφατο εκπαιδευτικό συνέδριο είχαμε την  ευκαιρία να εξετάσουμε αναλυτικά πως ο ΟΟΣΑ παραποιεί συστηματικά τα νούμερα της ελληνικής εκπαίδευσης προκειμένου να εμφανιστεί ένας πλασματικός υπερπληθυσμός εκπαιδευτικών σε σχέση με τον αριθμό των μαθητών και να δικαιολογηθούν όλα εκείνα τα μέτρα διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης (σύνδεσμος για τη σχετική εισήγηση υπάρχει στο τέλος του άρθρου). Έτσι, στην τελευταία έκθεση του οργανισμού, που δημοσιεύτηκε στα μέσα του Σεπτέμβρη, εμφανίζονται να αντιστοιχούν μόλις 7,9 μαθητές σε κάθε καθηγητή Γυμνασίου, την ώρα που με τη χρήση πρόσφατων στοιχείων προερχόμενων από το myschool η συγκεκριμένη αναλογία εκτιμάται στο 11,1. Μία τέτοια διαφορά, της τάξης του 40%, δεν μπορεί παρά να αποτελεί προϊόν συνειδητής παραποίησης και όχι απλού λάθους. Και αν οι συντάκτες των εν λόγω εκθέσεων, οι οποίοι αποτελούν και τους διαμορφωτές εκπαιδευτικής πολιτικής, είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν σε τέτοιας έκτασης «μαγείρεμα» στοιχείων που είναι σχετικά εύκολα προσβάσιμα στον καθένα προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους διακηρυγμένους στόχους της μείωσης του αριθμού των εκπαιδευτικών και των σχολικών μονάδων, μπορεί ακόμη και ο πλέον καλοπροαίρετος υποστηρικτής  της «καλής αξιολόγησης» να αναρωτηθεί τι θα συμβεί στα, έτσι και αλλιώς σε μεγάλο βαθμό υποκειμενικά, αποτελέσματά της προκειμένου οι επερχόμενες σαρωτικές αλλαγές να ενδυθούν με το μανδύα της «αριστείας» και του «εξορθολογισμού».

Η ΟΛΜΕ θα πρέπει να ζητήσει άμεσα τη δημοσιοποίηση των στοιχείων που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη σύνταξη της τελευταίας έκθεσης του ΟΟΣΑ καθώς είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι το ίδιο αποτέλεσμα θα αναπαραχθεί και στην επικαιροποιημένη ελληνική έκθεση. Άλλωστε, ο μόλις ένας μήνας εντός του οποίου θα πρέπει να ολοκληρωθεί η μελέτη δεν αφήνει ούτως ή άλλως περιθώρια οποιασδήποτε σοβαρής επανεκτίμησης, ενώ και η έκθεση του 2011 αποτελούσε στο μεγαλύτερό της μέρος μία κωμικοτραγική αντιγραφή της «εκπαίδευσης με μία ματιά» του ίδιου έτους. Παράλληλα, θα πρέπει να διαδοθούν όσο το δυνατόν ευρύτερα οι εισηγήσεις που παρουσιάστηκαν στο πρόσφατο εκπαιδευτικό συνέδριο και τεκμηριώνουν τις θέσεις του κλάδου πάνω στα συγκεκριμένα ζητήματα. Πάνω απ’ όλα όμως θα πρέπει το εκπαιδευτικό κίνημα να προετοιμαστεί σε κάθε επίπεδο (πολιτικό, κινηματικό, επικοινωνιακό, κ.α.) για την αντιμετώπιση μίας πρωτοφανούς επίθεσης και προκειμένου να μη βρεθούμε ξανά την ύστατη στιγμή να αναζητούμε αν υπάρχουν οι «όροι και οι προϋποθέσεις» για να δώσουμε έναν αναγκαίο αγώνα υπεράσπισης της δημόσιας εκπαίδευσης.

Πηγή: alfavita.gr
Διαβάστε επίσης: Γ. Βαρδαλαχάκης, Η αναλογία μαθητών προς εκπαιδευτικούς στην Ελλάδα και διεθνώς . Εισήγηση που παρουσιάστηκε στα πλαίσια του 11ου Εκπαιδευτικού Συνεδρίου της ΟΛΜΕ,  Βραυρώνα Αττικής, 14-16.10.2016.

Ένα μικρό σημείωμα, μια απάντηση στον οχετό των απολογητών

Του Λευτέρη Παπαθανάση, μέλους του ΔΣ της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων

Εμείς, "που διδάσκουμε τα παιδιά", πρέπει να μάθουμε τα παιδιά ότι μπροστά στο δυνάστη πρέπει να σκύβουν το κεφάλι, να του λένε ότι έχει πάντα δίκιο: Αυτό είναι το μάθημα που θεωρεί σωστό ο εκπρόσωπος του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ.

Εμείς, «που διδάσκουμε τα παιδιά», πρέπει να μάθουμε τα παιδιά ότι μπροστά στο δυνάστη πρέπει να σκύβουν το κεφάλι, να του λένε ότι έχει πάντα δίκιο: Αυτό είναι το μάθημα που θεωρεί σωστό ο εκπρόσωπος του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτοί οι άνθρωποι διδάσκουν τα παιδιά μας». Αυτή τη σπόντα θεώρησε ότι έπρεπε να σερβίρει σαν φρέσκο γλυκάκι από τηλεόρασης στη συντηρητική κοινή γνώμη ο εκπρόσωπος του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ, αναφερόμενος σε όσους εκπαιδευτικούς αντιδράσαμε, φωνάζοντας συνθήματα, στην παρουσία των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στο μπλοκ του συλλόγου ΔΕΠ-ΠΙ κατά τη χθεσινή πορεία. Πρόκειται για την πιστή αναπαραγωγή του δημόσιου λόγου των εκπροσώπων των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων. Εμείς, «που διδάσκουμε τα παιδιά», πρέπει να μένουμε σιωπηλοί όταν οι εκτελεστές της κοινωνίας επιχειρούν να εξαπατήσουν για μια ακόμη φορά τα θύματα των πολιτικών τους, όταν επιχειρούν να πάρουν «αγωνιστικές» νομιμοποιήσεις κατεβαίνοντας στις πορείες της Μνήμης περιστοιχισμένοι από «στελέχη» και «μετακλητούς». Εμείς, «που διδάσκουμε τα παιδιά», πρέπει να δείχνουμε αστική ευγένεια απέναντι στα ειρωνικά γέλια των παρατρεχάμενων, απέναντι στις δηλώσεις «ναι, ψηφίζουμε μνημόνια και μαγκιά μας». Εμείς, «που διδάσκουμε τα παιδιά», πρέπει να μάθουμε τα παιδιά ότι μπροστά στο δυνάστη πρέπει να σκύβουν το κεφάλι, να του λένε ότι έχει πάντα δίκιο. Αυτό είναι το μάθημα που θεωρεί σωστό ο εκπρόσωπος του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ.

Εύγε! Καταφέρατε να βυθιστείτε τόσο βαθιά στο βάλτο της πολιτικής εξαθλίωσης που ανασύρατε το βρωμερό νήμα που σας συνδέει με τις διώξεις του μετεμφυλιακού κράτους ενάντια στους αριστερούς δασκάλους, με την «αποστολή του εκπαιδευτικού» της 7ετίας, με τον επιθεωρητισμό και τον έλεγχο της δημόσιας και πολιτικής ζωής των εκπαιδευτικών, που οι μαζικοί αγώνες έστειλαν στον αγύριστο. Μπορείτε κι ακόμη χαμηλότερα, είμαστε βέβαιοι.

Εμείς λοιπόν, «που διδάσκουμε τα παιδιά», θα συνεχίσουμε να το κάνουμε με αξιοπρέπεια, με καθημερινό αγώνα μέσα κι έξω από την αίθουσα, ξέροντας πως αν τα σχολεία λειτουργούν ακόμη, αυτό οφείλεται στο φιλότιμο του κόσμου της Εκπαίδευσης. Εμείς, «που διδάσκουμε τα παιδιά», θα συνεχίσουμε να τους μιλάμε για την Ιστορία, τις μεγάλες στιγμές της ανθρωπότητας, τα τιτάνια έργα των ανθρώπων που πάντα την Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια υμνούσαν και ποτέ το γλύφτη και το ρουφιάνο, για τους νόμους κίνησης της φύσης και των κοινωνιών που μας διδάσκουν ότι όλα αλλάζουν και τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Τίποτα. Πόσο μάλλον μια θλιβερή κυβέρνηση και ένας γελοίος κύκλος απολογητών…

Λευτέρης, 17-11-2016, 21:30

Η αναλογία μαθητών προς εκπαιδευτικούς στην Ελλάδα και διεθνώς

Εισήγηση που παρουσιάστηκε στα πλαίσια του 11ου Εκπαιδευτικού Συνεδρίου της ΟΛΜΕ,  Βραυρώνα Αττικής, 14-16.10.2016.

Γ. Βαρδαλαχάκης, Η αναλογία μαθητών προς εκπαιδευτικούς στην Ελλάδα και διεθνώς by paremvaseisde on Scribd

Μια οφειλόμενη απάντηση στον κ. Κοτσιφάκη και στους κάθε λογής Κοτσιφάκηδες

kotsifakisΤης Άννα Μπαχτή*

Με άρθρο του ο κ. Κοτσιφάκης, πρώην πρόεδρος της ΟΛΜΕ, στην Εφημερίδα των Συντακτών, κατακεραυνώνει τον κ. Λιάκο για το υπόμνημά του, που αφορά την αναδιάρθρωση της Μέσης εκπαίδευσης,  κατηγορώντας τον πως εκφράζει τις προσωπικές του απόψεις. Θυμίζουμε ότι ο πρώην πρόεδρος της ΟΛΜΕ είναι τώρα σύμβουλος του Υπουργού Παιδείας κ. Φίλη, μέλος της 12μελούς επιτελικής ομάδας εμπειρογνωμόνων  για την υλοποίηση του ΕΣΠΑ καθώς και διορισμένο μέλος από τον Υπουργό στην 36μελή επιτροπή διαλόγου του κ. Λιάκου.

Καταγγέλλει ότι οι απόψεις Λιάκου, “κινούνται στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης ατζέντας” και ότι, «αν εφαρμόζονταν, θα οδηγούσαν στο ξεθεμελίωμα όσων θετικών αλλαγών έγιναν τα τελευταία δύο χρόνια και στην επαναφορά των ταξικών φίλτρων στην εκπαίδευση». Επίσης, πληροφορεί τους αναγνώστες ότι η “επιτροπή του Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου, παρέδωσε στο ΥΠΠΕΘ το Μάιο του 2016 τις προτάσεις, που διαμορφώθηκαν από τις υποομάδες ή κατατέθηκαν στην διάρκεια του διαλόγου, χωρίς βεβαίως στο σύνολό τους  να δεσμεύουν όλα τα μέλη της επιτροπής’.

Ποιον κοροϊδεύει;

Ο κ. Κοτσιφάκης ως στέλεχος πλέον του Υπ. Παιδείας, αφού πολύ γρήγορα μεταπήδησε στο κυβερνητικό επιτελείο διορίστηκε από τον Υπ. Παιδείας μέλος της επιτροπής για τον προσχηματικό διάλογο για την Παιδεία, με επικεφαλής τον κ. Λιάκο. Συγχρωτιζόταν με όλους τους παρατρεχάμενους, που συνωστίζονται στα τραπέζια των εθνικών διαλόγων και κατήγγειλαν τις “ισχνές μειοψηφίες – συντεχνίες” που εμποδίζουν το θεάρεστο έργο της μεταρρύθμισης της Παιδείας, όταν τα εκπαιδευτικά σωματεία, οι αδιόριστοι και οι φοιτητικοί σύλλογοι κινητοποιούνταν για να εμποδίσουν τις διαδικασίες του εθνικού διαλόγου, που οδηγούν στην υποταγή του δημόσιου σχολείου και των εκπαιδευτικών στις επιταγές των μνημονίων του ΟΟΣΑ, της ΕΕ και του κεφαλαίου.

Με πολλά χρόνια υπηρεσίας στη Δημόσια Εκπαίδευση και στο συνδικαλισμό γνωρίζει πάρα πολύ καλά το βιογραφικό του κ. Λιάκου, ως ανθρώπου του Σημίτη, υποστηρικτή της μεταρρύθμισης Γιαννάκου, όταν το φοιτητικό κίνημα χτυπιόταν ανελέητα στους δρόμους για την υπεράσπιση του δημόσιου Πανεπιστήμιου και του άρθρου 16. Οι απόψεις του ήταν γνωστές και παρόλα αυτά αποδέχθηκε να γίνει μέλος της επιτροπής αυτής.

Continue reading

Ελεύθερη πρόσβαση στην Παιδεία για όλα τα παιδιά!

Ελεύθερη πρόσβαση στην Παιδεία για όλα τα παιδιά!της Ντίνας Ρέππα*

Οι ενέργειες της κυβέρνησης δικαιώνουν τον Σύλλογο Γονέων στο Ωραιόκαστρο, παρότι τον μέμφεται επικοινωνιακά

Σάλος δημιουργήθηκε με την απόφαση του Συλλόγου Γονέων του 5ου Δημοτικού Σχολείου Ωραιοκάστρου. Η κυβέρνηση μάλιστα, προχώρησε σε καταδίκη των ρατσιστικών και ξενοφοβικών αντιδράσεων. Στην πραγματικότητα ο κυβερνητικός σχεδιασμός διευκολύνεται εξαιρετικά από αυτές! Είναι το άλλοθί του! Οι νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης σχετικά με την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων δεν διαφέρουν στην ουσία τους από τις αντιδράσεις αυτές, με τη διαφορά ότι οι δικές της είναι επικοινωνιακά συγκεκαλυμμένες και αδρά χρηματοδοτούμενες από ΕΣΠΑ. Τα περισσότερα προσφυγόπουλα μένουν στα στρατόπεδα, αυτά που η κυβέρνηση παραπλανητικά ονομάζει «κέντρα φιλοξενίας»! Με απόφαση της στις 29/8, αποφάσισε ότι τα παιδιά αυτά δεν θα ενταχθούν στο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης που γνωρίζουμε, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά, αλλά σε ένα παραπρόγραμμα που προσχηματικά εντάσσεται διοικητικά στις σχολικές μονάδες. Έτσι, ιδρύονται για χιλιάδες προσφυγόπουλα νηπιακής ηλικίας (4-6 ετών) τμήματα νηπιαγωγείου που θα λειτουργούν μόνο μέσα στα στρατόπεδα, ενώ για τα υπόλοιπα παιδιά (6-18 ετών) δημιουργούνται τμήματα αποτελούμενα μόνο από προσφυγόπουλα των στρατοπέδων που θα λειτουργούν μετά και έξω από τις ώρες λειτουργίας του σχολείου (2-6 μ.μ.), σε αίθουσες σχολείων που βρίσκονται κοντά στα στρατόπεδα και όπου αυτό δεν είναι δυνατόν, τότε μέσα στα στρατόπεδα.

Η βασική υπογράμμιση αυτού του νομοθετήματος, παρ’ όλες τις επικοινωνιακές του φιοριτούρες, είναι η γκετοποίηση! Γιατί γκετοποίηση είναι η δημιουργία τμημάτων αμειγώς με προσφυγόπουλα, τις ώρες που δεν λειτουργούν τα σχολεία, «εκτός υφιστάμενου ωρολογίου προγράμματος», όπως ξεκαθαρίζει η απόφαση! Μάλιστα, το ζήτημα παίρνει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις γιατί τα περισσότερα στρατόπεδα είναι στη μέση του πουθενά και άρα, με βάση τη νομοθεσία, τα τμήματα αυτά θα ιδρυθούν μέσα στα στρατόπεδα, λόγω «ανυπέρβλητων δυσκολιών». Ήδη στο Σχιστό τα τμήματα θα δημιουργηθούν μέσα σε αυτό, μιας και όπως ανακοινώνουν οι αρμόδιοι, δεν υπάρχουν τα απαιτούμενα κονδύλια για τη μεταφορά των μαθητών!

Continue reading

10 οδηγίες προς εκείνους που τολμούν να διδάσκουν!

Η «απομαγνητοφώνηση» των μαθητικών συνομιλιών θα έφερνε στο προσκήνιο τη «γραμματική και το συντακτικό» ενός αισθήματος δυσαρέσκειας και έλλειψης ικανοποίησης από τη συμμετοχή τους στη σχολική ζωή και τη μαθησιακή διαδικασία, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα -κέντρο πιέσεων και αρένα ανελέητου ανταγωνισμού, στο οποίο τα περιθώρια για αυθορμητισμό, ανάληψη πρωτοβουλιών, άσκηση κριτικής, προώθηση διαλόγου -λειτουργίες που «δένονται» με ένα νήμα με τις ανάγκες και τις προδιαθέσεις της νέας γενιάς- «αραχνιάζουν» στα «πρακτικά» των διακηρύξεων της επίσημης εκπαιδευτικής πολιτικής.   Μέσα στο κύμα των μαθητικών επικρίσεων και της αμφισβήτησης της λογικής του υπαρκτού σχολείου ξεχωρίζει ένα πρόσωπο, ο εκπαιδευτικός. Είναι ο «σημαντικός άλλος», η μόνη εμφανής φιγούρα της «ανώνυμης» σχολικής μηχανής, που στα «επεισόδια» των μαθητικών συζητήσεων παρουσιάζεται, υπαινικτικά, με μια θαυματουργική δύναμη, άλλοτε θεία και άλλοτε διαβολική, άλλοτε σα φορέας σωτηρίας και άλλοτε σα φορέας απώλειας. Ο δάσκαλος που αγαπήθηκε και ο δάσκαλος που μισήθηκε, είναι προφανώς δύο διαφορετικά πρόσωπα, χαραγμένα βαθιά, στις εμπειρίες και στις αναπαραστάσεις όλων, μαθητών και αποφοίτων, μικρών και μεγάλων, γεγονός που υποδηλώνει τον κεντρικό ρόλο που πιστεύεται ότι διαδραματίζει ο εκπαιδευτικός στη σχολική «σταδιοδρομία» του μαθητή. Βέβαια, η σχέση εκπαιδευτικού – μαθητή είναι, στα βασικά και αποφασιστικά της σημεία, μια σχέση θεσμική, όσο κι αν πολλές φορές στα μάτια των μαθητών φαντάζει ως προσωπική. Αυτό σημαίνει ότι σε γενικές γραμμές προσδιορίζεται με νόμους και διατάξεις, ανεξάρτητα από τις προσωπικές διαθέσεις καθώς κάθε εκπαιδευτικός είναι «θεσμικά» υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσει προς τους μαθητές του ένα minimum από την εξουσία που του παρέχει η θέση του στο σχολείο (διδασκαλία ορισμένης ύλης, εξέταση, βαθμολογία, απουσίες, ποινές, κ.λπ) πρακτική που δημιουργεί «αυτεπαγγέλτως» αντιθέσεις, σε κάποιες περιπτώσεις εκρηκτικές. Όμως, αν είναι δύσκολη με τη συγκεκριμένη δομή και λειτουργία του υπαρκτού εκπαιδευτικού συστήματος, η λύση βασικών αντιθέσεων μεταξύ εκπαιδευτικών και εκπαιδευομένων σε διαπροσωπική βάση, είναι σίγουρο ότι η ανίχνευση του «μαύρου κουτιού» της αίθουσας διδασκαλίας και των μαθητικών βιωμάτων, οριοθετούν τα χαρακτηριστικά του «δασκάλου που αγαπήσαμε».

  1. Η ΤΑΞΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΙΑΙΑ!

«Δεν χρειάζεται να σαι μάντης για να καταλάβεις. Αρκεί να κοιτάξεις του γονείς συγκεντρωμένους κάθε μέρα στην είσοδο του σχολείου, τους χοντρούς και τους λεπτούς, τους καλοντυμένους και τους φτωχοντυμένους, τους εξαντλημένους και τους ακμαίους» (Dupasc) Continue reading

Για τη νέα συκοφαντική επίθεση εναντίον του προέδρου της Ε΄ ΕΛΜΕ από τους εκπροσώπους του ΠΑΜΕ, της ΔΑΚΕ και του ΠΕΚ (πρώην ΠΑΣΚ) της Α΄ ΕΛΜΕ

Του Χρήστου Ζαγανίδη, προέδρου της Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

Όλα τα παραστατικά είναι ακριβώς τα ίδια με τα παραστατικά που έχουν προσκομίσει όλοι οι προηγούμενοι πρόεδροι - ταμίες που είχαν την ευθύνη του διελμικού ταμείου και ακριβώς με παρόμοιες αποφάσεις που δεν είχαν όλες την έγκριση όλων των ΕΛΜΕ.

Όλα τα παραστατικά είναι ακριβώς τα ίδια με τα παραστατικά που έχουν προσκομίσει όλοι οι προηγούμενοι πρόεδροι – ταμίες που είχαν την ευθύνη του διελμικού ταμείου και ακριβώς με παρόμοιες αποφάσεις που δεν είχαν όλες την έγκριση όλων των ΕΛΜΕ.

Tο Δ.Σ. της Α΄ ΕΛΜΕ με ψήφους των παρατάξεων ΠΑΜΕ, ΔΑΚΕ και ΠΕΚ (πρώην ΠΑΣΚ) των παρατάξεων ΠΑΜΕ, ΔΑΚΕ και ΠΕΚ (πρώην ΠΑΣΚ) καταγράφουν σε σημείωμα τους πολιτικές εκτιμήσεις και εκτιμήσεις που αφορούν τους οικονομικούς απολογισμούς για τη διαχείριση του διελμικού ταμείο για όλη την περίοδο που διατέλεσα ταμίας του

Με τις γενικότερες εκτιμήσεις τους επιδιώκουν να δώσουν συνέχεια στις γνωστές συκοφαντικές επινοήσεις των εκπροσώπων του  ΠΑΜΕ που βιώσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα ενάντια στις Αγωνιστικές  Παρεμβάσεις και τους εκπροσώπους τους, σε εμένα προσωπικά, κατά άλλων αριστερών σχημάτων, κατά της πρωτοβουλίας των πρωτοβάθμιων σωματείων, όπου σταθερά συμμετείχαν η Γ΄, η Δ΄ και η Ε΄ ΕΛΜΕ και ενάντια στους αγώνες του κλάδου και των καθηγητών της διαθεσιμότητας, καθώς και ενάντια στην προώθηση του πανεκπαιδευτικού συντονισμού των φορέων της εκπαίδευσης. Στόχος τους η ακύρωση κάθε δυνατότητας συντονισμού των ΕΛΜΕ, από όπου το ΠΑΜΕ και η Α΄ ΕΛΜΕ απουσιάζουν μόνιμα και σταθερά από κάθε συνάντηση συντονισμού και από το σύνολο σχεδόν των κινητοποιήσεων για τις διεκδικήσεις των εκπαιδευτικών ζητημάτων. Γι’ αυτό και αμφισβητεί με ανύπαρκτα στοιχεία κάθε δράση των ΕΛΜΕ που βασίζονταν στις αποφάσεις του κλάδου και των συνδικαλιστικών του οργάνων. Οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ για να καλύψουν την παταγώδη αποτυχία τους να δώσουν υπόσταση στις κατηγορίες τους που από κοινού εκτοξεύσανε στην Ε΄ ΕΛΜΕ με τα ΣΥΝΕΚ και την ΔΑΚΕ ώστε να πετύχουν την καθαίρεση του πρόεδρου της ΕΛΜΕ, επανέρχονται δια μέσου της Α΄ ΕΛΜΕ και συνεχίζουν την ίδια βρώμικη προσπάθεια σπίλωσης. Σε μια κρίσιμη περίοδο για τη δράση του συνδικαλιστικού κινήματος και την ίδια την ύπαρξη των σωματείων με τη γενικευμένη επίθεση που έχουν εξαπολύσει κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ για την κατάργηση συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, η Α΄ ΕΛΜΕ και το ΠΑΜΕ με τη στάση τους αυτή λειτουργούν σε βάρος των ίδιων των σωματείων και του συνδικαλιστικού κινήματος.

Οι δυνάμεις των ΔΑΚΕ και ΠΕΚ συμπλέουν με το ΠΑΜΕ στο νέο γύρο συκοφαντιών εναντίον μου για να δικαιολογήσουν τις κατηγορίες για οικονομικές εκκρεμότητες και ατασθαλίες που διατύπωσαν σε προηγούμενες ανακοινώσεις της Α΄ ΕΛΜΕ εναντίον μου και τις οποίες δεν μπόρεσαν ποτέ να στοιχειοθετήσουν, αλλά και για ξεχωριστούς λόγους που ισχύουν για την κάθε μία. Το ΠΑΜΕ παρέχει συνδικαλιστική κάλυψη στις δυνάμεις του ΠΕΚ και τους εκπροσώπους του για να μην αποκαλυφτεί ή και για «να πέσουν στα μαλακά» οι καταγγελίες μετά από αποκαλύψεις που έτσι και αλλιώς θα υπάρξουν και αφορούν τη λεηλασία κυριολεκτικά που έκαναν οι εκπρόσωποι των ΠΕΚ στην τράπεζα αίματος των ΕΛΜΕ (η Α΄ ΕΛΜΕ αποφεύγει να πάρει θέση). Οι εκπρόσωποι των ΠΕΚ παραχώρησαν τη διαχείρισή της τράπεζας αίματος που ανήκε στις ΕΛΜΕ  Θεσσαλονίκης σε σύλλογο αιμοδοτών που συγκρότησαν οι ίδιοι και ανέλαβαν την εκπροσώπηση του οι ίδιοι και χωρίς να έχουν την έγκριση από καμία ΕΛΜΕ!  Το ΠΑΜΕ και η πρόεδρος της Α΄ ΕΛΜΕ παρέχουν συνδικαλιστική κάλυψη στις δυνάμεις της ΔΑΚΕ και τους εκπροσώπους της ως αντάλλαγμα γιατί αποκρύπτουν τελείως τις ευθύνες τις ΔΑΚΕ  της Β΄ ΕΛΜΕ, η οποία αρνείται  να πληρώσει τα χρήματα που αναλογούν στην ΕΛΜΕ τους και είναι οφειλές προς την καθαρίστρια των γραφείων των ΕΛΜΕ! Για αυτό άλλωστε στο σημείωμα της Α΄ ΕΛΜΕ αποφεύγουν τελείως οποιαδήποτε αναφορά στις τεράστιες ευθύνες της Β΄ ΕΛΜΕ η οποία, ακόμη και σήμερα, και παρά τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει, συνεχίζει να έχει χρέος 300 ευρώ προς το ταμείο των ΕΛΜΕ. Το χρέος αυτό των 900 ευρώ απασχόλησε τις ΕΛΜΕ σε δύο διελμικές συνεδριάσεις (14/3/2014, 10/3/2015), όλοι οι πρόεδροι και τα μέλη των Δ.Σ. ζητήσαμε να ρυθμιστεί και για το οποίο χρέος δηλώθηκε από την πρόεδρο της Α΄ ΕΛΜΕ ότι αρνείται να παραλάβει το ταμείο. Continue reading

Στο κενό η σκευωρία σε βάρος του Χρήστου Ζαγανίδη

Της Πόπης Σαραϊδάρη*

Εκατοντάδες συνάδελφοι, ιδιαίτερα της Ε΄ ΕΛΜΕ, εκφράσανε με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή τους στον πρόεδρο της Ε΄ ΕΛΜΕ Χρήστο Ζαγανίδη απέναντι στην αήθη και συκοφαντική επίθεση που δέχθηκε από τον Μάιο και μετά και υπερασπιστήκανε το σωματείο μας, την Ε΄ ΕΛΜΕ, για να συνεχίσει την αγωνιστική της πορεία.

Στο κενό η σκευωρία σε βάρος του Χρήστου Ζαγανίδη

Στο κενό η σκευωρία σε βάρος του Χρήστου Ζαγανίδη

Η κανιβαλική προσωπική επίθεση που ενορχήστρωσαν οι εκπρόσωποι του κυβερνητικού-κομματικού συνδικαλισμού δεν πέρασε και παρέμεινε σχέδιο επί χάρτου. Η στόχευση ήταν σαφής: η αγωνιστική δράση της Ε΄ ΕΛΜΕ που έχει τη σφραγίδα των Παρεμβάσεων και του Χ. Ζαγανίδη βρέθηκε στο στόχαστρο των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει και των αντιεκπαιδευτικών μέτρων που έχουν εξαπολυθεί και των μνημονιακών ρυθμίσεων που προχωράνε. Φοβούνται τους εργαζόμενους και το μαχόμενο συνδικαλισμό, ενώ γνωρίζουν ότι δεν έχουν αξιοπιστία μετά τη μετάλλαξή τους σε φερέφωνα της μνημονιακής πολιτικής. Η ΔΑΚΕ του παλιού κυβερνητικού συνδικαλισμού θέλει τα σωματεία αδρανή, χώρο παραγοντισμού και διαχείρισης μιας μίζερης πραγματικότητας που η κυρίαρχή πολιτική επιβάλλει. Το ΠΑΜΕ, που δε βλέπει πέρα από την κομματική συσπείρωση και τη διαμαρτυρία χωρίς αύριο, γιατί πάντα θεωρεί ότι «δεν υπάρχουν οι όροι», προχώρησε σε αυτή την ανέντιμη συναλλαγή γιατί σαν αντίπαλο έχει μόνο τις Παρεμβάσεις και την αγωνιστική τους πρόταση.

Με τη μαζική στήριξη των συναδέλφων η ενορχηστρωμένη προσπάθεια καρατόμησης και σπίλωσης του προέδρου της Ε΄ ΕΛΜΕ έπεσε στο κενό. Χρησιμοποίησαν τα πάντα για να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους: τους παραταξιακούς συσχετισμούς στο Δ.Σ., τη μη τήρηση του καταστατικού του σωματείου και των αποφάσεων των Γ.Σ., συνοπτικές διαδικασίες «κεκλεισμένων των θυρών» μακριά από τους συναδέλφους, αλλά απέτυχαν. Οι δυνάμεις του παλιού και του νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού σταμάτησαν να εμφανίζονται στις συνεδριάσεις του Δ.Σ. τον τελευταίο μήνα, άλλοτε από κοινού και άλλοτε ξεχωριστά, γιατί δεν τόλμησαν να ολοκληρώσουν τα σχέδια τους, ενώ το ΠΑΜΕ, όχι μόνο δεν ήρθε στις συνεδριάσεις του Δ.Σ., αλλά ο εκπρόσωπός τους στο Δ.Σ. δεν κατέθεσε ούτε την προσωπική του καταγγελία, όπως όφειλε για όλα τα αναληθή που σκαρφίστηκαν κατά του προέδρου της ΕΛΜΕ και κατά του σωματείου!

Η ψήφιση στην τελευταία ΓΣ της ΕΛΜΕ αποφάσεων που θεωρούν ότι ούτε αντικαταστατικές ενέργειες έγιναν από τον πρόεδρο, όπως κατήγγειλαν οι παρατάξεις των ΣΥΝΕΚ και της ΔΑΚΕ, ούτε οικονομικές ατασθαλίες υπήρξαν από τον πρόεδρο και πολύ περισσότερο απώλειες χρημάτων από την ΕΛΜΕ, όπως κατήγγειλε το ΠΑΜΕ, καθώς και οι εκατοντάδες υπογραφές στήριξης του προέδρου από τους συναδέλφους, αποτελούν την ουσιαστική και την ηθική δικαίωση του Χρήστου Ζαγανίδη.

Τη συνέχιση της αγωνιστικής πορείας της ΕΛΜΕ σηματοδοτούν και οι αποφάσεις που πάρθηκαν για την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων μονίμων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών, η στήριξη του 19ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, πρωτοβουλία με σημασία μπροστά στην καμπή του προσφυγικού και η συνέχιση της αλληλεγγύης στους πρόσφυγές και μετανάστες, όπως και το προηγούμενο διάστημα.

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις θα συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στα αντιεκπαιδευτικά μέτρα της κυβέρνησης για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου και του εκπαιδευτικού, ενάντια σε σχέδια και προσπάθειες υπονόμευσης του αγώνα από τις δυνάμεις του κυβερνητικού και του κομματικού συνδικαλισμού. Θα είμαστε εδώ και όρθιοι και το Σεπτέμβρη και το καλοκαίρι, όπως πάντοτε!

* Η Π. Σαραϊδάρη είναι μέλος του Δ.Σ. της Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη, 13.7.2016

Μνημονιακή αναδόμηση στην εκπαίδευση

Εδώ και ενάμιση χρόνο που ανέλαβαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι βασικοί πυλώνες της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευσης έμειναν ανέγγιχτοι. Εξαίρεση αποτελούν τα πεδία που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρών συγκρούσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα

Εδώ και ενάμιση χρόνο που ανέλαβαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι βασικοί πυλώνες της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευσης έμειναν ανέγγιχτοι. Εξαίρεση αποτελούν τα πεδία που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρών συγκρούσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα

Απάτη ο εθνικός διάλογος

γράφουν:

ΓΙΩΤΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΡΕΑΣΙΔΗΣ, ΝΤΙΝΑ ΡΕΠΠΑ, ΑΙΜΙΛΙΑ ΤΣΑΓΚΑΡΑΤΟΥ

Εκπαίδευση μνημονιακών προδιαγραφών είναι ο στόχος των μέτρων για την παιδεία που ξεκίνησε να υλοποιεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο ψευδεπίγραφος διάλογος που έστησε το υπουργείο Παιδείας υπό τον καθηγητή Α. Λιάκο, παράγοντα του εκσυγχρονισμού την εποχή του Κ. Σημίτη, λειτούργησε σαν διαδικασία επικοινωνιακής προβολής των βασικών ιδεών της εκπαιδευτικής πολιτικής της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.

Εδώ και ενάμιση χρόνο που ανέλαβαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι βασικοί πυλώνες της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευσης έμειναν ανέγγιχτοι. Εξαίρεση αποτελούν τα πεδία που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρών συγκρούσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα, το οποίο απονομιμοποίησε συγκεκριμένες κρίσιμες επιλογές. Έτσι για παράδειγμα το καθεστώς διαθεσιμότητας των καθηγητών της τεχνικής εκπαίδευσης έληξε χωρίς απολύσεις και οι ειδικότητες τους επανήλθαν στα σχολεία. Όμως το συνολικό πλαίσιο της τεχνικής εκπαίδευσης δεν άλλαξε. Η κρίση της εκπαίδευσης συνεχίζεται, καθώς οι μνημονιακοί νόμοι για το σχολείο δεν καταργήθηκαν και είτε εφαρμόζονται είτε «πάγωσαν».

Η στάση αυτή δεν ήταν μια απρόβλεπτη εξέλιξη. Παρά τις συνεχείς προεκλογικές διακηρύξεις για άμεση κατάργηση όλων των νόμων αντιδραστικής αναδιάρθρωσης για την εκπαίδευση και αναίρεση όλων των καταστροφικών μέτρων, από τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων μέχρι τους μηδενικούς διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών, η βασική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ότι κάθε λύση εκτός ΕΕ είναι καταστροφική έθετε το πραγματικό όριο των δεσμεύσεων. Όσα υλοποίησαν και νομοθέτησαν οι κυβερνήσεις των δυο πρώτων μνημονίων δεν ήταν απλά επιλογές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού, αλλά ήταν επιπλέον ενταγμένες στη συνολική στρατηγική ΕΕ και ΟΟΣΑ.

Η υπογραφή του τρίτου μνημονίου, με τα προαπαιτούμενα και τα παραδοτέα για την εκπαίδευση, σηματοδότησε την ολοκληρωτική αποδοχή του μνημονιακού αντιδραστικού κεκτημένου, αλλά και την αποφασιστική διεύρυνσή του. Ειδικά στα πεδία που η παρέμβαση του μαζικού κινήματος οδήγησε σε πρώτη φάση σε «πάγωμα» εφαρμογής μέτρων, όπως η αξιολόγηση.

Σε αυτή την κατεύθυνση και μέσω του δήθεν «διαλόγου» του υπουργείου Παιδείας έγιναν διάφορες εξαγγελίες και προτάσεις με σκοπό να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι κάτι αλλάζει. Θα πρέπει καταρχήν να σταθεί κανείς κριτικά, γιατί από την εξαγγελία στην εφαρμογή η απόσταση είναι μεγάλη και συχνά περνάει από… «κόφτη», όπως συμβαίνει με τους τόσο αναγκαίους για το δημόσιο σχολείο διορισμούς εκπαιδευτικών. Σε δεύτερο επίπεδο οι εξαγγελίες, όπως αυτή για κατάργηση των παρελάσεων, χρησιμοποιούνται για τη διαμόρφωση κοινωνικών συμμαχιών, προς μια προοδευτική κατεύθυνση, αν εφαρμοστούν ή μια συντηρητική αντίστοιχα, αν μείνουν στα χαρτιά. Τρίτο λειτουργούν αποπροσανατολιστικά, όπως η συζήτηση για το χαρακτήρα διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών, όταν οι τρεις ώρες διδασκαλίας από το πρωτότυπο κρίθηκαν οπισθοδρομικό μέτρο, αλλά οι δύο συμβατές με μια προοδευτική προσέγγιση. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση «εξοικονόμησε» θέσεις εργασίας εκπαιδευτικών, αφήνοντας στην τύχη του το περιεχόμενο του μαθήματος. Και τέλος, κάθε αλλαγή σε επιμέρους σημεία που αφήνει στο απυρόβλητο το γενικό πλαίσιο, δε βάζει φραγμό στην πορεία προς μια εκπαίδευση φτηνή και υποβαθμισμένη, με δεξιότητες αντί γνώση, ελαστικά εργαζόμενους καθηγητές, πιεσμένους μαθητές χωρίς χαρά στο σχολείο και ελπίδα για το μέλλον.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αποδέχεται ως «φυσικό νόμο» τις πολιτικές που εκπορεύονται από τον ΟΟΣΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ομφάλιος λώρος που συνδέει την κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική με τη μήτρα που τη γεννά, δηλαδή τη στενή πρόσδεση της εκπαίδευσης με τις ανάγκες της αγοράς και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής όχι μόνο δεν αμφισβητείται, αλλά εμπεδώνεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.

Continue reading

Εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα για «ψωμί και τριαντάφυλλα»

 Του Γιάννη Λαθήρα*

Συνεχίζουμε όχι μόνο στους δρόμους του αγώνα που βαδίζαμε κάποτε μαζί, αλλά και με συνέδρια, παρεμβάσεις, ανακοινώσεις, προτάσεις, πλάι στην αέναη μάχη με το σκοτάδι στις ανήλιες αίθουσες των σχολείων για να φωτίσουν  χαμόγελα τα παιδιά της κρίσης.

Συνεχίζουμε όχι μόνο στους δρόμους του αγώνα που βαδίζαμε κάποτε μαζί, αλλά και με συνέδρια, παρεμβάσεις, ανακοινώσεις, προτάσεις, πλάι στην αέναη μάχη με το σκοτάδι στις ανήλιες αίθουσες των σχολείων για να φωτίσουν χαμόγελα τα παιδιά της κρίσης.

Σε ανακοίνωση του το ΔΣ της Γ ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης στις 7 Μάη 2016, παραμονή της ψήφισης στη Βουλή του ασφαλιστικού και φορολογικού τερατουργήματος επαναλάμβανε όπως κάθε φορά τα τελευταία χρόνια, όταν ψηφίζονταν στη βουλή παρόμοια αντιλαϊκά μέτρα: «Διακηρύσσουμε ότι όποιος βουλευτής ψήφισε αλλά και όποιος θα ψηφίσει  νόμους που υποθηκεύουν τις ζωές μας θα είναι ανεπιθύμητο πρόσωπο παντού και θα βρει απέναντί του το λαό».

Έκφραση πολλαπλώς διατυπωμένη τα τελευταία 6 χρόνια των διαρκών μνημονίων σε πλείστα κείμενα κομμάτων (και του ΣΥΡΙΖΑ), φορέων, πολιτών, συνδικάτων, άλλων ΕΛΜΕ, συλλογικοτήτων κ.λπ. Ύστατη, απελπισμένη κραυγή έκκλησης στους εκπροσώπους του λαού να μην ταχθούν με την ψήφο τους ενάντιά του! Αρκετές φορές η έκκληση αυτή  επηρέασε, μαζί βέβαια με άλλες παραμέτρους, την στάση ορισμένων βουλευτών που καταψήφισαν τα μνημόνια ή προδήλως αντεργατικά νομοσχέδια που προκάλεσαν αναταράξεις και ανακατατάξεις του πολιτικού σχηματισμού.

Στην ίδια ανακοίνωση για λόγους προφανούς διαφοροποίησης, σεβασμού, εκτίμησης και αφελούς όπως αποδείχτηκε ελπίδας γράφαμε:

«Ιδιαίτερα απευθυνόμαστε στον συνάδελφο πρόεδρο της Γ΄ ΕΛΜΕ επί σειρά ετών Τρ. Μηταφίδη νυν βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και τον καλούμε να καταψηφίσει το νομοσχέδιο που κατακρεουργεί τα ελάχιστα δικαιώματα  που έχουν απομείνει και τα οποία υπεράσπιζε στους κοινούς αγώνες του κλάδου».

Τον αποκαλούσαμε συνάδελφο, στιγματίζαμε μόνο το νομοσχέδιο και αναγνωρίζαμε το αγωνιστικό του παρελθόν και τη συνεισφορά του στους μεγάλους και κοινούς αγώνες του κλάδου. Τον καλούσαμε απλά να υπερασπίσει με την στάση του στη βουλή το κοινό κεκτημένο και τους κοινούς αγώνες, αφού άλλωστε αυτά ήταν από τους βασικούς παράγοντες που συνέβαλλαν στην ανάδειξή του στο βουλευτικό αξίωμα. Ήταν άλλωστε υποχρέωση μας ως συνδικάτο που θέλει να υπερασπισθεί με κάθε τρόπο τα δικαιώματα των μελών του.

Γνωρίζαμε βέβαια ότι ήδη ήταν ένας από τους 222 βουλευτές των κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ- ΠΟΤΑΜΙ που είχαν ψηφίσει στις 14 Αυγούστου 2016 το 3ο μνημόνιο. Ενέργεια που περιγελούσε το 62% του περήφανου ΟΧΙ του ελληνικού λαού πριν  μόλις ένα μήνα.

Εκεί ήδη έγιναν «κομμάτια και θρύψαλα» κατακτήσεις του κλάδου και η πλειοψηφία του καταδικάζονταν, όπως και εκατομμύρια εργαζόμενοι, σε πολυετή επιπλέον παραμονή στην υπηρεσία ως τα βαθιά γεράματα λόγω της αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης.

Continue reading

Η «Αριστερά» και το «Νέο Σχολείο» της Αγοράς: Συνεχίζοντας την Μνημονιακή πολιτική στην Εκπαίδευση

Το κίνημα που, εδώ και τριάντα χρόνια, μετασχημάτιζε το σχολείο προς μια πανομοιότυπη κατεύθυνση  τώρα μπορεί να γίνει κατανοητό στη θλιβερή ιστορική του αλήθεια. Κάτω από τη διπλή επίκληση «εκδημοκρατισμού της εκπαίδευσης» (πρόκειται για απόλυτο ψεύδος)  και την αναγκαία προσαρμογή στον σύγχρονο κόσμο (εδώ έχουμε μισή αλήθεια), αυτό που καθιερώνεται μέσα απ’ όλες αυτές τις εξίσου άθλιες μεταρρυθμίσεις είναι το σχολείο του Ολοληρωτικού Καπιταλισμού, δηλ. το σχολείο ως μία από τις αποφασιστικές λογισμικές βάσεις αφετηρία για τις πιο μεγάλες Πολυεθνικές Εταιρείες – από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε σε γενικές γραμμές η διαδικασία αναδιάρθρωσής τους -ώστε να διεξάγουν με όλη την επιθυμητή αποτελεσματικότητα τον παγόσμιο οικονομικό πόλεμο του 21ου αιώνα.

Ζαν Κλωντ Μισεά: Η Εκπαίδευση της Αμάθειας , εκδ. ΒΙΒΛΙΟΡΑΜΑ σελ. 34

Η επιλογή του Ο.Ο.Σ.Α ως σχεδιαστή εκπαιδευτικών αλλαγών στην ελληνική πραγματικότητα μαρτυρεί όχι μόνο την ιστορική αφασία και τον πολιτικό καιροσκοπισμό του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου αλλά κυρίως το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον διαβεί οριστικά τον Ρουβίκωνα και στα θέματα της εκπαίδευσης και αποτελεί εκφραστή, της αστικής – μνημονιακής πολιτικής . και σ’ αυτό το πεδίο.

Η επιλογή του Ο.Ο.Σ.Α ως σχεδιαστή εκπαιδευτικών αλλαγών στην ελληνική πραγματικότητα μαρτυρεί όχι μόνο την ιστορική αφασία και τον πολιτικό καιροσκοπισμό του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου αλλά κυρίως το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον διαβεί οριστικά τον Ρουβίκωνα και στα θέματα της εκπαίδευσης και αποτελεί εκφραστή, της αστικής – μνημονιακής πολιτικής . και σ’ αυτό το πεδίο.

Το κείμενο που παρουσιάζει η Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής για τα προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο και το ουσιαστικό να πει. Σε επιγραμματική διατύπωση, χωρίς καμιά ουσιαστική τεκμηρίωση και αναφορά σε επιστημονική βιβλιογραφία απλά επαναλαμβάνει τα ιδεολογήματα και τις κατευθύνσεις των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων και των υπερεθνικών μηχανισμών του κεφαλαίου (Ε.Ε, Ο.Ο.Σ.Α, Παγκόσμια Τράπεζα) για την άσκηση νεοφιλελεύθερης εκπαιδευτικής πολιτικής. Η πολιτική και ιδεολογική του σημασία είναι ότι υιοθετεί πλήρως τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα και τις αρχές του Ο.Ο.Σ.Α για την εκπαίδευση. Εξάλλου η πολιτική συνεργασία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –  ΑΝΕΛ με  τον συγκεκριμένο οργανισμό ξεκινά από την πρώτη περίοδο της εξουσίας της με τη συνάντηση Α.Τσίπρα – Α. Γκουρία και την ανοιχτή έκφραση θαυμασμού από πλευράς του σημερινού πρωθυπουργού για την εργαλειοθήκη του συγκεκριμένου οργανισμού.

Ο ρόλος του Ο.Ο.Σ.Α είναι γνωστός τις τελευταίες δεκαετίες για την προώθηση εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων με βασικό υπόβαθρο τον προσανατολισμό του σχολείου στις απαιτήσεις της καπιταλιστικής αγοράς και κερδοφορίας , την ιδιωτικοποίηση των λειτουργιών της εκπαίδευσης και την υπονόμευση των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών, των μορφωτικών δικαιωμάτων μαθητών και φοιτητών και τη νεοσυντηρητική κηδεμόνευση της μαθησιακής διαδικασίας με σκοπό την επιβολή συγκεκριμένων δεξιοτήτων και εργαλειακών γνώσεων, μέσω του προγράμματος PISA. Με μεθοδολογικό υπόβαθρο, σε σταθερή βάση, τη θεωρία του «ανθρώπινου κεφαλαίου» θεωρεί την εκπαίδευση ως θεμελιώδη μηχανισμό της οικονομικής (καπιταλιστικής) μεγέθυνσης και προτείνει τη διαμόρφωση εκπαιδευτικής διαδικασίας με βάση αυτόν τον προσανατολισμό. Έτσι η σχολική αλλά και ευρύτερα η συνολική εκπαίδευση έχει τα χαρακτηριστικά μιας επένδυσης και το οικονομικά παραγωγικό συστατικό της σχολικής παιδείας   σύμφωνα με τον θεμελιωτή της θεωρίας είναι η επένδυση  σε ειδικότητες και γνώσεις, οι οποίες παράγουν  τα μελλοντικά κέρδη και συνεπώς έχει τα χαρακτηριστικά μιας επένδυσης σε οποιαδήποτε άλλα παραγωγικά αγαθά[1].

Σ’ αυτό το ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο αρχών η »Αριστερά» του γ’ μνημονίου  βρήκε  τον σχεδιαστή και οργανωτή του πλαισίου της εκπαιδευτικής της μεταρρύθμισης. Αλλά και ούτε σ’ αυτό το σημείο πρωτοτυπεί. Η παρουσία του Ο.Ο.Σ.Α στην ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα βρίσκεται πίσω από κρίσιμες στιγμές επιβολής από την πλευρά των διαφόρων μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων νεοσυντηρητικών λογικών στο εκπαιδευτικό σύστημα, όπως ήταν η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1997 και η θεσμοθέτηση του μνημονιακού νόμου 3848/ 2010, επί Υπουργίας  Α. Διαμαντοπούλου. Ήδη από το 1996 ο Ο.Ο.Σ.Α θα θέσει στο στόχαστρο τη δημόσια χρηματοδότηση του  ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος στο  με το πρόσχημα της ανεπάρκειας των δημοσίων δαπανών: «Σε ό,τι αφορά την τριτοβάθμια εκπαίδευση κάποια συμμετοχή των γονέων στα δίδακτρα και τα άλλα έξοδα  – ανάλογα με το εισόδημά τους – δεν φαίνεται  αδιανόητη στους εξεταστές» [2], ενώ θα καταγγείλει «τη μηχανιστική κοινωνική ισότητα όσον αφορά τα δικαιώματα των μαθητών και των φοιτητών σε δωρεάν βιβλία και σίτιση …   και ως  εκ τούτου οι νέοι  εθίζονται πρώιμα στις προϋποθέσεις  ενός συστήματος επιχορηγήσεων που στέκεται εμπόδιο σε κάθε αποτελεσματική μορφή διδασκαλίας, εκμάθησης και αξιολόγησης, που δεν βοηθά στην ανάπτυξη πιο εκλεπτυσμένων μορφών ατομικής πρωτοβουλίας» [3].

Continue reading

Ο εθνικός διάλογος για την παιδεία, το νέο λύκειο και η κρυφή γοητεία της ιδιωτικής εκπαίδευσης

Του Γιώργου Καλημερίδη

Ο Διάλογος καταλήγει στη διαφήμιση συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων στο χώρο της εκπαίδευσης. Αυτή είναι η Αριστερά των Μνημονίων και δεν μπορούν να υπάρχουν πλέον αυταπάτες.

Ο Διάλογος καταλήγει στη διαφήμιση συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων στο χώρο της εκπαίδευσης. Αυτή είναι η Αριστερά των Μνημονίων και δεν μπορούν να υπάρχουν πλέον αυταπάτες.

Η εκπαιδευτική κοινότητα έχει πλέον στα χέρια της το τελικό πόρισμα της Επιτροπής του Εθνικού Διαλόγου. Ένα κείμενο 130 σελίδων που επιθυμεί να αποτελέσει τον οδικό δείκτη της μεταρρύθμισης του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Τα τελικά πορίσματα της Επιτροπής, σύμφωνα με τον πρόεδρό της,  είναι αποτέλεσμα πολλών συζητήσεων, συμμετοχής πάνω από 120 προσωπικοτήτων από όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, δημοσιεύσεων στην ηλεκτρονική σελίδα του διαλόγου και της μαζικής συμμετοχής της εκπαιδευτικής κοινότητας. Η έκθεση, συνεπώς, σύμφωνα με τους συντάκτες της,  είναι προϊόν συνολικής, συνθετικής προσπάθειας και διάλογου. Εμείς θα επικεντρωθούμε, όπως δηλώνει και ο τίτλος του άρθρου, σε μια μόνο διάσταση της έκθεσης, την πρότασή της για το νέο δίχρονο λύκειο και συνακόλουθα και τον νέο τρόπο εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. Σε μεγάλο βαθμό είναι και το κυρίαρχο στοιχείο της έκθεσης.

Η πρόταση της Επιτροπής Διαλόγου. Η πρόταση της Επιτροπής Διαλόγου είναι ένα νέο διετές και ισχυρό Λύκειο, με αξιόπιστο εθνικό απολυτήριο και σε αποσύνδεση από τις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο. Δεν τεκμηριώνεται βέβαια γιατί η αποσύνδεση του Λυκείου από τις εισαγωγικές εξετάσεις θα πρέπει να σημαίνει και συρρίκνωση του σε δύο χρόνια ή γιατί επιλέγεται μια εκπαιδευτική δομή που συνεχίζει να αναπαράγει το διαχωρισμό διαφορετικών εκπαιδευτικών βαθμίδων (δημοτικό-γυμνάσιο-λύκειο) και διακριτών εκπαιδευτικών δικτύων  (γενική-τεχνική εκπαίδευση). Δεν θα μείνουμε όμως εδώ. Αν καταλαβαίνουμε επίσης καλά,  στο τέλος της Δ γυμνασίου, στα 16 θα υπάρχει εξέταση, όπως συμβαίνει και στο αγγλικό εκπαιδευτικό σύστημα, διότι όπως τονίζεται “ θα είναι το σημείο, όπου θα οριστικοποιείται η απόφαση των μαθητών και των μαθητριών για τη συνέχεια της εκπαιδευτικής τους πορείας (σελ. 28)” . Στο νέο διετές Λύκειο κάθε μαθητής θα μπορεί να μελετάει 6 μαθήματα δύο υποχρεωτικά και τέσσερα μετά από προσωπική του επιλογή. Τα υποχρεωτικά μαθήματα είναι τα μαθήματα της νεοελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας και τα αγγλικά. Το πρόγραμμα θα συμπληρώνεται από την επιλογή που θα κάνει κάθε παιδί από 4 ομάδες : Μαθηματικά- Πληροφορική, Φυσικές Επιστήμες, Ανθρωπιστικές Επιστήμες και Πολιτισμός και Τέχνη. Το κάθε παιδί καταρτίζει ένα ατομικό επί της ουσίας πρόγραμμα, ενώ εισάγεται η καινοτομία ότι όλα τα μαθήματα θα προσφέρονται σε δύο επίπεδα : σε βασικό και σε υψηλό. Για να πάρει κάποιος εθνικό απολυτήριο και άρα να έχει πιθανότητες εισαγωγής στο πανεπιστήμιο θα πρέπει να έχει επιλέξει τρία μαθήματα υψηλού επιπέδου. Έχει τη δυνατότητα να πάρει και περισσότερα μαθήματα σε υψηλό επίπεδο, είτε λόγω ενδιαφέροντος είτε για να διευκολυνθεί στις σπουδές του. Η παρακολούθηση στα μαθήματα θα αντιστοιχηθεί με διεθνείς μονάδες, ώστε να διευκολύνεται η κυκλοφορία των μαθητών/μελλοντικών φοιτητών σε άλλα εκπαιδευτικά συστήματα στο εξωτερικό. Continue reading

Γιατί στοχοποιείται μία «φανέλα» του εκπαιδευτικού κινήματος στη Θεσσαλονίκη;

Ανοιχτό γράμμα

Του Θανάση Τσιριγώτη

Η ολομέτωπη επίθεση που διεξάγεται μέρες τώρα στο συνδικαλιστικό κίνημα της Θεσσαλονίκης με αναφορά τον εκπαιδευτικό και πρόεδρο της Ε΄ ΕΛΜΕ Χρήστο Ζαγανίδη, στέλεχος των αγωνιστικών Παρεμβάσεων – Συσπειρώσεων – Κινήσεων δεν είναι ιδιωτική υπόθεση ούτε προσωπικό ζήτημα.

 Η τρικέφαλη Λερναία Ύδρα (ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΑΜΕ), παρά το γεγονός ότι οι δύο πρώτοι αρνούνται – προς το παρόν – να προσυπογράψουν τις αθλιότητες του ΠΑΜΕ για οικονομικές ατασθαλίες του Χ.Ζ., επέλεξε λάθος χρόνο και τρόπο. Διαπράττει έτσι κάτι χειρότερο από έγκλημα. Διαπράττει πολιτικό σφάλμα. Την ώρα κατά την οποία το κυρίαρχο σύστημα σπάζει την «γραμμή μαζινό» και αμφισβητεί θρασύτατα τον εργατικό σύμπαντα κόσμο, η συνδικαλιστική τρόικα δείχνει τον … Ζαγανίδη!

Απίστευτα πράγματα. Είναι κατανοητές οι δεσμεύσεις και οι δουλείες καθώς και η μικροκομματική σκοπιμότητα, αλλά ιδιαίτερα σήμερα χρειαζόμαστε συσπείρωση του εκπαιδευτικού κόσμου, αποτύπωση του κύριου εχθρού και ταξική ψυχραιμία. Αλλιώτικα, ο κόσμος των σχολείων τραυματίζεται διπλά από την άρση της εμπιστοσύνης της ομάδας των τριών στον δημοφιλή και εκλεγμένο πρόεδρο της Ε΄ ΕΛΜΕ.

Continue reading

Φοβᾶμαι… Αφιερωμένο στο Χρήστο Ζαγανίδη

Των Μιχοπούλου Χαρούλας, Ασμή Λάζαρου, Κουτσούκου Μαρίας

Φοβᾶμαι…

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

Αυτό το ποίημα του Μ . Αναγνωστάκη μου ήρθε στο μυαλό να το αφιερώσω στο σύντροφο Χρήστο Ζαγανίδη που έσπευσαν κάποιοι να τον κατηγορήσουν γιατί ο στόχος τους δεν ήταν το δέντρο , δηλαδή ο ίδιος ο Χρήστος , αλλά οι καρποί του.

Όταν όλοι έχουν λουφάξει στα σπίτια τους περιμένοντας καρτερικά το επόμενο στραπάτσο, όταν όλοι οι “επαναστάτες” δικαιολογούν την ανυπαρξία τους,  τότε αυτός που υπηρετεί το κίνημα ακούραστα γίνεται ενοχλητικός έως και υπόδικος.

Όταν η δράση γίνεται αλληλεγγύη, όταν οι πρακτικές του προσωπικού  βολέματος  ακυρώνονται στην πράξη, τότε κάτι πρέπει να εφευρεθεί για να σε σταματήσουν.

Όταν οι περισσότεροι έχουν μάθει να δουλεύουν στο σκοτάδι του μικροκομματισμού , τότε  τους ενοχλεί το φως της ανιδιοτελούς δράσης.

Όταν δεν έχεις μάθει ποτέ να λες τα πράγματα με το όνομά τους, τότε κατασκευάζεις ,  δημιουργείς σενάρια φαντασίας προσπαθείς να γίνεις πειστικός , αδιαφορώντας για την αλήθεια και την καθαρότητα των πραγμάτων.

Αυτό επιβεβαιώνεται αν σκεφτεί κανείς  τη συγκυριακή συνεργασία ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ με  τη συμβολή του ΠΑΜΕ.

Continue reading

Γιατί καθυστερούν οι μεταθέσεις και οι υπηρεσιακές μεταβολές…

Του Γιώργου Δεμερδεσλή, ΠΕ03*

Οι υπηρεσιακές μεταβολές (μεταθέσεις, μετατάξεις, αποσπάσεις, διαθέσεις), μαζί με τις συνταξιοδοτήσεις και τις προσλήψεις μονίμων και αναπληρωτών, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος για την εύρυθμη λειτουργία των σχολείων.

Στα χρόνια των μνημονίων, πέρα από τις περικοπές και τη σκληρή λιτότητα που εξαθλίωσαν τα λαϊκά στρώματα και το σύνολο του ελληνικού λαού, η απαξίωση και υποβάθμιση της Δημόσιας Δωρεάν Εκπαίδευσης μεθοδεύτηκε με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Υποχρηματοδότηση, αξιολόγηση, καταργήσεις-συγχωνεύσεις σχολείων και τμημάτων, κατάργηση υποστηρικτικών δομών, αύξηση του αριθμού των μαθητών στα τμήματα, υποχρεωτικές μετακινήσεις, διαθεσιμότητες ήταν στο συνταγολόγιο όλων των κυβερνήσεων και εξυπηρέτησαν πολλαπλούς στόχους για να παραδοθεί η εκπαίδευση βορά στους νόμους της αγοράς.

Η καλλιέργεια κλίματος ανασφάλειας και τρομοκράτησης των εκπαιδευτικών, μεθοδεύτηκε έντεχνα και μέσω της σκόπιμης καθυστέρησης κάθε είδους υπηρεσιακής μεταβολής και εξέλιξης. Οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων πρέπει να νιώθουν έντονη ανασφάλεια ακόμη και για τα πλέον στοιχειώδη: σε ποιο σχολείο, με ποιο ωράριο και με ποιο αναλυτικό – ωρολόγιο πρόγραμμα θα δουλέψουν την επόμενη χρονιά, τι θα ισχύσει για τις αναθέσεις των μαθημάτων, έτσι ώστε εύκολα να αποδεχθούν και να μην αντιδράσουν σε όλα τα αντιεκπαιδευτικά μέτρα που με μνημονιακή συνέπεια θέσπισαν και θεσπίζουν κάθε χρόνο οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

 Για τη φετινή χρονιά παρ όλο που ο σημερινός υπουργός παιδείας δεσμεύτηκε (;) ότι οι υπηρεσιακές μεταβολές θα γίνουν έγκαιρα και προγραμματισμένα, παρατηρούμε να επαναλαμβάνονται τα ίδια σενάρια και αιφνιδιασμοί. Στο τέλος του διδακτικού έτους ανακοινώνονται αλλαγές σε Νηπιαγωγεία, Δημοτικά και ΕΠΑΛ και στα ωρολόγια προγράμματα που θα ισχύσουν από τον Σεπτέμβριο, ενώ αναμένουμε και παρόμοιες ανακοινώσεις-φετφάδες για τα Γυμνάσια και τα Λύκεια ΓΕ.Λ (προϊόντα υποτίθεται του προσχηματικού διαλόγου, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για υλοποίηση των μνημονιακών μέτρων της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ).

Είναι προφανής λοιπόν ο λόγος που καθυστερεί η εγκύκλιος για τον προσδιορισμό κενών και πλεονασμάτων, έτσι ώστε να ξεκινήσει η διαδικασία των μεταθέσεων και των υπόλοιπων υπηρεσιακών μεταβολών.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, συνεχίζει να καλλιεργεί το ίδιο κλίμα ανασφάλειας, συνεχίζει την απαξίωση της δημόσιας Εκπαίδευσης χτυπώντας  εργασιακά και μορφωτικά δικαιώματα εκπαιδευτικών-μαθητών, αλλά και προλειαίνει το έδαφος για την αποδοχή των μέτρων του νέου «αυτοματοποιημένου» μνημονίου που θα αφορά μειώσεις μισθών, συντάξεων και απολύσεις στο Δημόσιο.

Με δεδομένο τους μηδενικούς διορισμούς και τις απολύσεις χιλιάδων αναπληρωτών την επόμενη σχολική χρονιά, κανείς δεν πρέπει να είναι σίγουρος για την εργασιακή του θέση…

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΟΥΝ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ.

 

Ορεστιάδα 14/5/2016

* Ο Γ. Δεμερδεσλής είναι πρόεδρος της Β’ ΕΛΜΕ Έβρου