Καταγγελία της στοχοποίησης συναδέλφου από ακροδεξιά

Αθήνα, 28-4-2011

Οι παρεμβάσεις –συσπειρώσεις – κινήσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης καταγγέλλουν την προσπάθεια στοχοποίησης, συκοφάντησης και απαξίωσης της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης του συναδέλφου συναγωνιστή Αντωνόπουλου Παύλου μέλους των παρεμβάσεων για πάνω από 20 χρόνια από τον ακροδεξιό χώρο, ζητώντας την αρωγή της Κυβέρνησης σε αυτή την κίνηση. Άμεσος στόχος αυτής της επίθεσης είναι οι πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις που ανυποχώρητα και με απόλυτη συνέπεια έχουν μπει μπροστά στο συνεχώς ογκούμενο κίνημα των εργαζομένων για την ανατροπή της αντεργατικής και αντιλαϊκής ολομέτωπης επίθεσης που αναπτύσσουν Κυβέρνηση, ΕΕ, ΔΝΤ, ΝΔ και ΛΑΟΣ.

Η καθολική απόρριψη της πολιτικής του μνημόνιου και της κυβερνητικής πολιτικής από το σύνολο των εργαζομένων καθώς και η ραγδαία αποστοίχιση τους από τον κρατικό γραφειοκρατικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ οδηγεί τις δυνάμεις εξουσίας σε σύγκρουση με κάθε συλλογικότητα πολιτική ή συνδικαλιστική, που γίνεται εν δυνάμει εκφραστής της λαϊκής οργής και αγανάκτησης και βάζει στόχο την ανατροπή τους.

Κλιμακώνοντας την επίθεση που ξεκίνησαν, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Κυριάκος Βελόπουλος κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή προς την Υπουργό Παιδείας κατά του συναγωνιστή συναδέλφου Αντωνόπουλου, κατηγορώντας τον για τη μέχρι τώρα συνδικαλιστική και πολιτική του δράση. Αξιοποιώντας «στοιχεία» που μόνος του χάλκεψε και δίνοντας αυθαίρετα συκοφαντικές ερμηνείες σε ανύπαρκτα στοιχεία ζητάει από την Υπουργό να πάρει συγκεκριμένα μέτρα κατά του συναγωνιστή, μέχρι και την απόλυση του.

Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη ενέργεια του Υπουργείου να καλέσει το συνάδελφο να δώσει εξηγήσεις αντί να τον προστατεύσει από την επικίνδυνη στοχοποίηση που του έγινε από τους ακροδεξιούς κύκλους. Αντί να επιστρέψει σαν απαράδεκτη την ερώτηση που στρέφεται κατά των πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, καλεί σε εξηγήσεις τον σύντροφό μας. Παραβλέποντας τη μέχρι τώρα δράση του που τον έφερε να γίνει μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ, του ΓΣ της ΑΔΕΔΥ, εκπρόσωπο μας σε επιτροπές Παιδείας δήμων, στη Νομαρχιακή επιτροπή Παιδείας Αττικής, υποψήφιο σε βουλευτικές και δημοτικές εκλογές κατ’ επανάληψη κλπ τον αντιμετωπίζει σαν υπόλογο παραβατικών πράξεων, που και κατά τον συντάκτη της ερώτησης «φέρεται» (από τον ίδιο φυσικά που δημιούργησε αποδεδειγμένα αυτή την εικόνα) να έχει κάνει!

Το Υπουργείο Παιδείας, η Κυβέρνηση αλλά και οι όψιμοι συνεργάτες τους του ΛΑΟΣ θα μας βρουν απέναντι τους σε κάθε προσπάθεια στοχοποίησης και συκοφάντισης του συναγωνιστή μας Αντωνόπουλου Παύλου και οποιουδήποτε άλλου συντρόφου μας. Ο αντιδημοκρατικός τους κατήφορος θα ανακοπεί. Οι αγώνες των εργαζομένων δεν ανακόπτονται. Η ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής τους είναι αναπόφευκτη και θα γίνει πολύ σύντομα.

 

Για τις συλλήψεις εκπαιδευτικών κατά τη μαθητική παρέλαση

αγωνιστικές

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

paremvaseis.de@gmail.com

    http://www.paremvaseis.org    τηλ. 210 3318624

Αθήνα, 24-3-2011

Στη σημερινή μαθητική παρέλαση της Αθήνας συνελήφθησαν οκτώ εκπαιδευτικοί. Μπροστά σε έντρομα μάτια μαθητών και περαστικών, οι δυνάμεις καταστολής όχι μόνο απαγόρευσαν στους συναδέλφους το θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα της διαμαρτυρίας, αλλά προχώρησαν κιόλας σε αναίτια, αυθαίρετη και βίαιη στέρηση της ελευθερίας τους.

Είναι γνωστό ότι εκπαιδευτικοί και καλλιτέχνες θα πρόβαιναν σήμερα, κατά τη διάρκεια της μαθητικής παρέλασης, σε ειρηνική παράσταση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα, μπροστά από την εξέδρα των επισήμων στον Άγνωστο Στρατιώτη, διαμαρτυρόμενοι ενάντια στις καταργήσεις και συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων και τις αντιδραστικές παρεμβάσεις που συντελούνται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, θίγοντας βάναυσα όχι μόνο τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών, αλλά κυρίως την ποιότητα της εκπαίδευσης, με ολέθρια αποτελέσματα για τις συνθήκες μάθησης και τη μόρφωση των παιδιών μας.

Όμως στην Ελλάδα του ΔΝΤ, της ΕΕ και του Μνημονίου τίποτε δεν επιτρέπεται να χαλάει τη «βιτρίνα», την …καλή εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Τι κι αν οι κυβερνητικές αποφάσεις ξεθεμελιώνουν μορφωτικά, εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα μαθητών και εκπαιδευτικών, κατακτημένα με αιματηρούς αγώνες και θυσίες δεκαετιών; Οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να παρελάσουν μπροστά από τους δημίους των σχολείων τους, εθνικά υπερήφανοι και χωρίς διαμαρτυρίες, ήρεμοι και τακτικοί σα να μην τρέχει τίποτε.

Ήταν τέτοια η πρεμούρα της κυβέρνησης να διαφυλάξει τη στημένη εικόνα εύρυθμης λειτουργίας και συναίνεσης, ώστε προχώρησαν σε προληπτικές(!) συλλήψεις εκπαιδευτικών όχι μόνο στον ευρύτερο χώρο του Άγνωστου Στρατιώτη, αλλά και στα γραφεία της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας (ΔΟΕ) μερικά τετράγωνα πιο κάτω… Βάσει ποιας λογικής και ποιών πληροφοριών είναι άγνωστο. Όμως αξίζει να σημειωθεί ότι στη σύγχρονη τάχα δημοκρατική Ελλάδα οι πρακτικές της ασφαλίτικης παρακολούθησης και απαγωγής (ουσιαστικά) επιφυλάσσονται όχι μόνο απέναντι σε υπόπτους κακουργηματικών πράξεων, αλλά και σε αγωνιζόμενους πολίτες που διαδηλώνουν ειρηνικά. Απόδειξη ότι οι συλλήψεις ήταν εντελώς αβάσιμες αποτελεί το γεγονός ότι όλοι οι συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι όταν το πανηγύρι είχε τελειώσει και η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας είχε επιτέλους καταφέρει να κάνει μια δημόσια εμφάνιση χωρίς να αποδοκιμαστεί από τους παριστάμενους.

Καταγγέλλουμε τους Υπουργούς Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη για την αντιδημοκρατική εκτροπή. Ας μας συλλάβουν όλους. Δε μας τρομάζουν! Θα μας βρίσκουν συνέχεια μπροστά τους, στον αγώνα για το σχολείο των αναγκών και των ονείρων μας.

Οργάνωση – Αντίσταση – Ανατροπή της πολιτικής της ΕΕ και του ΔΝΤ!

Όλοι, όλες στην απεργία της 30ης Μάρτη.

Το ΠΑΜΕ και …. ο ταξικός εχθρός του

Πραγματικά θλιβερή παρουσία στην ολομέλεια προέδρων των ΕΛΜΕ ήταν οι ομιλητές του ΠΑΜΕ με επικεφαλής τους εκπροσώπους του σε ΟΛΜΕ και ΚΕΜΕΤΕ.

Η ομιλία του εκπροσώπου των αυτοαποκαλούμενων «ταξικών» δυνάμεων ξέχασε την Ε.Ε. που οσονούπω θα ψηφίσει το επαχθές Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας («Σύμφωνο για το Ευρώ»), ξέχασε το ΔΝΤ που επιβάλλει ακρωτηριασμό κάθε κοινωνικού δικαιώματος, ξέχασε την κυβέρνηση που επιβάλλει τη μνημονιακή πολιτική του κεφαλαίου, ετοιμάζοντας το ξεπούλημα της χώρας και ασχολήθηκε με τις Παρεμβάσεις και τις άλλες συνδικαλιστικές δυνάμεις της Αριστεράς.

Σε μια παραληρηματική ομιλία- μνημείο πολιτικής ανοησίας και προβοκατορολογίας, εζήλωσε δόξαν Πάγκαλου και άνοιξε μέτωπο εναντίον των Παρεμβάσεων καταλογίζοντάς τους ότι… «συγκαλύπτουν και υιοθετούν την πολιτική της κουκούλας» και ότι «λειτουργούν ως Πέμπτη Φάλαγγα» μέσα στο κίνημα!

Και δεν σταμάτησε εκεί! Υιοθέτησε τη στοχοποίηση μέλους των Παρεμβάσεων από φασιστικά blogs, κατευθυνόμενα από το ΛΑΟΣ και τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, καλώντας το σύντροφό μας, που έχει πίσω του τριάντα χρόνια συνεισφοράς στο εκπαιδευτικό κίνημα, να αποδείξει ότι… ΔΕΝ είναι καθοδηγητής των κουκουλοφόρων! Απέφυγε, πάντως, να του ζητήσει αποδείξεις ότι δεν είναι ελέφαντας ή μετεμψύχωση του Έλβις Πρίσλεϊ.

Η παραπάνω, πολιτικά και ηθικά απαράδεκτη για δύναμη της Αριστεράς, στάση είναι εξηγήσιμη: Στην απαίτηση του κόσμου της Αριστεράς, στη σημερινή κρίσιμη συγκυρία, για κοινή δράση στο κίνημα, το ΠΑΜΕ απαντά με αποστειρωμένες, κομματικές λιτανείες, γεγονός που το φέρνει σε σύγκρουση με τμήμα της κοινωνικής του βάσης. Για να αντιμετωπίσει τη διευρυνόμενη δυσαρέσκεια, επιλέγει τον βρώμικο πόλεμο έτσι ώστε να περιχαρακώσει τις δυνάμεις του απέναντι στους «εχθρούς» της άλλης Αριστεράς.

Φυσικά και απειλείται το κίνημα από πιθανές προβοκάτσιες, ιδιαίτερα στη σκληρή εποχή του κοινωνικού πολέμου κυβέρνησης, ΔΝΤ και Ε.Ε. Όμως το ΠΑΜΕ, αντί να συμβάλει στην υπεράσπιση του κινήματος από την προβοκάτσια- ως πρωτοπόρο τμήμα του πραγματικού κινήματος και μέσα από το πραγματικό κίνημα- επιδιώκει στην πραγματικότητα να περιφρουρήσει μόνο τον εαυτό του από το ίδιο το κίνημα, στο οποίο αναγνωρίζει όχι την κινητήρια δύναμη της ιστορίας, αλλά μια απειλή για τον ηγεμονισμό του, ένα δυνητικό θερμοκήπιο ανεξέλεγκτων, άρα «επικίνδυνων» ριζοσπαστικών ρευμάτων και πρακτικών.

Ας αναρωτηθούν τα μέλη του ΠΑΜΕ. Ποιους εξυπηρετεί η διαρκής, σκόπιμη προσπάθεια εμφυλιοπολεμικού διαχωρισμού των συνδικαλιστικών δυνάμεων της Αριστεράς; Οπωσδήποτε όχι την ανάπτυξη του ζωτικά αναγκαίου κινήματος ανατροπής της μνημονιακής πολιτικής, αλλά την εμπέδωση της παράλυσης που προκαλεί η πολιτική του κοινωνικού «Σοκ και Δέους» κυβέρνησης, Ε.Ε. και ΔΝΤ.

Όσοι πιστεύουν πως, όταν υποχωρήσει η λάσπη από το τσουνάμι των αλλεπάλληλων μνημονίων, θα καρπωθούν κομματικά οφέλη, δεν κατανοούν πως αν δεν ανακόψουμε το τσουνάμι με συμπαγή τείχη, θα επικρατήσει η απόλυτη κοινωνική ερήμωση, που θα υπονομεύσει την ίδια την κοινωνική βάση της Αριστεράς και του μαζικού, λαϊκού κινήματος. Και είναι αυταπάτη να πιστεύει κανείς ότι θα γλιτώσει από αυτό το τσουνάμι αν αποσυρθεί στο ύψωμα της μοναχικής κομματικής του «πρωτοπορίας» και «συνέπειας».

Ασφαλώς, κάθε πολιτική και κοινωνική συλλογικότητα της Αριστεράς δικαιούται και οφείλει να δίνει τη μάχη για την καλώς νοούμενη ηγεμονία των απόψεων και των πρακτικών που θεωρεί αναγκαίες για την αποτελεσματική ανάπτυξη του κινήματος. Αυτό που διαχωρίζει όμως μια πραγματικά ανατρεπτική δύναμη από μια αγοραφοβική γραφειοκρατία, είναι αν δίνει τη μάχη της ηγεμονίας μαζί με τις αγωνιζόμενες μάζες ή τη μάχη του ηγεμονισμού μέσα από μια καμένη γη λεηλατημένων ελπίδων και ηττημένων αγώνων.

Δεν σκοπεύουμε να ασχοληθούμε περισσότερο με την αυτοαναφορική πολιτική παράνοια του ΠΑΜΕ, που θυσιάζει την ανάπτυξη του κινήματος προς όφελος της στενής κομματικής ιδιοτέλειας. Ελπίζουμε όμως ότι οι αγωνιστικές δυνάμεις που δρουν στο πλαίσιό του, τουλάχιστον θα διαχωριστούν από τα ακραία εκφυλιστικά φαινόμενα και θα συναντηθούν μαζί μας στους δρόμους των αναγκαίων αγώνων, εξεγέρσεων και ανατροπών.

Αγωνιστικές Παρεμβάσεις – Συσπειρώσεις – Κινήσεις Β/θμιας Εκπ/σης.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ Π.Ε. KAI
Δ.Ε.

18-3-2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΤΤΙΚΗΣ

Με μια μαζική κινητοποίηση μαθητών, γονιών και εκπαιδευτικών απάντησε το εκπαιδευτικό κίνημα στην αντιεκπαιδευτική και αντιπαιδαγωγική πολιτική της κυβέρνησης να προχωρήσει στην κατάργηση – συγχώνευση – υποβιβασμό 1500 περίπου σχολείων σε όλη την χώρα.

Στην Αθήνα, σε μια γεμάτη παλμό συγκέντρωση, μαζική αντιπροσωπεία διαδηλωτών από μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς και φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης απαίτησε συνάντηση με τον περιφερειακό διευθυντή Αττικής κ. Κουμέντο. Ο περιφερειακός διευθυντής, αφού αρχικά αρνήθηκε να συναντηθεί με τους συγκεντρωμένους, επιδιώκοντας μια τυπική συνάντηση με ολιγομελή αντιπροσωπεία, αναγκάστηκε, κάτω από το βάρος των αποδοκιμασιών και της επιμονής των συγκεντρωμένων να αποδεχτεί τη συνάντηση.

Η στάση του κ Περιφερειακού Διευθυντή ήταν εξαρχής στάση απαξίωσης των δίκαιων αιτημάτων των μαθητών, ιδιαίτερα μαθητών υπό κατάργηση νυχτερινών σχολείων που απαιτούσαν να μην κλείσουν το σχολεία τους. Υπεραμύνθηκε μιας πολιτικής που σπρώχνει τα παιδιά μας στη μνημονιακή αμάθεια, εμφανιζόμενος ως λογιστής της τρόικας, του ΔΝΤ και της Ε.Ε., όχι όμως ως άνθρωπος της εκπαίδευσης. Με τον τρόπο αυτό φανέρωσε ακόμα μια φορά τον αυταρχικό, βαθιά αντιπαιδαγωγικό του ρόλο, αναγκαίο για την πολιτική που προωθεί. Αναλώθηκε σε ψευδείς αναπαραστάσεις της πραγματικότητας λέγοντας, ανάμεσα στα άλλα, ότι υπήρχε από τις 4 Νοέμβρη σύμφωνη γνώμη των αντιδημάρχων παιδείας των Δήμων για τις καταργήσεις – συγχωνεύσεις σχολείων, ενώ οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές έγιναν στις 7 και 14 Νοέμβρη. Οι συγκεντρωμένοι απαίτησαν την ανάκληση όλων των συγχωνεύσεων – καταργήσεων σχολείων, ζήτησαν να απαντήσει θετικά ο περιφερειακός στο αίτημά τους και παρέμειναν ως τις 4 και 15΄ μ.μ. στην Περιφέρεια διεκδικώντας τα αυτονόητα. ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΟΥΣ.

Το εκπαιδευτικό κίνημα καταδικάζει απερίφραστα το διοικητικό αυταρχισμό, την συνολική στάση του Περιφερειακού Διευθυντή Αττικής αλλά και τη συνολικότερη αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης.

Καταδικάζουμε τη στοχοποίηση μαθητών και εκπαιδευτικών, τόσο από τον κ. Κουμέντο, όσο και από την πρωτοφανή ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του Υπουργείου Παιδείας που αναφέρεται  ψευδέστατα σε δήθεν προπηλακισμούς και καταστροφές στην περιφέρεια (όχι μόνο δεν υπήρξε καμιά καταστροφή, αλλά δεν κόπηκε ούτε φυλλαράκι από τις γλάστρες των γραφείων του περιφερειακού διευθυντή!), ενώ εκτοξεύει απειλές απέναντι σε εκπαιδευτικούς των Παρεμβάσεων Συσπειρώσεων Κινήσεων (ως Αριστερές Συσπειρώσεις). Θυμόμαστε ότι μόλις προχθές η ίδια η υπουργός του (κατ’ όνομα) υπ. Παιδείας απειλούσε όλους τους εκπαιδευτικούς των σχολείων που βρίσκονται σε κατάληψη-αποχή-κινητοποίηση… Η τρομοκρατία δε θα περάσει!

Η κυβέρνηση και το διορισμένο προσωπικό της είναι οι μόνοι υπεύθυνοι της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής που κλείνει σχολεία, είναι αυτοί που στηρίζονται πλέον στον ανοιχτό αυταρχισμό, την τρομοκρατία και την καταστολή για να επιβληθούν.

Οι αγώνες δεν τρομοκρατούνται, δεν ποινικοποιούνται, δε μηνύονται, δε διώκονται! Δε σας φοβόμαστε, γιατί εμείς θα είμαστε εδώ, υπηρετώντας το δημόσιο σχολείο, όταν εσείς -διωγμένοι απ’ το λαό- δε θα ‘χετε πού να κρυφτείτε!

Στους δρόμους του αγώνα θα ανατραπεί η πολιτική κυβέρνησης – Ε.Ε. ΔΝΤ.

ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤAΡΓΗΘΕΙ, ΝΑ ΜΗ ΣΥΓΧΩΝΕΥΘΕΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΒΙΒΑΣΘΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ

Για τις συγχωνεύσεις και την τακτική του Υπουργείου Παιδείας

Οι επιχειρούμενες συγχωνεύσεις – καταργήσεις σχολικών μονάδων εξελίσσονται σε ένα κακόγουστο σήριαλ και μάλιστα ερήμην της εκπαιδευτικής κοινότητας. Πέρα από το μύθο περί «παιδαγωγικών συγχωνεύσεων» που λανσάρισε έντεχνα το Υπουργείο Παιδείας, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Συγχωνεύσεις με κύριο στόχο τη μείωση των δαπανών για τα σχολεία και με μαθητές στοιβαγμένους σε 30άρια τμήματα, μαθητές (ιδίως των απομακρυσμένων περιοχών) σε όλο και μεγαλύτερη καθημερινή ταλαιπωρία και εκπαιδευτικούς σε όλο και μεγαλύτερη εργασιακή ανασφάλεια, είναι συγχωνεύσεις που υποβαθμίζουν τη δημόσια εκπαίδευση.

Κι ως προς την διαδικασία τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Την απόκρυψη των προτάσεων των Διευθυντών Εκπαίδευσης (με κύρια ευθύνη των περιφερειακών Διευθυντών); Τη διαρροή τους στον Τύπο και μάλιστα με αναλυτικά στοιχεία (με ευθύνη του Υπουργείου); Την αναγόρευση κάποιων δημάρχων (και μάλιστα χωρίς αποφάσεις δημοτικών συμβουλίων) σε ντελάληδες της κυβερνητικής πολιτικής και τιμητές πάντων και πασών;

Η ΟΛΜΕ περιμένει να τηρηθεί η δέσμευση του Υπουργείου Παιδείας (από τις 28/2) και να δοθούν οι προτάσεις για τις συγχωνεύσεις. Δεν υπάρχει όμως εμπιστοσύνη. Όταν σύμφωνα με εξακριβωμένα στοιχεία οι προτάσεις των Διευθυντών Εκπαίδευσης που δεν πρότειναν (καθόλου) ή πρότειναν ελάχιστες συγχωνεύσεις παρακάμπτονται από την ηγεσία του Υπουργείου (με βάση ποιο νομικό πλαίσιο άραγε;), τι μπορεί να περιμένει κανείς; Μήπως νέες Γκράβες ή απλώς κλείσιμο σχολείων ανάλογα με τις χιλιομετρικές αποστάσεις μεταξύ τους και μάλιστα με αποφάσεις ανθρώπων που δε γνωρίζουν ούτε εξ όψεως τις αντίστοιχες περιοχές;

Καλούμε τις ΕΛΜΕ μαζί με τους συλλόγους των καθηγητών, τους συλλόγους γονέων και τους μαθητές να συνεχίσουν με ένταση αλλά και με επιχειρήματα τον αγώνα για τη διάσωση των σχολείων. Ο αγώνας αυτός είναι αγώνας όλης της κοινωνίας. Η Παιδεία κι η Ελλάδα του ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος.

ΥΓ. Αν εκεί στο Υπουργείο υπάρχουν κάποιοι από όσους παίρνουν τις αποφάσεις που έχουν μπει σε τάξη τα τελευταία χρόνια, να σκεφτούν αν θα άντεχαν να διδάξουν σε 30 παιδιά.

Αγωνιστικές Παρεμβάσεις – Συσπειρώσεις – Κινήσεις Δ.Ε.

Η ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕΙ – Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ


ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ

Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

Η ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕΙ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ

Οι εκπαιδευτικοί χαιρετίζουμε τις εκατοντάδες χιλιάδες απεργούς, νεολαίους, μετανάστες που στη σημερινή ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ανταμώσανε με τα πανό και τις σημαίες στους δρόμους του αγώνα όλης της χώρας. Σημαντική και δυναμική παρουσία είχαν τα μπλοκ της εκπαίδευσης, του Συντονισμού των Πρωτοβάθμιων Σωματείων, των σωματείων που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις όπως των ΜΜΜ, του μπλοκ από την Κερατέα, καθώς μαζικής αντιπροσωπείας των 300 απεργών πείνας μεταναστών.

Τα συνθήματά αντηχούσαν το θυμό αλλά και τη βεβαιότητα πως το εργατικό κίνημα θα σαρώσει αυτή τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική που εξαθλιώνει ανθρώπους και ξεπουλά τον τόπο. Πως δίκιο είναι ο νόμος του εργάτη, του απεργού, του άνεργου και του μετανάστη. Έκδηλη ήταν και η διάθεση των διαδηλωτών να παραμείνουν στην πλατεία Συντάγματος και να μην υποχωρήσουν.

Όλες οι φωνές συναντιόντουσαν στο κεντρικό σύνθημα:

ΟΡΓΗ ΛΑΟΥ-ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΠΑΝΤΟΥ

ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΕΕ και ΔΝΤ

Επειδή είναι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ,

  • που ξεπουλά στο κεφάλαιο τη γη, το νερό, το υπέδαφος, τον αέρα και τις δημόσιες επιχειρήσεις
  • που καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις, μειώνει τους μισθούς, διαλύει ασφαλιστικά συνταξιοδοτικά δικαιώματα
  • που μετατρέπει την ΥΓΕΙΑ, την ΠΑΙΔΕΙΑ και τις συγκοινωνίες από κοινωνικά αγαθά σε αντιλαϊκές κερδοφόρες για το κεφάλαιο επιχειρήσεις
  • που βρίζει το λαό αποκαλώντας τον τεμπέλη, χαραμοφάη, τζαμπατζή.

Σήμερα επίσης αποδείχτηκε ολοφάνερα ότι ζούμε την εποχή του πιο ακραίου κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού και της κρατικής τρομοκρατίας ως απαραίτητα δεκανίκια για να προωθηθεί η μεγαλύτερη λεηλασία των εργαζομένων που γνώρισε ο τόπος.

Η κυβέρνηση του κεφαλαίου στηρίζεται στη συμμορία των μεγαλοεκδοτών, της Ν.Δ., του ΛΑΟΣ και στη βία της αστυνομίας. Γι’ αυτό, μετά το παραλήρημα των προηγούμενων ημερών των μεγαλοδημοσιογράφων των καναλιών για την αναγκαιότητα εφαρμογής του Μνημονίου, η κυβέρνηση εξαπόλυσε τις ορδές των μηχανισμών καταστολής, με χημικά, προπηλακισμούς και συλλήψεις, να διαλύσουν τους απεργούς που διαδήλωναν στα μεγαλύτερα συλλαλητήρια της χώρας. Η πρωτοφανής κρατική βία που ξεδιπλώθηκε στη διαδήλωση, χτυπώντας και πάλι το μπλοκ της εκπαίδευσης καθώς και την πορεία σε πολλά σημεία με στόχο να τη διασπάσει ώστε να μην κατορθώσουν οι μαχόμενοι απεργοί να φτάσουν στην πλατεία συντάγματος, έπεσε στο κενό.

Η αποφασιστικότητα των διαδηλωτών να παραμείνουν στην πλ. Συντάγματος δεν κάμφθηκε με αποτέλεσμα χιλιάδες διαδηλωτές να κατακλύσουν τελικά την πλατεία και το δρόμο μπροστά από τη Βουλή και να παραμείνουν εκεί ως αργά το απόγευμα.

Τους προειδοποιούμε: η ΟΡΓΗ μας δεν καταστέλλεται και η αποφασιστικότητά μας δε θα υποχωρήσει μπροστά στους τραμπουκισμούς των ένοπλων υπηρετών της κυβερνητικής βίας.

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ. Στους δρόμους του αγώνα για την ανατροπή και τα εργατικά δικαιώματα.

ΑΓΩΝΑΣ ΡΗΞΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΥΠΑΚΟΗ

Εμπρός για αποφασιστικό αγώνα διαρκείας!

Στο «κοινωνικό συμβόλαιο» δεσμεύεται μόνο ο αδύνατος…     
Η κυβέρνηση ξεπουλά το δημόσιο, ληστεύει το λαϊκό εισόδημα, γκρεμίζει την περίθαλψη, την εκπαίδευση, την κοινωνική ασφάλιση, τις συγκοινωνίες, τους κοινωφελείς οργανισμούς, τις δημόσιες υπηρεσίες. Με πρόφαση την κρίση δημοσιονομικού χρέους σαρώνονται τα κατακτημένα με ιδρώτα και αίμα δικαιώματα των εργαζομένων. Η κυβέρνηση και οι «πρόθυμοι» (ΝΔ, ΛΑΟΣ, τύπος, κανάλια) καλλιεργούν το αλληλοφάγωμα των εργαζόμενων, συκοφαντούν και απαγορεύουν δικαστικά τις δυναμικές απεργίες και ασκούν ακραία αστυνομική καταστολή.

Όσο πιο μεγάλο το ψέμα, τόσο πιο πολλοί το πιστεύουν…    
Σπέρνουν ψέματα, φόβο, ανασφάλεια και συνενοχή για να θερίσουν υποταγή. «Κάναμε πάρτι με ξένα λεφτά». Μα ούτε ένα παραπανίσιο ευρώ δεν πήγε στην εκπαίδευση, στην περίθαλψη, στις κοινωφελείς υπηρεσίες, στις οφειλές του κράτους προς τα ταμεία. Στις τσέπες μεγαλοεργολάβων και κουμπάρων ρέει το χρήμα των δανείων, μα δεν το αγγίζει κανείς, ενώ πετσοκόβονται έως και οι κατώτατοι μισθοί. «Χάρη στο Μνημόνιο έχουμε λεφτά για μισθούς και συντάξεις». ΨΕΜΑ! Μισθοί και συντάξεις πληρώνονται απ’ τα πρωτογενώς ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΙΚΑ (ακόμη και στην κρίση) έσοδα του προϋπολογισμού. Δεν καρπώνεται ο λαός τα δάνεια. Τα λεφτά καταλήγουν στους ίδιους τους πιστωτές (τράπεζες, χρηματοπιστωτικούς ομίλους) και στους φίλους τους. Στο μεγάλο κεφάλαιο.

Το ρημαγμένο «νέο» σχολείο της αμάθειας…    
Η εκπαίδευση γίνεται βορά στο θηρίο της ανταγωνιστικότητας. Στοίβαγμα σε 30ρια τμήματα, κλείσιμο σχολείων, αναγκαστικές μετακινήσεις μαθητών, περικοπές χρηματοδότησης, περιπλάνηση εκπαιδευτικών, αύξηση ωραρίου, κατάργηση αρμοδιοτήτων του συλλόγου διδασκόντων, διευθυντές – μάνατζερ, μέντορες – αξιολογητές, σχολεία – φυλακτήρια, παραδομένα σε Καλλικράτειους δήμους και σπόνσορες, εκπαιδευτικοί – παιδονόμοι, διεκπεραιωτές ιδιωτικών προγραμμάτων, δεξιοτήτων και προσόντων, με μισθό στο έλεος προϊσταμένων – αξιολογητών. Γονείς χρηματοδότες του «νέου» σχολείου και της παραπαιδείας. Η ολοκληρωμένη μόρφωση δε μπορεί να μετρηθεί, ούτε να αξιολογηθεί, άρα εξοβελίζεται στο όνομα της «αποτελεσματικότητας»! Η παιδαγωγική ελευθερία και ο στόχος-όραμα του ενιαίου υποχρεωτικού σχολείου με όλη τη γνώση για όλα τα παιδιά κηρύσσονται ανεπιθύμητα. Αντί αυτών, δοξολογείται η «δια βίου μάθηση», το κυνήγι δεξιοτήτων, η «προσοντούχος» αμάθεια ενός ευέλικτου εργατικού δυναμικού, έτοιμου να υπηρετήσει το αφεντικό, μα ανίκανου να κριτικάρει και να σπάσει τα δεσμά του.

Ο κατήφορος δεν έχει πάτο. Αυτή η πολιτική πρέπει να ανατραπεί.    
Οι ίδιοι ομολογούν πια ότι η πολιτική τους δεν έχει διέξοδο. Δήθεν για να γίνουν ευκολίες στο χρέος (επιμήκυνση, κούρεμα, επαναγορά, αναδιάρθρωση – ονόματα μιας μη ομολογημένης χρεοκοπίας), συμφώνησαν στον αληθινό στόχο: να ξεπουλήσουν τη δημόσια περιουσία, να εκχωρήσουν τον έλεγχο της οικονομικής πολιτικής στην ΕΕ (δηλαδή στη Γερμανία) και να τσακίσουν τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους. Να γιατί η το κράτος δανειζόταν τόσα χρόνια! Αντί να φορολογήσει το κεφάλαιο που έκανε αληθινό πάρτι, χρέωνε τον πολίτη, τον νάρκωνε με επίπλαστη ευμάρεια, για να τον στύψει στο τέλος χωρίς να βγάλει άχνα. Δουλειά για ένα κομμάτι ψωμί, χωρίς ωράριο, δικαιώματα, ασφάλιση, ελπίδα, με την φοβερή απειλή της ανεργίας. Όλη η Ευρώπη καλείται να θεσμοθετήσει διαρκή λιτότητα και συμπίεση των εργαζομένων με το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας! Αλλά τώρα ξέρουμε ότι η «ανάπτυξη» που υπόσχονται είναι αέρας. Μετά από χρόνια καταναλωτικής αποβλάκωσης και υπερσυσσώρευσης γίνεται φούσκα και σκάει πάνω μας. Οι εργαζόμενοι μόνο φτώχεια και εξαθλίωση περιμένουν από τέτοια «ανάπτυξη». Ώσπου να εξεγερθούν και να πάρουν όχι ψίχουλα, αλλά την ίδια την «πίττα» και τα μέσα παραγωγής της. Να ανατρέψουν αυτήν την κυβέρνηση και αυτήν την πολιτική, και τελικά το ίδιο το σύστημα που παράγει τέτοιες κυβερνήσεις και πολιτικές απ’ τις καθ’ ημάς μπανανίες ως τα άπαρτα(;) κάστρα του καπιταλισμού.

Κόντρα στο ξεπούλημα των συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ και στην παράλυση της ΟΛΜΕ να μετατρέψουμε την απεργία της 22ας και 23ης Φεβρουαρίου σε βροντερό μήνυμα αγώνα διαρκείας. Κάθε κινητοποίηση που συγκεντρώνει τη συμμετοχή και προκαλεί την ενεργοποίηση ολοένα περισσότερων εργαζόμενων φέρνει τη νίκη πιο κοντά. Συμβάλλει στο να φτιαχτούν οι προϋποθέσεις για να οργανωθεί ο λαός και να διώξει τους δυνάστες του, ξεκινώντας μια ριζικά διαφορετική ανάπτυξη προς όφελος των εργαζόμενων.

Στις 22-23/2 οι εκπαιδευτικοί απεργούν με αποφασιστικότητα και διάθεση κλιμάκωσης.

Όλοι στα εκπαιδευτικά συλλαλητήρια! Όλοι στη γενική απεργία!

  • Κάτω το Μνημόνιο και το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας. Ο λαός δε θα πληρώσει το χρέος τους.
    • Όχι στον Καλλικράτη της εκπαίδευσης, τις συγχωνεύσεις/κλεισίματα, την περιπλάνηση εκπαιδευτικών.
    • Να καταργηθεί ο αντιεκπαιδευτικός νόμος 3848. Κατάργηση των ελαστικών μορφών εργασίας.
    • Αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 5% του ΑΕΠ. Μόνιμοι διορισμοί για τις αληθινές ανάγκες.
    • Ενιαίο υποχρεωτικό 12χρονο δημόσιο αληθινά δωρεάν σχολείο, με όλη τη γνώση για όλα τα παιδιά.

Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις Δ.Ε.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ

Ο.Λ.Μ.Ε.

Αγαπητές Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι,

    Βιώνουμε καθημερινά όλο και περισσότερο τις συνέπειες της παράλογης και αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης και της τρόικας. Οι ιθύνοντες επιχειρούν να φορτώσουν την κρίση του συστήματος στις πλάτες των εργαζομένων αμφισβητώντας δικαιώματα και ξεθεμελιώνοντας κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα. Η επιδρομή στις μισοάδειες τσέπες μας δε λέει να τελειώσει, ενώ ό,τι είναι δημόσιο πλασσάρεται ως επιζήμιο για το κοινωνικό σύνολο τη στιγμή που οι μίζες και η απληστία του κεφαλαίου καλά κρατούν.

    Κι όμως, συνάδελφοι, αυτή η πολιτική της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης και των προθύμων συμμάχων της (εντός κι εκτός Ελλάδας) δεν είναι μονόδρομος ∙ τη στιγμή μάλιστα, που βασικοί της συντελεστές, επιχειρούν μάταια με παραπλανητικές εξεταστικές επιτροπές να αποσείσουν τις τεράστιες ευθύνες του πολιτικού προσωπικού για το δημοσιονομικό χάλι και τα σκάνδαλα. Πολύ δε περισσότερο δεν είναι μονόδρομος η λογική που λέει ότι πρέπει η παιδεία, η υγεία, η συγκοινωνία, να πληρώσουν τις απαιτήσεις των δανειστών μας και να κορέσουν τις επιθυμίες των άπληστων τραπεζών και των πολυεθνικών.

    Το Υπουργείο Παιδείας επιδίδεται σε μια εναγώνια προσπάθεια να μας πείσει για τον «παιδαγωγικό» χαρακτήρα των ρυθμίσεων, που προωθεί. Ισχυρίζεται ότι είναι παιδαγωγικά ορθός ο αριθμός των 30 μαθητών ανά τμήμα σε συγχωνευμένα μεγάλα σχολεία (κι ας προβλέπει ο ν.1566/85 σχολεία με 9 τμήματα το πολύ). Επιθυμεί καθηγητές με αυξημένο ωράριο, χωρίς αρμοδιότητες (πέραν βεβαίως της μετατροπής τους σε γραφιάδες), με περιορισμούς στο δικαίωμα της μετάθεσης, κακοπληρωμένους και χωρίς επιμόρφωση. Καθηγητές ευάλωτους στο ιδιαίτερο, αναγκασμένους να πληρώσουν βασικές ιατρικές εξετάσεις και υποχρεωμένους να δουλεύουν μέχρι τα βαθιά γεράματα για μια σύνταξη που θα ταιριάζει σε εξαθλιωμένους. Εκεί άλλωστε οδηγούν η χρόνια καταλήστευση των ασφαλιστικών μας ταμείων και το νέο μισθολόγιο – φτωχολόγιο, που θα υποβαθμίσει ακόμα περισσότερο το δικαίωμά μας να ζούμε αξιοπρεπώς.

    Αν ένα τέτοιο σχολείο ονειρεύεται η κυβέρνηση, χωρίς επιπλέον δημόσια χρηματοδότηση και με ελαστικές σχέσεις εργασίας, τότε είναι δεδομένο ότι προετοιμάζει τους αυριανούς πολίτες για έναν εφιάλτη. Οι ισχυροί χρειάζονται νέους χωρίς όνειρα και δικαιώματα για μια αξιοπρεπή ζωή.

    Σ’ αυτόν τον ολισθηρό μονόδρομο δεν μπορούμε παρά να αντιτάξουμε το δικό μας μεγάλο «ΌΧΙ». Απαιτούμε λοιπόν να φύγει η τρόικα από τη χώρα μας (μαζί με όσους τη στηρίζουν) και ενώνουμε τη φωνή μας με τους άλλους εργαζόμενους που μάχονται με τον ίδιο σκοπό. Ταυτόχρονα συμμετέχουμε στο νέο προσκλητήριο για την υπεράσπιση της δημόσιας Παιδείας. Η εκπαίδευση δεν είναι εμπόρευμα για να πουλιέται σε όσους μπορούν να το αγοράσουν. Είναι δικαίωμα, που αφορά όλα τα παιδιά, όποια κι αν είναι η κοινωνική και πολιτισμική τους προέλευση.

    Για να μπορούμε να κοιτάμε τους μαθητές μας στα μάτια, ήρθε η ώρα ν’ αγωνιστούμε για το μέλλον μας αλλά και για το μέλλον της νεώτερης γενιάς.

    Αξίζουμε μια καλύτερη τύχη – και εμείς και το Δημόσιο Σχολείο.

Είμαστε να αποφασισμένοι να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει.

Όλοι μαζί στον αγώνα που αρχίζει!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 22 – 23 ΦΛΕΒΑΡΗ

ΜΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΚΥΦΤΟΙ.

ΑΣ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΜΕ!

Προς περιορισμούς στις μεταθέσεις

  1. Προς περιορισμούς στις μεταθέσεις

    Αθήνα, 28-1-2011

    Του Ηλία Παπαχατζή

    Εκπρόσωπου των «Αγωνιστικών Παρεμβάσεων Συσπειρώσεων Κινήσεων» στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ

Τα ζητήματα μεταθέσεων, τοποθετήσεων και αποσπάσεων είναι από τα σοβαρότερα θέματα, που απασχολούν τον εκπαιδευτικό στη διάρκεια του εργασιακού του βίου. Το ΥΠΔΒΜΘ έχει αποφασίσει να κάνει αλλαγές σ’ αυτούς τους τομείς, με πρώτο βήμα τα άρθρα 4 παρ. 4 και 30 παρ. 1 του ν.3848/10 με τα οποία ο νεοδιοριζόμενος συνάδελφος υποχρεώνεται να παραμείνει για τρία χρόνια στην περιοχή διορισμού του, ενώ οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί, για να θεμελιώνουν δικαίωμα μετάθεσης πρέπει να έχουν υπηρετήσει δύο χρόνια εκεί όπου τοποθετούνται. Αυτές οι διατάξεις έχουν καταγγελθεί από ΟΛΜΕ-ΔΟΕ και το εκπαιδευτικό κίνημα και ζητιέται επίμονα η κατάργησή τους. Κι όμως δεν είναι παρά μόνο η αρχή…

Στο «κείμενο εργασίας για θέματα μεταθέσεων, τοποθετήσεων και αποσπάσεων», κείμενο που κατέθεσαν στην ομάδα εργασίας, που συγκροτήθηκε με πρωτοβουλία της Υπουργού Παιδείας, τα μέλη της που εκπροσωπούν το Υπουργείο, προβλέπονται κι άλλοι πολύ σοβαροί περιορισμοί στη δυνατότητα των εκπαιδευτικών να μπορούν να επιλέγουν (με κάποια κριτήρια φυσικά) τον τόπο υπηρεσίας τους. Με βάση το συγκεκριμένο κείμενο «οι εκπαιδευτικοί που υπηρετούν σε σχολεία της έδρας τους δε λαμβάνουν μονάδες λόγω δυσμενών συνθηκών» π.χ. ο καταγόμενος από τη Λαμπεία Ν. Ηλείας ή αυτός που αποφάσισε ν’ ανοίξει οικογενειακή μερίδα εκεί, δε θα παίρνει τα 9 μόρια δυσμενών συνθηκών, που δικαιούται για κάθε χρόνο, επομένως επί της ουσίας δε θα έχει τη δυνατότητα μετάθεσης στην Αθήνα ή όπου αλλού αποφασίσει κάποια στιγμή στη ζωή του.

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά με βάση την αμέσως προηγούμενη παράγραφο του κειμένου εργασίας (1. §2.4): «οι μονάδες λόγω δυσμενών συνθηκών… υπολογίζονται μόνο για την αμέσως επόμενη μετάθεση ή τοποθέτηση των εκπαιδευτικών». Αν δηλαδή κάποιος συνάδελφος, που υπηρετεί στη Σαμοθράκη (με 12 μόρια δυσμενών συνθηκών ανά έτος) δεν κατορθώσει να «πιάσει» Αθήνα, αλλά π.χ. Φθιώτιδα, κινδυνεύει με το μηδενισμό των μορίων δυσμενών συνθηκών που είχε πριν τη μετάθεση να παραμείνει στη Φθιώτιδα εφ’ όρου ζωής.

Επίσης στη μεθεπόμενη παράγραφο ορίζεται ότι οι άδειες κύησης και λοχείας καθώς και οι μακροχρόνιες (πέραν του μηνός) αναρρωτικές άδειες θεωρείται ότι διανύθηκαν σε σχολείο Α κατηγορίας (δηλ. 0 μόρια, σύμφωνα με την αναπροσαρμογή που προσπαθεί να επιβάλει το Υπουργείο). Πώς λέμε «το δικαίωμα στη μητρότητα»;

Κοινός παρονομαστής αυτών των ιδεών ή μέτρων που προωθούνται είναι ο περιορισμός των εργασιακών μας δικαιωμάτων, η παρεμπόδιση της μετακίνησης του εκπαιδευτικού. Αυτές οι απόψεις θέλουν να μετατρέψουν τον εκπαιδευτικό σ’ ένα σύγχρονο δουλοπάροικο στο Μεσαίωνα, που έρχεται. Φαίνεται ότι το «νέο Σχολείο» χρειάζεται δεμένο τον εκπαιδευτικό, έναν υπάλληλο που να μην έχει το δικαίωμα ν’ αλλάξει χώρο δουλειάς, αλλά να υπομένει φοβισμένος καθετί, που σκαρφίζεται ο κόσμος της αγοράς και του κέρδους. Ο «πειθαρχημένος» εκπαιδευτικός δε χρειάζεται να έχει πολλά οράματα. Έτσι δε θα έχει το περιθώριο να μιλάει για οράματα στους μαθητές του.

Οι προθέσεις αυτές της ηγεσίας του ΥΠΔΒΜΘ είναι αναμφισβήτητες. Συζήτηση γι’ αυτές (δηλ. για τις αλλαγές στις μεταθέσεις) μπορεί να μην έχει γίνει ακόμη στην επιτροπή (ομάδα εργασίας), αλλά η αρχική αντίδραση των παραγόντων του Υπουργείου, όταν οι εκπρόσωποι της ΟΛΜΕ έθεσαν αυτά τα ζητήματα, υπήρξε αρνητική. Το ότι το «κείμενο εργασίας» του Υπουργείου δεν είναι τυχαίο κείμενο, αποδεικνύεται από το ότι η συζήτηση για τις τοποθετήσεις – αποσπάσεις γίνεται στη βάση των προτάσεων του κειμένου (με προσθήκες, διορθώσεις, αμφισβητήσεις…)

Δε θ’ αναφερθούμε σ’ άλλες πλευρές του «κειμένου εργασίας». Άλλωστε το έκανε πρόσφατα το ΔΣ της ΟΛΜΕ. Απλά επιμένουμε στα ζητήματα των μεταθέσεων. Το δικαίωμα του εργαζόμενου να επιλέγει τον τόπο εργασίας του, να κάνει ή και ν’ αλλάζει τον οικογενειακό του προγραμματισμό είναι αναφαίρετο. Δε μπορεί να εκχωρηθεί σε κανένα σύμβουλο του Υπουργείου και σε καμία επιχειρηματική ή εξουσιαστική σκοπιμότητα. Όσο λοιπόν είναι αναγκαίο ν’ αντιπαλέψουμε μαζί το Μνημόνιο, την τρόικα και την απόπειρα εμπορευματοποίησης και διάλυσης της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, άλλο τόσο είναι να σταθούμε απέναντι σ’ όλους αυτούς, που θέλουν ν’ αλλάξουν τη ζωή του εκπαιδευτικού στα πιο απλά πράγματα χωρίς να τον ρωτήσουν.

 

Υ.Γ. Κάτι που πρέπει να αποφευχθεί, εκτός όλων όσων προαναφέραμε, είναι η αναδρομικότητα σε σχέση με τον υπολογισμό των μορίων δυσμενών συνθηκών. Θα ήταν εξαιρετικά άδικο τώρα με την αναμοριοδότηση των σχολείων, οι όποιες αλλαγές (που θα σχετίζονται με πρόσφατες αλλαγές στο οδικό δίκτυο κτλ) να επηρεάσουν τα συνολικά μόρια των εκπαιδευτικών.

Για τις καταργήσεις – συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων

Για τις καταργήσεις – συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων

Στις 20/1/2011 το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε την έναρξη διαβούλευσης για τα κριτήρια συνένωσης και ίδρυσης σχολικών μονάδων. Για μια ακόμη φορά η διαβούλευση διαρκεί ελάχιστα (μόλις 4 μέρες, συμπεριλαμβανομένου του σαββατοκύριακου), ενώ το κείμενό της είναι αόριστο, δε δεσμεύει το Υπουργείο, αφήνοντας ανοικτό το πεδίο των επικοινωνιακών ελιγμών. Με τον όρο «διαβούλευση», η Κυβέρνηση εννοεί αστραπιαίες διαδικασίες που δεν αφήνουν περιθώρια τεκμηριωμένου διαλόγου, ασαφή κείμενα που δεν τη δεσμεύουν, περιορισμό της συζήτησης σε ασφυκτικό τεχνοκρατικό πλαίσιο, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του ΔΝΤ, της ΕΕ και του κεφαλαίου και όχι των εργαζόμενων.

Όσα σχολεία συστεγάζονται θα συνενωθούν και τα υπόλοιπα θα εξεταστούν με το ερώτημα του κλεισίματος ή της συγχώνευσης. Το Υπουργείο υπόσχεται ότι κανένας μαθητής δε θα ταξιδεύει πέρα από 45 λεπτά για να πάει στο σχολείο, ενώ στις νησιωτικές και ορεινές περιοχές που δε μπορεί να υπάρξει ασφαλής μεταφορά, θα δημιουργηθούν «μικρές οργανωτικές δομές, ωσότου γίνουν τα κατάλληλα δημοτικά έργα». Μα υπάρχουν μαθητικοί πληθυσμοί που ήδη θέλουν πάνω από 45 λεπτά για να πάνε σχολείο. Πώς θα πηγαίνουν γρηγορότερα στα νέα, μακρινότερα σχολεία; Ψέματα, ψέματα, ψέματα…

Κατά το Υπουργείο, οι συγχωνεύσεις θα γίνουν με «παιδαγωγικά κριτήρια». Σπεύδει όμως να υπενθυμίσει το όριο των 30 μαθητών ανά τμήμα (25 στην πρωτοβάθμια). Είναι φανερό πως τα πολυάριθμα πλέον τμήματα θα λειτουργούν στο όριο της χωρητικότητας. Απορεί κανείς για την υπουργική υποκρισία, με την οποία βαπτίζεται ως «παιδαγωγικό κριτήριο» η απαίτηση να στοιβαχτούν οι μαθητές στις αίθουσες προκειμένου το «νέο σχολείο» να κοστίζει φτηνότερα.

Τα υπόλοιπα μέτρα που περιέχονται στο κείμενο είναι τεχνοκρατικά και δεν περιλαμβάνουν καμία εγγύηση για την παιδαγωγική ή διδακτική αρτιότητα των νέων συγχωνευμένων μονάδων. Το κείμενο διαβούλευσης δεν είναι παρά μια δήλωση προθέσεων της Κυβέρνησης για ακόμη περισσότερες περικοπές στη χρηματοδότηση των σχολείων, όπως υπαγορεύει το Μνημόνιο 3 (σελ. 43), το οποίο μάλιστα συστήνει «τρόικα για την εκπαίδευση», δηλαδή «ανεξάρτητη ειδική ομάδα εκπαιδευτικής πολιτικής με στόχο την αύξηση της αποτελεσματικότητας του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος (πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση) και την αποτελεσματικότερη χρήση πόρων». «Πακετάροντας» μαθητές και εκπαιδευτικούς στις αίθουσες και δημιουργώντας σχολεία-μαμούθ, επιδιώκουν να μειώσουν τις οργανικές θέσεις και τη χρηματοδότηση των σχολείων, αδιαφορώντας για τις ήδη ακραία επιβαρυμένες συνθήκες λειτουργίας των σχολικών μονάδων.

Διαρκής δαμόκλειος σπάθη πάνω από σχολεία, μαθητές, εκπαιδευτικούς

Το κείμενο αποκαλύπτει ακόμη την πρόθεση του Υπουργείου να φτιάξει ένα διαρκή μηχανισμό κλεισίματος και συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων που θα λειτουργεί και τα επόμενα χρόνια. Έχει ήδη εγκαταστήσει το αναγκαίο μηχανογραφικό σύστημα με το οποίο θα αξιολογούνται οι υποψήφιες για συγχώνευση ή κατάργηση σχολικές μονάδες. Τα κριτήρια μάλιστα σχετίζονται με τη διαδικασία αυτοαξιολόγησης που ήδη επιχειρεί το Υπουργείο να εφαρμόσει πιλοτικά, αναγκάζοντας τα ίδια τα σχολεία να «σκάβουν το λάκκο τους». Οι συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολικών μονάδων θα είναι μια διαρκής και αυτοματοποιημένη διαδικασία, στην υπηρεσία της «τρόικας της εκπαίδευσης».

Οι συνέπειες θα είναι βαριές για πολλά σχολεία, μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς. Δημιουργείται ένα μοντέλο γιγάντιου σχολείου, αφημένου πρακτικά στην τύχη του, με εκπαιδευτικούς περιπλανώμενους, εντατικοποιημένους, κακοπληρωμένους, ενδεχομένως χωρίς οργανική θέση πια ή και ελαστικά εργαζόμενους, μαθητές που θα αναγκάζονται να καλύπτουν μεγάλες αποστάσεις σε δύσκολες συγκοινωνιακές συνθήκες και γονείς χτυπημένους από την κρίση που θα πιεστούν επιπλέον να αλλάξουν τόπο κατοικίας στην προσπάθεια να βρουν σχολείο για τα παιδιά τους. Παιδιά με ετερόκλητες ανάγκες θα στοιβάζονται ουσιαστικά ανεπίβλεπτα σε απρόσωπα σχολεία-μαμούθ. Η μαθησιακή διαδικασία ολοένα θα υποβαθμίζεται. Η σχολική διαρροή και οι κοινωνικές ανισότητες θα εντείνονται.

Την ίδια στιγμή, άλλα σχολεία, κυρίως σε προνομιούχες περιοχές, τα οποία ήδη λειτουργούν ως άτυπα «κέντρα αριστείας», θα επωφεληθούν από τις συγχωνεύσεις, προσελκύοντας μαθητές υψηλών επιδόσεων και εξοβελίζοντας τους «λιγότερο δυνατούς». Αυτά ακριβώς τα «καλά» σχολεία θα προβάλλονται από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ για να αποτελέσουν το προπαγανδιστικό άλλοθι της Κυβέρνησης, ώστε να εξιλεωθεί για τη διάλυση της εκπαίδευσης και να αποποιηθεί την ευθύνη για την εκρηκτική αύξηση της εκπαιδευτικής ανισότητας, βρίσκοντας αποδιοπομπαίους τράγους ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς που θα αδυνατούν να εργαστούν αποτελεσματικά σε τέτοιες συνθήκες. Θα διογκωθεί έτσι η πίεση για άμεση αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, η οποία, για να είναι «αντικειμενική», θα στηρίζεται στα μετρήσιμα αποτελέσματα του εκπαιδευτικού έργου – δηλαδή τις επιδόσεις των μαθητών. Και πώς θα κρίνονται αυτές, παρά μόνο μέσα από κι άλλες εξετάσεις;

Να πώς θα ανοίξει περισσότερο η ιδιωτική αγορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών για μαθητές, αλλά και εκπαιδευτικούς, μιας και οι πρώτοι δε θα μαθαίνουν αρκετά στο σχολείο, ενώ οι δεύτεροι θα εμπλουτίζουν το «φάκελο προσόντων» τους για να αποδείξουν ότι δε φταίνε. Με την απελευθέρωση της αγοράς εκπαιδευτικών υπηρεσιών και τη σύνδεση της χρηματοδότησης των σχολικών λειτουργιών από τα ευρωπαϊκά προγράμματα και τις ΣΔΙΤ, το κράτος επιχειρεί ουσιαστικά να απαλλαγεί από μεγάλο μέρος της ευθύνης για την παροχή εκπαίδευσης σε όλα τα παιδιά, με δημόσιο δωρεάν χαρακτήρα.

Το εκπαιδευτικό κίνημα απαιτεί από την Κυβέρνηση να αποσύρει το σχέδιο συγχωνεύσεων και καταργήσεων σχολικών μονάδων, να στρέψει την εκπαιδευτική πολιτική μακριά από το μοντέλο του φτηνού σχολείου της αγοράς και της αμάθειας, εξασφαλίζοντας ότι το δημόσιο σχολείο θα προσφέρει δωρεάν, ισότιμα και αξιόπιστα όλη τη γνώση σε όλα τα παιδιά που ζουν σε αυτή τη χώρα. Αυτές είναι οι πραγματικές εκπαιδευτικές ανάγκες της κοινωνίας μας και όχι η με δήθεν «παιδαγωγικά» επιχειρήματα εφαρμογή του Καλλικράτη και του Μνημονίου στην εκπαίδευση.

  • Καμία κατάργηση-συγχώνευση σχολείων ή τμημάτων, μετακίνηση μαθητών σε άλλα σχολεία.
    • Καθιέρωση ορίου 25 μαθητών ανά τμήμα (20 στις κατευθύνσεις, 10 στα εργαστήρια).
    • Μόνιμοι μαζικοί διορισμοί εκπαιδευτικών και διοικητικών για τις αληθινές σχολικές ανάγκες.
    • Αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 5% του ΑΕΠ.
    • Να καταργηθεί ο αντιεκπαιδευτικός νόμος 3848.
    • Ενιαίο υποχρεωτικό 12χρονο δημόσιο δωρεάν σχολείο, με όλη τη γνώση για όλα τα παιδιά,
      που διδάσκει την κριτική σκέψη και τη συλλογική δράση.

ΟΛΟΙ ΟΛΕΣ την ΤΕΤΑΡΤΗ 26 του ΓΕΝΑΡΗ στη 1μμ στο υπουργείο

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΩΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ

Αθήνα, 24-1-2011

Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις Δ.Ε.

ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΚΑΙ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ

Περί του κειμένου διαβούλευσης του Υπουργείου Παιδείας για την
«Αναβάθμιση της διοίκησης της εκπαίδευσης»

Στις 1/12/2010, το Υπουργείο Παιδείας απέστειλε αιφνιδιαστικά στην εκπαιδευτική κοινότητα ένα τετρασέλιδο κείμενο με τίτλο «Αναβάθμιση της διοίκησης της εκπαίδευσης», ζητώντας να τοποθετηθούν όλοι εντός εννέα ημερών, δηλαδή μέχρι τις 10/12/2010. Όπως θα δούμε παρακάτω, πρόκειται για ένα κείμενο που αναφέρεται σε ένα γενικό πλαίσιο αναδιάρθρωσης της διοίκησης της εκπαίδευσης, χωρίς να αναφέρει κρίσιμες λεπτομέρειες που θα επέτρεπαν μια εμπεριστατωμένη ανάλυση των προτάσεων. Παρά την ασάφεια, το κείμενο αφήνει να διαφανούν οι βαθύτερες προθέσεις της κυβέρνησης στα κεντρικά εκπαιδευτικά ζητήματα που «καίνε» σήμερα, και επιτρέπει στους αποδέκτες του να λάβουν μια κατ’ αρχήν θέση, λαμβάνοντας υπόψη την ως τώρα πολιτική του Υπουργείου στα θέματα που θίγονται και το συνολικότερο πλαίσιο, εκπαιδευτικό και πολιτικό, στο οποίο εντάσσονται οι προτάσεις του Υπουργείου.

Πέρα από την ανάλυση του κειμένου και τις θέσεις που προκύπτουν, οφείλουμε να τονίσουμε ότι είναι απαράδεκτος ο αιφνιδιασμός που επιχειρείται και η ασάφεια των προτάσεων του Υπουργείου. Πώς μπορεί να τοποθετηθεί κάποιος παρά γενικόλογα απέναντι σε γενικόλογες προτάσεις, που δεν έχουν καμία λεπτομέρεια, άπτονται θεμάτων τεράστιας σημασίας και μάλιστα σε χρόνο εννέα ημερών; Σε τι άλλο μπορεί να αποσκοπεί αυτή η πρακτική, παρά στο να σπρώξει σε σύγχυση και γενικολογίες όσους καλούνται να τοποθετηθούν και τελικά στην επικοινωνιακή απαξίωση και παράκαμψή τους;

  1. Το πολιτικό κάδρο της διοικητικής «αναβάθμισης» της εκπαίδευσης

Πριν ακόμη η κυβέρνηση επιβάλει στη χώρα το Μνημόνιο, είχε ήδη καταδείξει τις κύριες κατευθύνσεις της πολιτικής της για τη δημόσια εκπαίδευση και είχε ήδη υλοποιήσει πλευρές της με την ψήφιση του νόμου περί «αναβάθμισης του εκπαιδευτικού». Ακολούθησαν πολλές διοικητικές αποφάσεις που αναστάτωσαν τις εργασιακές σχέσεις στο χώρο του σχολείου, ενώ μεσολάβησε ο «Καλλικράτης» και οι τοπικές εκλογές. Ως λογικό επακόλουθο έρχεται τώρα μια νέα νομοθετική πρωτοβουλία περί «αναβάθμισης της διοίκησης της εκπαίδευσης». Και οι δυο μέχρι τώρα μείζονες νομοθετικές πρωτοβουλίες στο χώρο του σχολείου φέρουν απαραιτήτως τον ευφημισμό «αναβάθμιση»· αρχικά του εκπαιδευτικού, τώρα της διοίκησης. Θα ήταν, όμως, ακριβέστερο και ειλικρινέστερο να φέρουν τον τίτλο «προσαρμογή και υποβάθμιση» τόσο του εκπαιδευτικού όσο και των υπηρεσιών της εκπαίδευσης. Γιατί αυτή ακριβώς είναι η πολιτική στόχευση της κυβέρνησης μέσα από τα μέτρα και τις περικοπές που επιβάλλει. Να προσαρμόσει συνολικά το χώρο της εκπαίδευσης στις ανάγκες της αγοράς και να υποβαθμίσει περαιτέρω το δημόσιο και κριτικό χαρακτήρα της, αφήνοντας τις υλικές και πνευματικές θύρες ανοιχτές στην εισβολή της αγοράς και των ιδιωτών. Ειδικότερα στον τομέα της υποχρεωτικής και λυκειακής εκπαίδευσης η πολιτική αυτή αναλύεται στο ακόλουθο πλαίσιο στόχων του «νέου σχολείου», όπως διαμορφώνεται και από τις πολιτικές που επιβάλλει το Μνημόνιο:

  • Μείωση του κονδυλίου του προϋπολογισμού για την Παιδεία με περικοπή της συνολικής χρηματοδότησης της εκπαίδευσης και ένταξη μέρους της υπόλοιπης σε δομές εκτός κρατικού προϋπολογισμού, όπως το ΕΣΠΑ.
  • Εξατομίκευση και σταδιακή ανάθεση στο μαθητή της ευθύνης για την εκπαιδευτική του διαδρομή μέσα στο σχολείο, αλλά και σε φροντιστήρια, σεμινάρια και άλλες δομές μη τυπικής και άτυπης εκπαίδευσης. Κατάργηση των θεσμών ενισχυτικής διδασκαλίας και διδακτικής στήριξης.
  • Προσανατολισμός του περιεχομένου της εκπαίδευσης προς την ανάπτυξη δεξιοτήτων και τη διαχείριση αποσπασματικών γνώσεων – αλλιώς: τη συλλογή «προσόντων», χωρίς αναγκαία συνοχή και μακριά από την κριτική γνώση.
  • Τα αποτελέσματα της εκπαιδευτικής διαδρομής θα είναι αντικείμενο πιστοποίησης και κατάταξης στο εθνικό πλαίσιο προσόντων, μέρος του αντίστοιχου ευρωπαϊκού, ώστε να δημιουργηθεί μια ενιαία βάση σύνδεσης της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι η διακηρυγμένη στόχευση του διευθυντηρίου των Βρυξελλών μέσω της «διαδικασίας της Μπολόνια», η οποία, δια της αναγνώρισης κάθε λογής «προσόντων», στην ουσία επιχειρεί να υποβαθμίσει τη σημασία του δημόσιου σχολείου στην εκπαιδευτική διαδρομή του μαθητή και να αναγορεύσει σε ισότιμες όλες ανεξαιρέτως τις ιδιωτικές δομές εκπαίδευσης, τυπικές, μη τυπικές και άτυπες. Δεδομένου ότι η κοινωνία πάντοτε πιέζει τις εκπαιδευτικές δομές να προσαρμοστούν στην αγορά εργασίας, είναι φανερό ότι το τέλος αυτού του δρόμου θα είναι η διάλυση του δημόσιου δωρεάν σχολείου με όλη τη γνώση για όλα τα παιδιά.
  • Διοικητική αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης με αποκέντρωση διοικητικών και χρηματοδοτικών αρμοδιοτήτων. Σύνδεση της λειτουργίας των σχολικών μονάδων με την αγορά μέσω ανοικτών προγραμμάτων σπουδών και ιδιωτικών εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων.
  • Προώθηση των ιδιωτικών και ελαστικών σχέσεων εργασίας στην εκπαίδευση σε βάρος τη μόνιμης εργασιακής σχέσης, η οποία επίσης κατακερματίζεται και ελαστικοποιείται με τη διεύρυνση της διοικητικής ευχέρειας για διοικητικές μεταβολές εκπαιδευτικών κατά το δοκούν.
  • Ουσιαστική κατάργηση της επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών από το κράτος, μεταβιβάζοντας την ευθύνη της επιμόρφωσης στον ίδιο τον εκπαιδευτικό, τόσο πριν όσο και μετά το διορισμό, επιμερίζοντας σε αυτόν και το μέγιστο μέρος του κόστους.
  • Εμβάθυνση και επέκταση των θεσμών αξιολόγησης τόσο στη λειτουργία των σχολικών μονάδων όσο και στο εκπαιδευτικό έργο (αυτοαξιολόγηση μονάδων, μέντορες νεοδιόριστων).

Σκοπός της πολιτικής αυτής είναι η δημιουργία ενός φτηνού για το κράτος σχολείου, συνδεμένου με την αγορά ως προς το περιεχόμενο, τη λειτουργία, και το αποτέλεσμα, με σχέσεις εργασίας απορρυθμισμένες, ιδιωτικοποιημένες και ελαστικοποιημένες, με μαθητές και εκπαιδευτικούς που θα προσαρμόζονται συνεχώς στις απαιτήσεις της αγοράς και δε θα θέλουν, ούτε θα μπορούν να αμφισβητούν τις επιταγές της, ή τις επιταγές της διοίκησης.

  1. Ο καμβάς της διοικητικής αναδιάρθρωσης

Στο προοίμιο του κειμένου διαβούλευσης το Υπουργείο κάνει τις ακόλουθες γενικές επισημάνσεις:

«Το […] εκπαιδευτικό σύστημα […] χαρακτηρίζεται από συγκεντρωτισμό, […] αναποτελεσματικότητα και [υψηλές] περιφερειακές ανισότητες. […] Πλήθος εγκυκλίων και νόμων ρυθμίζουν κυρίως κεντρικά και την παραμικρή λεπτομέρεια της λειτουργίας της σχολικής μονάδας, […] στερώντας το σύστημα από την απαραίτητη ευελιξία και προσαρμοστικότητα μέσα σε ταχύτατα μεταβαλλόμενες συνθήκες. […] Άλλα χαρακτηριστικά […] είναι η πλημμελής επικοινωνία, διασύνδεση και συντονισμός […], ο διεκπεραιωτικός ρόλος των στελεχών και ιδιαίτερα των διευθυντών των σχολικών μονάδων, το γεγονός ότι οι δεσμευτικές κεντρικές αποφάσεις λειτουργούν κάποιες φορές ως άλλοθι αδράνειας, καθώς και η περιορισμένη παιδαγωγική υποστήριξη των εκπαιδευτικών σε επίπεδο σχολικής μονάδας.»

Στη συνέχεια προτείνει «αναδιοργάνωση», «εξορθολογισμό» και «αναβάθμιση» της οργάνωσης και της διοίκησης της εκπαίδευσης με βάση τις εμπειρίες του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος και τις αρχές της «αποκέντρωσης, της υπευθυνότητας, της διαφάνειας, της λογοδοσίας, της ποιότητας και της οικονομικότητας». Προς αυτήν την κατεύθυνση προτείνει παραπέρα ένα κανονιστικό πλαίσιο αποτελούμενο από μέτρα «ενίσχυσης του επιτελικού ρόλου του υπουργείου», «περιορισμού των επιπέδων διοίκησης», «αποκέντρωσης αρμοδιοτήτων», «αυτονομίας της σχολικής μονάδας στη δυνατότητα να οργανώνει, υλοποιεί και αξιολογεί το έργο της», «συντονισμού της στήριξης και παιδαγωγικής καθοδήγησης του εκπαιδευτικού έργου», «οικονομίας μέσων», «αξιοποίησης νέων τεχνολογιών» και «απλούστευσης των διοικητικών διαδικασιών».

Για την υλοποίηση αυτού του πλαισίου προτείνει, εν συντομία, τις εξής δράσεις στο επίπεδο Περιφέρειας – Νομού:

  • Αναδιοργάνωση των Περιφερειακών Υπηρεσιών και παρεμβάσεις στη διαχείριση του εκπαιδευτικού και διοικητικού προσωπικού. Ας σημειωθεί ότι οι Περιφερειακές Διευθύνσεις αποκτούν σημαντικές, αποκεντρωμένες πλέον, αρμοδιότητες, όπως η συγχώνευση – κατάργηση σχολείων, κ.λ.π.
  • Κατάργηση των Γραφείων Α/θμιας και Β/θμιας εκπαίδευσης και διατήρηση των διευθύνσεων σε επίπεδο νομού με αναδιοργάνωση και συστέγαση των υφιστάμενων υπηρεσιών.
  • Ενοποίηση των υπηρεσιακών δομών καθώς και των δομών επιστημονικής – παιδαγωγικής καθοδήγησης και στήριξης του εκπαιδευτικού έργου για το δημοτικό και το γυμνάσιο.
  • Σύσταση ενιαίας δομής και υπηρεσιακής λειτουργίας υποστήριξης για την Α/θμια και Β/θμια.
  • Αναδιοργάνωση των δομών επιστημονικής – παιδαγωγικής καθοδήγησης και στήριξης του εκπαιδευτικού έργου.
  • Αποκέντρωση των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων των κεντρικών υπηρεσιών, καθώς και συγχώνευση ή κατάργηση μερικών από αυτές.

Στο επίπεδο της σχολικής μονάδας προτείνει, εν συντομία, τις εξής δράσεις:

  • Αλλαγές στο ωράριο των εκπαιδευτικών («εξορθολογισμός»).
  • Αύξηση των αρμοδιοτήτων των διευθυντών και ενίσχυση της εξουσίας τους, καθώς και επανεξέταση του διδακτικού τους ωραρίου.
  • Μείωση των αρμοδιοτήτων του Συλλόγου Διδασκόντων και των λοιπών συλλογικών οργάνων, καθώς και αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας τους («άρση των επικαλύψεων με τις αρμοδιότητες του διευθυντή»).
  • Αυτονόμηση της σχολικής μονάδας στη διαχείριση των πιστώσεων με βάση τη διαδικασία αυτοαξιολόγησης.
  • Ενίσχυση των θεσμών «κοινωνικής λογοδοσίας».
  • Ενοποίηση – συγχώνευση σχολείων.
  • Ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί για ομάδες σχολικών μονάδων.
  1. Υπάρχουν θετικά στοιχεία σ’ αυτές τις προτάσεις;

Στο κείμενο διαβούλευσης περισσεύουν οι ευφημισμοί και οι θετικοί εννοιολογικοί προσδιορισμοί, όπως λ.χ. «κοινωνική λογοδοσία», «εξορθολογισμός ωραρίου», «άρση επικάλυψης αρμοδιοτήτων» κ.ά. Όμως, κανείς από όσους συμμετέχουν σε αυτήν τη διαδικασία δεν είναι «χτεσινός». Η κυβέρνηση αυτή έχει αποδείξει έμπρακτα ότι όταν λέει «κοινωνική λογοδοσία» εννοεί αξιολόγηση, όταν λέει «εξορθολογισμός ωραρίου» εννοεί αύξηση ωραρίου, και όταν λέει «άρση επικάλυψης αρμοδιοτήτων μεταξύ διευθυντή και συλλόγου διδασκόντων» εννοεί ενίσχυση ή και αύξηση των αρμοδιοτήτων του διευθυντή και μείωση των αρμοδιοτήτων του συλλόγου.

Δεν υπάρχει, λοιπόν, τίποτε θετικό;

Σταχυολογώντας το κείμενο ανακαλύπτει κανείς δύο προτάσεις που θα μπορούσαν να έχουν θετικές πλευρές, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις:

  • Οι ψυχολόγοι και οι κοινωνικοί λειτουργοί στα σχολεία.
  • Η κατάργηση των γραφείων εκπαίδευσης και η αναδιοργάνωση των διευθύνσεων εκπαίδευσης, καθώς και η αναδιοργάνωση των περιφερειακών υπηρεσιών και η μείωση των κεντρικών.

Όμως, χωρίς να ξέρουμε πώς εξειδικεύονται αυτές οι προτάσεις, θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Θυμίζουμε ότι υποτίθεται ότι τα σχολεία έχουν και τώρα πρόσβαση σε υπηρεσίες ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών (ΣΣΝ – Συμβουλευτικοί Σταθμοί Νέων, οι οποίοι είτε υπολειτουργούν, είτε δεν ιδρύθηκαν καν, παρά τις δεσμεύσεις και τις προβλέψεις των νόμων). Αλλά τόσο η οργάνωση των υπηρεσιών ψυχολογικής και κοινωνικής υποστήριξης, όσο και το θεσμικό και κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο λειτουργούν, τις έχουν καταστήσει πρακτικά ανενεργές, ή ακόμη και αρνητικές. Ακόμη κι αν εγκατασταθεί ένας ψυχολόγος σε κάθε σχολείο, που βέβαια δεν είναι αυτή η πρόθεση της κυβέρνησης, η χρησιμότητά του θα εξαρτηθεί από τον τρόπο που θα κληθεί να λειτουργήσει και κυρίως από το συνολικό παιδαγωγικό κλίμα της σχολικής μονάδας. Δυστυχώς είναι πολύ εύκολο είτε να παραγκωνιστεί μια τέτοια υπηρεσία λόγω προκαταλήψεων ή ανεπαρκούς πλαισίου, είτε ακόμα και να διαδραματίσει αρνητικό ρόλο, αν δεν «κερδίσει» τη γενική αποδοχή, δε διαθέτει το απαραίτητο κύρος και δεν ακολουθεί την ενδεδειγμένη προσέγγιση. Δε λείπουν οι περιπτώσεις όπου οι υπηρεσίες αυτές απλώς κουκουλώνουν τα υπαρκτά προβλήματα και θέματα, χωρίς να συμβάλλουν στην αποτελεσματική αντιμετώπισή τους, και ουσιαστικά πιέζουν τους μαθητές απλώς να προσαρμοστούν στη ζοφερή πραγματικότητα που τους περιβάλλει.

Ακόμη, η κατάργηση γραφείων και υπηρεσιών χωρίς την αντίστοιχη ορθολογικοποίηση των διαδικασιών και μείωση του κύκλου εργασιών στην κατεύθυνση της αυτοματοποίησης και της απλοποίησης δεν πρόκειται να μειώσει τη γραφειοκρατία, αλλά να την εκτινάξει στα ύψη. Η αναδιοργάνωση διαδικασιών δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση, διότι αμέτρητες λεπτομέρειες πρέπει να ληφθούν υπόψη και να δοκιμαστούν στην πράξη πολλές φορές, κι αυτό ενόσω το προηγούμενο σύστημα εξακολουθεί να λειτουργεί και να απαιτεί πόρους και απόδοση. Η εμπειρία δείχνει ότι πολλά γραφεία εκπαίδευσης έχουν σε κάποιο βαθμό δημιουργήσει σχέσεις κατανόησης με τους εκπαιδευτικούς, την ίδια ώρα που στις προϊστάμενες αρχές των οικείων διευθύνσεων εκπαίδευσης επικρατούν γραφειοκρατικές και αυταρχικές νοοτροπίες. Δυστυχώς διαφαίνεται από την πραγματικότητα (π.χ. μηχανογραφημένο ημερήσιο δελτίο απουσιών στα σχολεία) ότι κύρια πρόθεση του υπουργείου δεν είναι να μειώσει τη γραφειοκρατία προς όφελος της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αλλά να συγκεντρώσει πλευρές της σε αποκεντρωμένες δομές είτε στην περιφέρεια είτε στις ίδιες τις σχολικές μονάδες. Αν εξακολουθήσει αυτή η προσέγγιση, μπορεί μια σειρά διαδικασιών να μηχανογραφηθούν, αλλά, στην πραγματικότητα, αφενός θα επιβαρύνουν ακόμη πιο πολύ τις σχολικές μονάδες (που θυμίζουμε ότι δε διαθέτουν διοικητικό προσωπικό), αφετέρου θα καταστήσουν ακόμη πιο απόμακρη και απρόσωπη τη γραφειοκρατία.

  1. Οι παγίδες

Στη συνέχεια, μια σειρά από προτάσεις είναι εντελώς ασαφείς, μόνο εικασίες επιτρέπουν γι’ αυτές οι διατυπώσεις του υπουργείου, και ασφαλώς κρύβουν επικίνδυνες παγίδες.

  • Οι απροσδιόριστες από το κείμενο αλλαγές στη διαχείριση του εκπαιδευτικού προσωπικού από τις Περιφερειακές Υπηρεσίες δεν αποκλείεται να περιλαμβάνουν τη σταδιακή υπαγωγή των εκπαιδευτικών στις Περιφέρειες, πράγμα που σε συνδυασμό με τις επερχόμενες αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και τις προβλέψεις του «Καλλικράτη» μπορεί να ανοίξει το δρόμο για κατακερματισμό. Αλλά και χωρίς αυτήν την ερμηνεία, είναι δηλωμένες οι προθέσεις του υπουργείου να διαχειριστεί αυστηρά την κατανομή του εκπαιδευτικού προσωπικού, χωρίς περιορισμό από τα όρια του τόπου κατοικίας, της περιοχής εργασίας (όμοροι δήμοι), ή ακόμη και του νομού.
  • Δε δίνεται απολύτως καμία διευκρίνηση για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Οι ασαφείς όροι που χρησιμοποιούνται για την «καθοδήγηση» και τη «στήριξη» των εκπαιδευτικών μάς αναγκάζουν να υποθέσουμε ότι στο θέμα ισχύουν όσα το υπουργείο έχει ως τώρα φανερώσει ως προθέσεις του, τα οποία κινούνται σε κατευθύνσεις αμφίβολες ή αρνητικές. Καμιά βασική θέση του κλάδου δεν έχει υιοθετηθεί.
  • Τι μπορεί να σημαίνει «ενιαία δομή» για τη διοίκηση του γυμνασίου και του δημοτικού; Σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες η εννιάχρονη (ή δεκάχρονη) υποχρεωτική εκπαίδευση έχει χαρακτηριστικά ενιαίας δομής, κυρίως λόγω της εισαγωγής ειδικοτήτων στο δημοτικό. Δεδομένου ότι το υπουργείο δε μας έχει ενημερώσει για κάποιο πλάνο ριζικών ενοποιητικών αλλαγών στα αναλυτικά προγράμματα του δημοτικού και του γυμνασίου, δε μένει παρά να υποθέσουμε ότι η πρακτική των διαθέσεων προσωπικού από τη δευτεροβάθμια στην πρωτοβάθμια όχι μόνο δε θα σταματήσει, αλλά μάλλον θα επεκταθεί και θα θεσμοθετηθεί μέσα από αυτήν την ενιαία δομή. Πέρα από τις εμφανείς δυσμενείς επιπτώσεις της πρακτικής αυτής για τις εργασιακές σχέσεις, τίθενται και πολύ σοβαρά παιδαγωγικά ζητήματα, για τα οποία το Υπουργείο δεν παίρνει θέση.

Τέλος, υπάρχουν και εκείνες οι προτάσεις, δυστυχώς πολλές, που «φωνάζουν» ότι είναι εντελώς αρνητικές.

  • Αντί να λαμβάνονται μέτρα για την ενίσχυση της λειτουργίας τους συλλόγου των διδασκόντων, αντιθέτως ενισχύεται ο διευθυντής και μειώνονται οι αρμοδιότητες του συλλόγου.
  • Το ωράριο των εκπαιδευτικών βαίνει προς δυσμενή τροποποίηση.
  • Επιχειρείται η ενίσχυση των θεσμών αξιολόγησης και η εξάρτηση από αυτήν της χρηματοδότησης της σχολικής μονάδας.
  • Συγχωνεύονται σχολεία, ενώ δε γίνεται κανένας λόγος για νέες σχολικές μονάδες, μείωση μαθητών ανά τμήμα, εκσυγχρονισμό των υπαρχουσών σχολικών μονάδων.
  1. Εκκολάπτεται μια αντιδραστική «μεταρρύθμιση» της διοίκησης της σχολικής μονάδας

Το υπουργείο θέτει σε επείγουσα, αιφνιδιαστική και πιεστική διαβούλευση ένα κείμενο που διατρέχεται από τις ακόλουθες κύριες γραμμές:

  • Προώθηση των θεσμών αξιολόγησης και σύνδεση με αυτήν της χρηματοδότησης των σχολείων.
  • Επιδείνωση και ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών.
  • Μετατροπή του διευθυντή του σχολείου σε «μάνατζερ» με ενίσχυση της εξουσίας του και απίσχναση των αρμοδιοτήτων του συλλόγου διδασκόντων.
  • Πάση θυσία μείωση του διοικητικού κόστους, σε βάρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Δυστυχώς, παρόλο που το υπουργείο έχει δίκιο όταν λέει ότι «το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα χαρακτηρίζεται από συγκεντρωτισμό, αναποτελεσματικότητα και υψηλές περιφερειακές ανισότητες» και όταν επισημαίνει «πλημμελή επικοινωνία, διασύνδεση και συντονισμό», «ότι οι δεσμευτικές κεντρικές αποφάσεις λειτουργούν ως άλλοθι αδράνειας», καθώς και «την περιορισμένη παιδαγωγική υποστήριξη των εκπαιδευτικών», ωστόσο δεν αναφέρει ότι αυτές είναι πλευρές των αποτελεσμάτων της εκπαιδευτικής πολιτικής που υποτάσσει το σχολείο στην αγορά, μια πολιτική την οποία το υπουργείο κάθε άλλο παρά επιχειρεί να ανατρέψει. Καλύπτοντας τις προθέσεις του με μια «μεταρρυθμιστική» αύρα «εξορθολογισμού, εκσυγχρονισμού και αποκέντρωσης» και μια επίφαση εξωστρεφούς μετασχηματισμού του σχολείου με άξονα την «κοινωνική λογοδοσία», στην ουσία δικαιώνει τους φόβους ότι πρόκειται για μια αντιδραστική μεταρρύθμιση. Στόχος της διαβούλευσης είναι να περιβάλλει με δημοκρατικό και εκσυγχρονιστικό μανδύα ένα σημαντικό βήμα προς το φτηνό σχολείο της αγοράς, με αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, με εκπαιδευτικούς κατακερματισμένους, ολοένα λιγότερους σε μόνιμη σχέση εργασίας, ελαστικούς και υποταγμένους στο διευθυντή, στο μέντορα, στον προϊστάμενο, στον αξιολογητή, στις επιταγές της αγοράς για το περιεχόμενο και τις διαδικασίες της εκπαίδευσης.

Η εκπαιδευτική κοινότητα οφείλει να απορρίψει την πρόταση. Αν το υπουργείο επιθυμεί ειλικρινά να διαβουλευτεί για θέματα που άπτονται της διοικητικής αναβάθμισης του σχολείου, ας φέρει σε διαβούλευση τις όποιες προτάσεις του μαζί με τις πάγιες θέσεις του κλάδου για περισσότερα σχολεία, μαζικούς μόνιμους διορισμούς, ουσιαστική επιμόρφωση, ενίσχυση του κοινοτικού χαρακτήρα του σχολείου έναντι του ιεραρχικού – γραφειοκρατικού, ενδυνάμωση του συλλόγου διδασκόντων, και δημιουργία των προϋποθέσεων για ένα σχολείο δωδεκάχρονο, υποχρεωτικό, αληθινά δημόσιο και δωρεάν, με όλη τη γνώση διαθέσιμη σε όλα τα παιδιά.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΛΕΦΤΑ, ΣΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΦΑΙΡΕΣ…

Δύο χρόνια μετά τη στυγνή δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τα όργανα της κρατικής καταστολής και τρομοκρατίας, ολόκληρος ο λαός μας βρίσκεται ενώπιον της κάννης του όπλου της ολιγαρχίας. Δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών στις εργασιακές σχέσεις, την κοινωνική ασφάλιση, την εκπαίδευση, την κοινωνική πρόνοια δολοφονούνται ένα – ένα και με συνοπτικές διαδικασίες, αυτή τη φορά από τα πολιτικά όργανα του κεφαλαίου, την κυβέρνηση, την ΕΕ, και το ΔΝΤ.

Το Μνημόνιο και οι πολιτικές, που το υπαγορεύουν, δολοφονούν. Δεν είναι υπερβολή. Είναι δολοφονική η απελευθέρωση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας στο πεδίο των μισθών και των συμβάσεων εργασίας για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, που είτε απολύονται, είτε εξαναγκάζονται σε μισθούς πείνας, σε απλήρωτη ή μειωμένη εργασία, ενώ το στοιχειώδες κόστος ζωής ανεβαίνει ταχύτατα και το κράτος αθετεί κρισιμότατες υποχρεώσεις του απέναντι στους πιο αδύνατους πολίτες. Δολοφονείται το μέλλον της νεολαίας μας, με τις τεράστιες περικοπές πόρων στην εκπαίδευση, τη μετατροπή της σε υποχείριο των αγορών, την ανεργία και την ανυπαρξία διεξόδων που καραδοκούν. Και πώς αλλιώς παρά ως δολοφονική μπορεί να χαρακτηριστεί η κατάργηση της ασφαλιστικής κάλυψης για σωρεία εξετάσεων και αναλωσίμων ζωτικής σημασίας για μεγάλη ομάδα σοβαρά ασθενών (π.χ. καρκινοπαθείς, διαβητικοί);

Η απάντηση του λαού στη δολοφονία του Αλέξη τρόμαξε την εξουσία κι έστειλε μήνυμα αντίστασης σε όλον τον κόσμο. Έτσι, στις 5 Μάη, φρόντισαν να εξασφαλίσουν τη δολοφονική προβοκάτσια της Marfin για να αναχαιτίσουν το ποτάμι που απειλούσε να τους σαρώσει. Μα ο λαός βράζει. Να κλιμακώσουμε τον ξεσηκωμό με δυναμικές απεργίες, συλλαλητήρια, αντίσταση παντού.

Καλούμε την εκπαιδευτική κοινότητα, τη νεολαία και τους εργαζόμενους, να πλημμυρίσουν ξανά τους δρόμους της Ελλάδας τη ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2010, στα συλλαλητήρια και την 3ωρη ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, 11 πμ-2 μμ και 2-5 μμ, από ΟΛΜΕ, ΑΔΕΔΥ και άλλους φορείς.

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ

ΑΘΗΝΑ, ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2010, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ 12 μμ

  • ΝΑ ΑΚΥΡΩΘΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ – ΕΞΩ Η ΤΡΟΪΚΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ
  • ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ
  • ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ
  • ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΓΩΝΑΣ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΠΑΝΤΟΥ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ Ν. ΓΑΛΙΑΤΣΑΤΟ

Οι Αγωνιστκές Παρεμβάσεις – Συσπειρώσεις – Κινήσεις Δ.Ε. καταγγέλλουν τη συνέχιση της δίωξης του συναδέλφου Νικόλα Γαλιατσάτου, αιρετού στο ΠΥΣΔΕ Κεφαλονιάς – Ιθάκης.

Ο συνάδελφος είχε αθωωθεί από το δευτεροβάθμιο πειθαρχικό συμβούλιο εδώ και δύο χρόνια. Η κατηγορία: δεν είχε υποστηρίξει την πειθαρχική δίωξη συναδέλφου και όταν αυτή πραγματοποιήθηκε στη σχετική διαδικασία δήλωσε «παρών».

Και τώρα παραπέμπεται να δικαστεί στις 21/1/2011 στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, γιατί προσέφυγε κατά της αθωωτικής απόφασης του δευτεροβάθμιου πειθαρχικού συμβουλίου ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης.

Η συνέχιση της δίωξης του συναδέλφου αποκαλύπτει και επιβεβαιώνει το βάρβαρο πρόσωπο της εξουσίας. Η δίωξη, που βασίζεται στην επίκληση της τυπικής νομιμότητας, έχει στόχο να χειραγωγήσει και να φιμώσει τον κλάδο. Θέλουν να μετατρέψουν τους αιρετούς σε γρανάζια της διοίκησης, που θα λειτουργούν στη βάση της διοίκησης, που θα λειτουργούν στη βάση της εκάστοτε εφαρμοζόμενης κυβερνητικής πολιτικής.

Κι όμως υπάρχει κι άλλη άποψη! Η θέση του κλάδου ότι ο αιρετός είναι εκπρόσωπος των συναδέλφων του. Είναι ο άνθρωπος, που βασιζόμενος στις αποφάσεις της ΕΛΜΕ και της ΟΛΜΕ, υπερασπίζεται τα δικαιώματα των συναδέλφων και τις κατακτήσεις του κλάδου. Σ’ αυτή τη λογική κινείται όλα αυτά τα χρόνια με σεμνότητα ο συνάδελφος Νικόλαος Γαλιατσάτος.

Στεκόμαστε αταλάντευτα στο πλευρό του συναδέλφου. Η φωνή του κλάδου, η φωνή της συνείδησης στέκεται ψηλότερα απ’ τις σειρήνες της εξουσίας.

Οι κοινωνικοί αγώνες δεν δικάζονται.

Αλληλεγγύη τώρα στο Νικόλα Γαλιατσάτο!

  1. Αθήνα, 23-11-2010

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΕΣ ΜΕΣΩ ΕΣΠΑ

  1. ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ
    ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΕΣ ΜΕΣΩ ΕΣΠΑ

Το Δ.Σ. της ΔΟΕ κήρυξε 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση για τους αναπληρωτές ΕΣΠΑ, και 2ωρη διευκολυντική στάση εργασίας για τους υπόλοιπους συναδέλφους, καλώντας σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Παιδείας τη Δευτέρα 22/11 στις 12 το μεσημέρι. Εκφράζει την έντονη διαμαρτυρία του για τη μη πληρωμή των συναδέλφων αναπληρωτών που προσελήφθησαν εδώ και δυο μήνες και καταγγέλλει την τριτοκοσμικού χαρακτήρα σύμβαση που καλούνται να υπογράψουν.

Παρά το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία του Υπ. Παιδείας είχε δεσμευτεί ότι μέχρι τα μέσα του Νοέμβρη θα πληρωθούν οι συνάδελφοι, μέχρι σήμερα δεν έχει πληρωθεί κανείς. Αντίθετα ζητείται από τους συναδέλφους να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις τριτοκοσμικού χαρακτήρα, οι οποίες δεν περιλαμβάνουν ούτε τα στοιχειώδη εργασιακά τους δικαιώματα (ύψος αμοιβής, τρόπος καταβολής, κλπ).

Οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις – Συσπειρώσεις – Κινήσεις Δ.Ε. καταγγέλλουν τη νέα, δυσμενέστερη μορφή ελαστικής σχέσης εργασίας, που εφηύρε το Υπουργείο και καλούν όλους τους συναδέλφους να συμμετάσχουν στην κινητοποίηση. Είναι φανερό ότι αν περάσει αυτή η σχέση εργασίας στην πρωτοβάθμια, θα αποτελέσει μοντέλο και για τη δευτεροβάθμια (Π.Δ.Σ. κ.λ.π.) Η ΟΛΜΕ πολύ κακώς δεν αποφάσισε συμμετοχή στην κινητοποίηση. Όσες ΕΛΜΕ του λεκανοπεδίου μπορούν, καλό θα είναι να αποφασίσουν συμμετοχή με στάση.

  • Να πληρωθούν ΤΩΡΑ τα αναδρομικά ΟΛΩΝ των συναδέλφων.
  • Να τηρήσει το Υπουργείο Παιδείας τις ελάχιστες δεσμεύσεις, που έχει αναλάβει απέναντι στους συναδέλφους μας σε σχέση με τα εργασιακά, μισθολογικά και ασφαλιστικά τους δικαιώματα.
  • Να αποσυρθεί η τριτοκοσμική σύμβαση. Οι αναπληρωτές (μέσω ΕΣΠΑ) να μην υπογράψουν, μέχρι τη Δευτέρα 22-11-2010, καμιά σύμβαση.
  • Όλες οι προσλήψεις αναπληρωτών μέσω ΕΣΠΑ να μετατραπούν σε προσλήψεις από τον τακτικό προϋπολογισμό, για να έχουν οι συνάδελφοί μας πλήρη εργασιακά, μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα.
  • Να καταργηθούν όλες οι σχέσεις ελαστικής εργασίας στην εκπαίδευση.
    Μόνιμοι διορισμοί τώρα!
  1. Αθήνα, 19-11-2010

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΡΑ!

Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη περίοδο. Οι εκπρόσωποι της τρόικας είναι εδώ για να επιβάλουν νέα επώδυνα και αντιλαϊκά μέτρα για να καλύψουν τις μαύρες τρύπες της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος και η κυβέρνηση των προθύμων περιμένει τις νέες εντολές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Είναι ανάγκη να υπάρξουν άμεσα κινητοποιήσεις όλων των εργαζόμενων για την ανατροπή αυτής της πολιτικής . Είμαστε αποφασισμένοι να ενισχύσουμε τη λογική του πανεργατικού αγώνα, αλλά και το πανεκπαιδευτικό μέτωπο και το διακλαδικό συντονισμό.

Η απεργία της 15ης Δεκέμβρη πρέπει να έχει επιτυχία. Αλλά είναι απαραίτητη η κινητοποίηση στις 6 Δεκέμβρη, στο πλαίσιο ενός συντονισμού εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας – δευτεροβάθμιας – πανεπιστημιακών – φοιτητών – γονέων – εργαζόμενων καθώς επίσης και ποικίλες μορφές δράσης έως την πανεργατική απεργία (πορείες, συμβολικές καταλήψεις, εκδηλώσεις – συζητήσεις κ.λ.π.) Η απεργία της 15ης Δεκέμβρη πρέπει να δώσει νέα ώθηση στο εργατικό κίνημα και πρέπει να έχει δυναμική συνέχεια. Προτείνουμε αμέσως μετά τη σύγκληση γενικών συνελεύσεων με κατεύθυνση αγώνα διαρκείας με πιθανή αφετηρία τις 20 του Γενάρη. Υποστηρίζουμε και άλλες προτάσεις με παρόμοια κατεύθυνση, όπως π.χ. απεργιακή κινητοποίηση 24ωρη ή 48ωρη τέλος Νοέμβρη – αρχές Δεκέμβρη, αρκεί να θέλουν σε προτεραιότητα την ακύρωση του Μνημονίου, την αντίθεση στο νέο μισθολόγιο – φτωχολόγιο και βεβαίως στο «Μνημόνιο της τοπικής αυτοδιοίκησης, τον Καλλικράτη».

Θα θέλαμε ο κλάδος μας να είναι στην πρωτοπορία των αγώνων κι όχι απλά να περιμένει το επόμενο χτύπημα της κυβέρνησης/ΔΝΤ/ΕΕ. Οι ευθύνες του ΔΣ της ΟΛΜΕ είναι μεγάλες. Οι Γενικές Συνελεύσεις (που θα γίνονταν 15-20 Σεπτέμβρη) έφτασαν στο τέλος του Νοέμβρη και η πρόταση της πλειοψηφίας της ΟΛΜΕ συντηρεί μια αντίληψη ηττοπάθειας και απελπισμένης άμυνας.

Κι όμως ο κλάδος είναι εδώ. Οι εργαζόμενοι δεν είπαν την τελευταία τους λέξη. Να μαζικοποιήσουμε τις Γενικές Συνελεύσεις. Να αποφασίσουμε κινητοποιήσεις με ένταση και προοπτική διάρκειας.

Να είμαστε όλοι σε ετοιμότητα. Η εξαγγελία νέων μέτρων είναι ζήτημα ημερών. Νέες περικοπές μισθών, νέο μισθολόγιο ή άλλα αντιεκπαιδευτικά ή αντεργατικά μέτρα πρέπει να μας βρουν όλους στους δρόμους του αγώνα. Μόνο έτσι ενωμένοι και αποφασισμένοι μπορούμε να νικήσουμε.

  1.  
  2. Αθήνα, 16-11-2010

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.